Cultuurbarbaar

WELKOM OP MIJN SITE!

Op 19 april 2004 begon ik, geïnspireerd door een vriendin die er toen ook net mee begonnen was, met dit persoonlijke weblog. Ik schrijf vooral over mijn hobbies: hardlopen, de natuur, muziek en kunst.  Op dit moment, bijna vijf en een half jaar na dato, zijn er nog steeds geen slijtageverschijnselen. Tenminste, niet op het gebied van webloggen. Het is tot de dagelijkse routines gaan behoren evenals eten, slapen, werken en - vooruit - trainen. Soms vraagt iemand: "Krijg je er nou nooit een keertje genoeg van?" Het antwoord is steevast dat ik het 'omslagpunt' nog niet heb bereikt. Eerlijk gezegd, zie ik dat ook niet zo snel gebeuren. Het bloggen verveelt geen moment! En hetzelfde geldt voor lopen...

Even voorstellen: ik heet Fred van der Gon Netscher en ben geboren en getogen in Den Haag. Meer over mijzelf hiernaast......

New York I Love You

Vandaag ben ik weer eens in het Filmhuis geweest. Dat is een tijd geleden. Niet dat ik niet van film zou houden, integendeel, maar de middagvoorstellingen beginnen erg laat en zijn altijd zo rond etenstijd. Bovendien is het een tijdstip van de dag waarop mijn vermoeidheid op een hoogte- en mijn concentratievermogen op een dieptepunt zijn. Maar dat moest ik vandaag maar even zien te trotseren.

De film die ik heb gezien was vrij willekeurig gekozen, maar de titel sprak mij wel aan: New York I Love You. Echter uiteindelijk viel de film, die eigenlijk uit diverse (tien) losse liefdesverhalen bestaat, mij tegen. Het was meer een gevoel van: waar zit ik nu naar te kijken? Niets dat beklijft, prikkelend is of emotie opwekt. Niet bij mij althans. Een slechte film is het ook weer niet, sommige van de verhalen zijn best grappig maar ze komen stuk voor stuk niet op gang en hebben een raar slot. Je komt niet te weten hoe situaties verder lopen omdat het dan weer tijd is voor het volgende filmpje.

Het concept is wel origineel: alle tien de verhalen zijn van verschillende regisseurs, die ieder een ode aan New York en de liefde wilden brengen. Er zitten leuke verhalen bij, zoals van de jongen die met de knappe, maar fysiek gehandicapte (althans, dat lijkt aanvankelijk zo) dochter van een drugstore-baas (een rol van James Caan) op stap gaat, of het oudere kibbelende echtpaar dat zich moeizaam schuifelend voortbeweegt over straat en overduidelijk moeite heeft met de hectiek en de drukte die het New York anno nu kenmerken, of de joods-orthodoxe bruid met pruik in het Diamond District aan de vooravond van haar huwelijk.

Eigenlijk vond ik het eerste verhaal, waarbij een jongeman een aantrekkelijk meisje tot in het café achtervolgt en haar aanspreekt, nog het beste qua sfeer en onderhuidse spanning. De jongedame lijkt geïnteresseerd totdat een man die kennelijk haar vriend is ten tonele verschijnt. De spanning tussen beide mannen is voelbaar maar ze blijven vriendelijk en wellevend tegenover elkaar. Ook hier echter weer een onbevredigend, althans 'on-af' slot.

Aan de cast lag het niet, met grote namen als Orlando Bloom, James Caan en Julie Christie, en ook over de acteerprestaties van de diverse spelers valt weinig negatiefs te melden, maar over de hele linie vond ik de film nogal 'vlak' en weinig overtuigend. Typisch een film die bij mij niet zal beklijven.

November Run

Woensdagavond stond een zeer pittige training op het programma. Het was maar goed dat het weer meeviel, sterker nog: in trainingspak werd het zelfs te warm. Met de wind viel het ook mee, het waaide flink maar het was te doen. Het bleef wel droog.

Op het programma stonden twee series tempo's volgens het schema: 6-4-2-2 minuten. Groep 5 werd voor de gelegenheid opgedeeld in twee of drie subgroepjes. Ik had de eer bij de eerste drie lopers ingedeeld te worden, dus deed ik mijn best om Ellen en Patrick bij te houden. Dat lukte aardig, zij het dat het voor mij misschien toch een tandje te hard ging. Ik merkte dat omdat Ellen en Patrick al rennend honderduit praatten, terwijl mijn bijdrage aan de conversatie door ademnood beperkt bleef tot maximaal drie- of vierwoordige zinnetjes.

Tussen de tempo's werd telkens twee minuten herstel in acht genomen en tussen de series vijf minuten herstel. Trainingslocatie was ditmaal de Ockenburghstraat en de Monsterseweg, terug naar de Laan van Poot gingen we via de Kijkduinsestraat en de Machiel Vrijenhoeklaan. Al met al was het weer een goede training waarbij iedereen het gevoel had 'wel iets te hebben gedaan'.

And now something completely different. Op de foto hiernaast, door Spartalid sinds-jaar-en-dag Peter van Soest gemaakt, sta ik naast een van de beste regionale lopers van dit moment, Ernst Bovenkamp van de Delftse koplopers. Bij wedstrijden en prestatielopen komt de immer goedgemutste loper altijd in de voorste gelederen binnen, menigmaal zelfs als winnaar. Bij de Duinrellcross (Hans Vrolijk memorial) van afgelopen zondag werd hij tweede.

En nu we het toch over lopen hebben (ja, waarover zouden we het anders moeten hebben): ook ik heb - op het spoor gezet via diverse bloggers, met name Running Hans - de site looptijden.nl ontdekt. Een erg handige site waarop je al je looptijden kunt plaatsen en allerlei daarmee samenhangende gegevens. Ik ben begonnen er de tijden op te zetten van de prestatie- en wedstrijdlopen waaraan ik dit jaar heb deelgenomen. Wanneer ik daarmee klaar ben volgen de andere jaren. Alles wordt automatisch in mooie overzichten en grafiekjes gezet. Toch nog een aardig klusje, daar ben ik voorlopig wel even mee zoet.

Uitloop-duurloop

Menigeen had in het weekend 'iets' gedaan, zoals de 7^^ loop, of de halve marathon van Monster, of de Duinrell-cross, of iets anders dat inspanning, inzet en een goede conditie vergt. Om die reden stond er maandagavond een rustig duurloopje van een uur op het programma.

Eigenaardig: vlak voor de training voelde ik mij zo fit als een hoentje, en zo was het ook tijdens het inlopen en de oefeningen. Alsof ik eergisteren geen zware halve marathon had volbracht. Maar nadat ik een tijdje had gelopen, voelde ik de benen steeds meer. Je kent dat wel, dat wat zeurderige 'zurige' gevoel, vooral in de dijbeenspieren, en een stokkende adem, zelfs in het rustige tempo dat deze avond werd gelopen. Martijn, die overigens de 'lange variant' van de Duinrellcross in 41 minuten had gelopen, een zéér goede tijd, kampte met een soortgelijk euvel. Hoe dan ook: ik sjokte zonder al te veel inspiratie helemaal aan de staart mee, terwijl bijna al mijn medelopers en loopsters ontspannen en opgewekt met elkaar aan het babbelen waren.

Ik was blij dat het er na zo'n tachtig minuten lopen op zat, kennelijk komt de vermoeidheid van twee halve marathons binnen enkele dagen er nu uit. Naar verwachting gaat het woensdag beter. Het is te hopen want er staan dan aardig wat lange tempo's op het programma.

Om nog even in de sfeer van het weekend te blijven hierbij enkele foto's van 'Haag-mensen' bij de finish van de Duinrellcross. Verder een foto die van de site van AV Waterweg is geplukt, van de halve marathon in Monster. Daarnaast kwam ik in een foto-album een foto uit 1999 tegen, dus niet ècht uit de oude doos. Hij is eveneens gemaakt tijdens de halve marathon in Monster, ik liep toen 1.41'. Er zit dus tien jaar tussen de linker- en rechterfoto.

Hardloopweekend vol gedenkwaardigheden

Zaterdagavond had ik twee verjaardagsfeesten achter elkaar: eerst gingen wij naar ex-buurman Gerard, die vijftig jaar werd. Vanaf het begin dat we elkaars buren waren barstten wij steevast spontaan in een 'buurman-en-buurman act' uit zodra wij elkaar zagen. Inclusief de bekende uitspraken en verzuchtingen. Om die reden had ik als begeleiding van het cadeautje een verjaardagskaart in elkaar gefröbelt. Overigens heeft Gerard geen Abraham gekregen omdat hij daar niet zo van houdt. Dus mocht het baksel van het illustere tweetal zijn mislukt, dan is er geen man overboord. Het was een gezellige verjaardag met vrienden en familieleden. Gerards vrouw Martine had weer goed voor de inwendige mens gezorgd. Aangezien ik na de halve marathon, op snert na, niets had gegeten gingen de quiches, salades, gehaktballetjes en taart er in als koek.

Later ging ik naar Haag-vriend Hans D. die op het Noordeinde woont, vlak naast Paleis Noordeinde. Ik noem hem wel schertsend 'de buurman van Alexander en Máxima', maar eigenlijk is dat gewoon een feitelijke constatering. 'Buurman van de koningin' is zelfs nog juister. Alhoewel: het komt zelden voor dat onze vorstin een 'bakkie leut' komt drinken bij Hans.

Ook bij Hans was het een drukte van belang. Haag-vrienden, andere vrienden, ouders, broers en zusters. Ook hier heb ik heel wat afgesnoept. Gezellig. Volgend jaar wordt voor Hans een bijzonder jaar, want dan hoopt ook hij Abraham te ontmoeten!

Duinrell Cross 2009: Hans Vrolijk In Memorial Cross

En toen werd het zondag. Na de halve marathon van Monster, stond er weer een loopevenement op het programma, de Duinrell Cross te Wassenaar. Om begrijpelijke redenen heb ik hier niet aan meegedaan. Ik ging er heen omdat ik wist dat er mensen van onze vereniging deelnamen, altijd leuk om als supporter wat kiekjes van het groen-geel te maken.

Het was regenachtig toen ik op weg ging naar Wassenaar. Gelukkig zat ik droog, ik was met de bus. Vanaf de uitstaphalte was het nog maar driehonderd meter lopen naar het welbekende recreatiepark. Het was inmiddels opgehouden met regenen, even later ging de zon zelfs schijnen. Ik volgde twee hardlopers naar de startlocatie. Een heel mooie locatie mag ik wel zeggen. De start bevond zich in een soort dalletje, dat aan diverse kanten door hoge duinhellingen was omgeven. 

Deze cross, behorend tot het 1 van de 4 cross-circuit en ditmaal door collega-vereniging Sparta georganiseerd, had een bijzondere en emotionele lading. Het evenement stond in het teken van het afscheid van Hans Vrolijk, de kleurrijke markante Sparta-atleet die onlangs aan de gevolgen van een tekenbeet is overleden. Voordat de atleten zich naar de start begaven, werd een minuut stilte in acht genomen.

De lopers konden kiezen voor de korte cross en de lange cross (ca. 10 kilometer). Khalid Choukoud was veruit de sterkste man - hij probeert zich te plaatsen voor de EK Atletiek - terwijl twee dames, Esther Hartman en Marjolein Dam, de te kloppen favorieten bij de dames waren.

Direct nadat de groep van circa driehonderd lopers en loopsters van start waren gegaan, tekende zich een afscheiding af. Khalid stormde binnen de kortste keren ver voor de anderen uit, de steile heuvel op. Dat was een erg gemene heuvel, menigeen ging daarop toen al 'stuk'. Nadat de laatste lopers uit het zicht verdwenen waren, begaf ik mij naar de finishlocatie waar de lopers nog een of twee keer zouden passeren. Verdere details zal ik jullie besparen, ik volsta met enkele plaatjes.

Uiteindelijk werd Khalid Choukoud eerste man bij de korte cross en George Eichhorn eerste man bij de lange cross. Bij de dames bleek Marjolein Dam vandaag de sterkste en snelste. Clubgenoot Esther Hartman finishde niet ver na haar en Ellen Oostvogel op haar beurt niet ver na Esther. Drie dames van Haag Atletiek op het podium! Gefeliciteerd!

Voordat de huldiging van de snelste dames en heren plaatsvond, werd de (eenmalige) Hans Vrolijk bokaal uitgereikt aan de snelste Haagse loper. Dat bleek George Eichhorn te zijn, die tevens de lange cross bij de heren op zijn naam bracht. De bokaal werd uitgereikt door de vriendin/levenspartner van Hans Vrolijk, die als speciale gast was uitgenodigd door de organisatie. Zij zou ook de overige prijzen uitreiken.

Uiteraard zag ik nog veel meer clubgenoten, waaronder Ruud Nobel, Rob Blijleven, Peter Rotteveel, Lodewijk van Dongen, Freddie Frauenfelder (die daags na de halve marathon van Monster doodleuk de lange cross van vandaag heeft meegelopen), Anno Govers, Cynthia Gijssen, Ilse Houtman enzovoorts. Al met al een mooie sportieve dag, vooral voor de lopers maar ook voor de toeschouwers waarvan ik er een was. Met Marjolein liep ik nog een stukje op naar de uitgang waarna we ieder ons weegs gingen, Marjolein op de ATB en ik met de benenwagen richting bushalte. Ik raakte echter op een wonderlijke manier verdwaald zodat ik na vele omzwervingen via een voor mij tot dusver onbekende Wassenaarse winkelstraat uitkwam op een straat waar diverse bushaltes stonden. Gelukkig had ik bijna direct na aankomst een bus richting Den Haag te pakken. 

Halve marathon Monster(lijk) zwaar

Ik had er 'zin an' zaterdagochtend. Het zou een letterlijk veelbewogen dagje worden, met overdag de zwaarste halve marathon van Nederland en 's avonds twee verjaardagen. Wij (Paul Kruijssen, Arne Dutour Geerling en ikzelf) konden met Ton van der Pol meerijden en daartoe zouden wij ons om 12 uur vervoegen bij de Lobelialaan. Ik was zelf van plan om een stukje met de tram te gaan naar zijn huis, maar eenmaal bij de halte kwam een auto langszij die stopte, waarna het raampje werd opengeschoven en de chauffeur vroeg welke kant ik op moest. Het bleek mijn buurman Jan te zijn met dochter Nina. Nou, dat scheelde weer. Om tien voor twaalf was ik bij Ton. Genoeg tijd voor een bakkie. Even later kwam Arne, hij was op de fiets, en weer later Paul die ook op de fiets was maar een paar rondjes had gereden omdat hij de straat niet onmiddellijk kon vinden.

De rit naar Monster verliep voorspoedig, wat niet zo bijzonder is want het is vlakbij en je rijdt er direct op aan. We waren er best vroeg, om half een, terwijl de loop om twee uur van start zou gaan. Ruimte genoeg dus om een mooi plekje vinden voor de auto, vlak naast sportcomplex 'De Wieleped'.

Inschrijven, omkleden in de sporthal waar het nog rustig was en daarna wederom een bakkie. Met een mars of een gevulde koek naar smaak. Het werd allengs drukker. Uiteindelijk gingen Ton en ik een beetje inlopen maar omdat we toch al onze spullen al aan hadden zijn wij meteen naar het startgebied gelopen. Mooi op tijd en redelijk vooraan stonden we in het startvak.

Om twee uur precies ging de meute - de deelnemers aan de 5 km, 11.5 km en 21 km tezamen - van start, al met al zo'n kleine duizend lopers. Dat lijkt niet veel voor een halve marathon, maar waarschijnlijk vindt menigeen hem te zwaar. We liepen eerst een ronde. Nadat we voor de tweede keer de start/finishstreep passeerden liepen we door Monster tot aan het punt waar we de duinen ingingen. Eerst langs de kassen, daarna een lang pad van een kilometer of daaromtrent, naar links en naar boven en vervolgens een kilometer of vijf rechtsaf, door de duinen. Daar hadden wij de wind nog aardig in de rug, wat de verleiding groot maakte om te gaan 'speren'. Niet doen dus, want van tevoren werd al gewaarschuwd dat de terugweg over het strand heel zwaar zou worden. Energie overhouden! Het vijf km punt passeerde ik in 23.30', nette tussentijd, niet te hard maar veelbelovend voor een mooie eindtijd. In normale omstandigheden tenminste...

Na circa 7,5 à 8 kilometer sloegen de lopers linksaf en vervolgens bereikten we het strand. We werden meteen geconfronteerd met mul zand en een forse zuidenwind pal van voren. Clubgenoot Arne, die ik tot op dat moment steeds zo'n 50 meter voor mij had zien lopen, ben ik op het strand uit beeld geraakt, hij was inmiddels verzwolgen in een groepje. Verstandig. Ook ik zocht een groepje, die kwam vrij snel langszij. Zo'n tien minuten heb ik mij bij hen aangesloten, daarna moest ik ze toch laten gaan. Maar vrij snel kwam er een tweede groepje. Daar weer achteraan. Het 10 km. punt passeerde ik in 49 minuten laag.

Eerder dan verwacht mochten de lopers van het strand af de duinen in. Gelukkig maar! Dat was zo ongeveer bij het 12 km punt. Het zand werd opgespoten, we liepen over een lang duinachtig mul zandpad parallel aan het strand, daarvan slechts gescheiden door een aaneengesloten lint van grote buizen. Daar heb ik clubgenoot André, die mij eerder passeerde weer ingehaald. Dat was echter van korte duur, want na zo'n kilometer bleek het zandpad niet over te gaan in een verhard duinpad maar moesten we weer het strand op.

En toen werd het zwaar. De wind blies vanaf dat moment onbarmhartig recht van voren, nu was het, zo mogelijk aansluiting zoekend bij een groepje, een kwestie van puur overleven. Dit temeer omdat er aan dat laatste stuk strand geen einde leek te komen! Maar uiteindelijk, na 5 kilometer onbarmhartig bikkelen, waren we bij Hoek van Holland en mochten we andermaal het strand af. André Timmerman en Freddie Frauenfelder waren mij inmiddels gepasseerd evenals Ton van Westbroek die mij bij de opgang voorbij ging. Maar eenmaal in de duinen, bij het 17 km punt, herpakte ik mij en kon weer versnellen. De weg terug door de duinen van 's Gravenzande tot de finish in Monster 'pakte' ik achtereenvolgens Ton en zo'n honderd meter verderop Freddie 'terug' en André kwam ook weer in het vizier. De afstand ten opzichte van hem was echter iets te groot en vanuit de verte kon ik zien dat hij eveneens 'volle bak' liep. Ik bleef voluit lopen maar in de laatste kilometer, nadat een meisje en een andere man mij toch nog passeerden, bleek ik niet genoeg energie meer over te hebben om hen bij te blijven en 'erop en erover' te gaan. Toen kwam de finish in zicht. Laatste versnelling eruit en klaar! Eindtijd was 1.53'18''. Achteraf bleek dat een zeer behoorlijke tijd, iedereen had minstens vijf minuten langzamer gelopen dan normaal. Ton van Westbroek, die vorige week tijdens de Berenloop nog een minuut voor mij was gefinishd, kwam nu een minuut na mij binnen. Ook Freddie kwam na mij binnen, voor mij was dat een teken dat ik gewoon goed heb gelopen, zeker de omstandigheden in aanmerking genomen. De veel snellere Arne bleek achteraf in 1.48 gefinishd te zijn, ook voor hem was het afzien.

Op de weg terug naar de Wieleped liep ik op met een drietal lopers die hadden deelgenomen aan de Zeeuwse Kust Marathon. Alhoewel zij die vanwege de afstand als de zwaarste ooit beoordeelden vonden zij ook deze halve marathon bepaald geen makkie.

Lekker douchen en omkleden, waarna de traditionele kop zeer goede erwtensoep er in ging als snert. En toen was het wachten op de prijsuitreiking en de verloting. Deze ceremonie verliep gelukkig minder traag dan voorgaande jaren. Ditmaal kon men de startnummers, liefst voorzien van naamsvermelding, in een doos vooraan het podium deponeren waarna de loterij - steeds tussen de prijsuitreikingen door - voorspoedig verliep.

Op de foto hiernaast wordt club- en leeftijdgenoot Bert Gerritsma gefeliciteerd met zijn tweede plaats in zijn categorie (in 1.39').

Het loont altijd de moeite om even te wachten want met name de hoofdprijs - een uitstekende fiets, een MTB - mag er zijn. De gelukkige bleek Gerard Rolff te zijn, een trouw deelnemer aan allerlei lopen en loopjes in de regio. Hij was er duidelijk erg blij mee, en terecht.

Lunch met cultureel toetje

Een korte update voor het digitale dagboek. Gisteren heb ik gelunchd met ex-collega Evita. Een paar maanden eerder hadden wij dit ook al gedaan, en afgesproken is om dit van tijd tot tijd te doen, al is het maar eens in het half jaar.

Gek eigenlijk, met vrijwel geen enkele ex-collega heb ik meer contact. Dan kom ik meteen op een eigenschap die ik als minder goed van mijzelf beschouw, namelijk slecht zijn in het onderhouden van contacten. Dat heeft deels met omgevingsfactoren te maken, deels met het feit dat je in het dagelijks leven met vele mensen omgaat en je niet iedereen kan blijven zien. Punt is wel dat je na verloop van tijd zelfs geen contact meer opneemt met je beste vrienden. Wat houdt je tegen? Misschien het idee dat er een aanleiding moet zijn: je verjaardag bijvoorbeeld, of iets anders. En als je opeens na pakweg een paar jaar iemand opbelt, zit die persoon daar dan op te wachten? En wat moet je eigenlijk zeggen? Maar aan de andere kant: ik ben niet de enige die met dit 'probleem' zit.

Het gekke is, ik 'zit' nu ook op hyves, faceboek, dutchrunners, Groep 5-hyves en LinkedIn (dit laatste niet zozeer omdat ik nog bezig ben met een carrière, maar omdat ik daarvoor een aantal malen ben uitgenodigd), ik kan nu in principe met iedereen contact opnemen maar doe het niet. Ook dit zal menigeen bekend voorkomen. Dus 'twitteren' laat ik maar mooi aan mijn deur voorbijgaan.

 Met een enkele collega, vriend of vriendin uit het verleden heb ik zo nu en dan nog contact. Zelfs met een collega, zeg maar rustig vriendin, uit een veel grijzer verleden. Het vereist wel een bepaalde discipline om ook die contacten niet te laten verwateren. Het beste is om af te spreken dat je van tijd tot tijd iets afspreekt, een terrasje gaat pikken of zo.

Gisteren hebben Evita en ik eerst in de typisch Haagse uitspanning De Posthoorn gelunchd. Het werd uiensoep met brood en koffie met appelgebak na. (Dat lopen we er morgen wel weer af in Monster...).

Onderweg van de Raad voor de Rechtspraak - waar Evita werkt - naar De Posthoorn vroeg zij: "Waar is nu dat museum waar je vroeger gewoond hebt?" Op dat moment waren we nog geen twintig meter van Museum Bredius verwijderd. We spraken af om er na de lunch even binnen te lopen, als er tijd over zou zijn. Alzo geschiedde.

Het is en blijft een mooi, zij het relatief onbekend en daardoor niet drukbezocht museum, vol schilderijen van grote meesters en overige kunstschatten uit de gouden eeuw. Dat alles is destijds door de steenrijke Dr. Bredius verzameld en tot op de dag van vandaag goed bewaard gebleven in dit mooie museum waar de geest van de 17e eeuw rondwaart. Een aantal schilderijen die mij als kind van vijf, toen het museum zich nog op de Prinsengracht 6 bevond, al intrigeerden hangt er nog steeds, zoals Jan Steens' de Sater en de Boer, en De Beestenmarkt, waar nu De Boterwaag en Café De Zwarte Ruiter - voor hip en rockend 'Dûh Haag' - zich bevinden.

Honderd Miljoen Miljaar!!

En toen was het weer woensdag: de dag waarop normale mensen zich verzamelen op het Malieveld om de week door te zagen, maar leden van Haag Atletiek op de Laan van Poot bijeen komen om te trainen. Deze woensdag vormde daarop geen uitzondering.

Wat stond er op het programma deze avond? Een aardig pittige training. Op papier leek dat niet zo, sterker: voor een beetje loper leek het een 'eitje'. Waar hebben we het over? Een duurloop van pakweg 80 minuten netto, met drie series volgens het patroon 1-2-3-2-1 minuten in 15 km tempo. Steeds een minuutje rust tussen de tempo's en drie minuutjes rust tussen de series.

Maar ja, hoe voer je die tempo's uit? Uiteraard gaat het toch weer te snel, ondanks alle zelf-controle. Spelbreker vormt toch altijd weer die enthousiaste gedreven 'ik' die jouw verstandiger rationele ik overhaalt om zijn paslengte zo groot mogelijk te maken, of die snelste dame van de groep bij te benen wat één, vooruit twee minuten prima gaat maar je godsonmogelijk twee, laat staan vijf, tien of vijftien kilometer zou kunnen volhouden. Henk gaf vier van ons op enig moment een 'standje' omdat het veuls te hard ging. Die vier waren Ellen, Gijs, Anja en Blogger dezes. Helemaal ongelijk had hij niet, als we het zo vijftien kilometer achter elkaar hadden kunnen volhouden waren we in iets meer dan een uur klaar geweest. Maar lekker is het wel, zo'n testje voor jezelf. Verstandig? Dat zal zaterdag blijken, dan loop ik de halve marathon van Monster. Die is nog zwaarder dan de Berenloop. Tja, je kunt je afvragen of twee halve marathons binnen een week verstandig is maar goed, ik probeer het wel. Tenzij een stevige verkoudheid of een griepje, al dan niet gelardeerd met mexicaanse kruiden, roet in het eten gooit.

Hoe dan ook was het een pittige en heel bevredigende training. En ja, het wordt eentonig, na afloop was het weer gezellig in de kantine.

Tot slot nog een filmpje dat ik op YouTube vond, dit naar aanleiding van een uitzending van DWDD deze avond, waar de tekenaar Jonas Geirnaert de gast was. Complete nonsense, klungelig getekend en daarom geniaal en hilarisch. Er zijn nog meer filmpjes van de avonturen van kabouter Wesley op Youtube te vinden. Ook al lijkt het er niet op, qua humor dringen zich toch vergelijkingen met Geirnaerts landgenoot Gumbbah op.

Harlingen en zijn cultuur

Daags na Terschelling heb ik zowaar nog een stukje gelopen, 's avonds na thuiskomst van mijn werk. Niet met de groep, zoals de bedoeling was, maar voor mijzelf. De benen voelden eigenlijk helemaal niet zo stijf of verzuurd aan, dus is er toch nog zo'n veertig minuten uitgelopen.

Dinsdagmorgen herhaalde zich dat patroon, alleen aanmerkelijk korter, twintig minuten. Woensdagavond gaan we weer ècht vol aan de bak.

Vandaag (woensdag dus) is een mooi moment om de 'restfoto's' die in Harlingen zijn gemaakt, inclusief museumbezoek, in een blogje te verwerken.

Nu is Harlingen best een mooi plaatsje, vooral door het pittoreske karakter: de grachtjes, de huizen, steegjes enzovoorts. De laatste jaren ben ik hier meerdere malen geweest en steeds met het fototoestel in de aanslag. Het is ook een plaatsje met een geschiedenis: het was de geboorteplaats van de legendarische Nederlandse schrijver Simon Vestdijk.

Een aantal zaken doet aan hem herinneren. Zo is er het standbeeld van Anton Wachter, gemaakt door Suze Boschma-Berkhout. Anton Wachter is een romanfiguur van Vestdijk, die zijn leven in acht romans met een sterk autobiografisch karakter had beschreven. De eerste vier delen, met als hoogtepunt  Terug tot Ina Damman, spelen in Lahringen waarmee ongetwijfeld Harlingen wordt bedoeld. De laatste vier delen beschrijven het leven van de medicijnenstudent Vestdijk in Amsterdam.

Maar ook in het Hannemahuis, centrum voor Harlinger cultuur en historie, kun je een eerbetoon aan Vestdijk ontdekken. Een van de kamers vormt een soort leeszaal of bibliotheek met uitsluitend boeken van Vestdijk in de originele band en andere attributen . Ik heb destijds menig (maar lang niet alle) boeken van Vestdijk gelezen en moet zeggen dat deze mij zeer aanspraken. Sterker nog, destijds heb ik voor mijn eindexamen  VWO een werkstuk gemaakt over de schrijver. 'De Koperen Tuin' was voor mij een favoriet.

Het is trouwens wel een leuk museum, dat Hannemahuis. Wel klein, maar daardoor ook overzichtelijk. Hier worden objecten tentoongesteld die nauw verbonden zijn met de geschiedenis en de kunstgeschiedenis van Harlingen.

Als je binnenkomt en je gaat linksaf een deur naar binnen, wordt je warm onthaald door vader en zoon Bauer, bij leven welvarende kunstverzamelaars. Je ziet alleen vader Baur (levensecht en levensgroot, maar op film, geprojecteerd tussen twee deuren), die de gasten welkom heet en met zijn zoon - slechts een stem - de schilderijen toont die in de kamer hangen.

Een ander leuk onderdeel van het museum is de jeneverstokerij uit 1760, althans wat daar van over is.  Alleen de fundamenten liggen er nog, iets dat nog niet zo heel lang geleden is ontdekt en waarvoor in 2000 een algehele verbouwing van het museum nodig was. Via filmbeelden wordt uit de doeken gedaan hoe jenever wordt bereid en wat er voor nodig is om een hoge kwaliteit van dat geestrijke vocht te verkrijgen.

Het verhaal wil dat de stokerij destijds is gesloten omdat de toenmalige eigenaar niet op zijn geweten wilde hebben dat de volksgezondheid door zijn brouwsel zou worden ondermijnd.

Maar er is nog meer in het museum te zien. Niet dat je er uren kunt ronddwalen, integendeel, maar als onderdeel van een bezoekje aan Harlingen is het best de moeite waard.

De tijdelijke tentoonstelling was ditmaal met werk van van de Friese kunstenaar Peter van der Ploeg. Strandtaferelen en dergelijke, zo te zien op een waddeneiland zoals Terschelling.  Op zijn eigen website vertelt Van der Ploeg (een zeker in technisch opzicht fenomenaal schilder, waarom wordt - bijvoorbeeld - de eerste de beste, tenenkrommend slecht acterende Hema-worstenverkoopster die voor GTST gecast wordt een nationale beroemdheid terwijl zulke mensen anoniem blijven?! Rare wereld... ) dat hij zijn onderwerpen in het landschap vindt. "Daar ontstaan begrippen als stilte en spanning, eenzaamheid of dreiging. De mens al dan niet lijfelijk aanwezig, is vaak veroorzaker van die stille spanning".

Oh ja, om misverstanden te voorkomen: ik heb niets tegen hema-worsten ;-)...

Berenloop 2009: beren in de mist

De reis naar Terschelling afgelopen zaterdag ging voorspoedig, evenals het vorige jaar. Na een lange reis met tram, trein en bus arriveerde ik rond 13.00 uur in Harlingen. Ik had nog twee uur voordat de boot vertrok, een tijd die ik aangenaam doodde met cappucino, warm appelgebak met slagroom en caramelsaus, en een bezoek aan het Harlinger Museum. Ook in dit museum ben ik vorig jaar geweest, dus geen uitweidingen ditmaal. Misschien in een ander blogje.

Even later, op de boot naar Terschelling, zag ik Hans Verbeek en zijn vrouw Betty. Wij gingen aan een tafeltje zitten en al pratend en zo nu en dan een consumptie nuttigend, vloog de tijd om. Hans zou zelf niet gaan lopen, door die blessure en onvoldoende training leek hem dat niet verstandig. Hij had echter al eerder geboekt dus maakte hij van de nood een deugd door toch naar het eiland te gaan om met z'n tweetjes een aangenaam weekendje vakantie te vieren. Hij zou meteen de lopers (mijzelf incluis) aanmoedigen.

Van onze vereniging zag ik Harry van Maanen. Hij zou in Terschelling de hele marathon gaan lopen. Na Rotterdam zou dit zijn tweede marathon worden dit jaar. Ik verenigde hem en zijn gevolg nog even snel op de foto voordat we aan de overkant waren. Een overkant die, naarmate de brandaris in zicht kwam, een steeds duisterder en dreigender karakter begon te krijgen. Het leek of al het slechte weer zich boven Terschelling had samengebald. En inderdaad, toen de boot eenmaal was aangemeerd, kwam de regen met bakken uit de hemel zetten.

Terug op Terschelling

Op Terschelling scheidden onze wegen. De bus naar onder andere Formerum, waar ik moest zijn, was snel gevonden. Maar goed ook, want het regende katten en honden. In een met uitgelaten hardlopers en -loopsters volgeladen bus was het zó lawaaiïg dat het nog moeilijk werd om de buschauffeur te verstaan die van tijd tot tijd de halten omriep. De anderen waren vrijdagavond al gekomen en nadat ik had gebeld dat ik er aan kwam, stond Ton van Westbroek bij de bushalte Formerum op mij te wachten. Dat is nog eens aardig. Hij was op de fiets. Ik kon mijn sporttas achter op de bagagedrager binden en mijn rugzak bij Ton op z'n rug, waarna ik hem al joggend volgde naar het strandhotel Formerum. Na een tocht van twee kilometer door een deels bosrijk duinlandschap kwamen wij bij Strandhotel Formerum aan, in the middle of nowhere, en inderdaad op het strand!

De rest van het gezelschap had zich juist op de kamer van Henk verzameld, waar ook Helmie, Mike en dochtertje Anne zich bevonden alsmede Ellen en Margreet. 's Avonds gingen we met z'n allen eten in het hotel. Wel zo makkelijk, omdat we niet zo'n zin hadden om in het donker vijf kilometer verderop iets te gaan zoeken. De meerderheid van de gasten dacht daar kennelijk ook zo over, want het restaurant zat bomvol. Wat niet wegnam dat het eten, hoewel een tikje aan de prijs, heel goed was.

Na een nacht waarin ik toch nog een paar uur wakker had gelegen, dommelde ik rond zes uur in en werd om zeven uur weer wakker. Voorzichtig de sportkleding aangetrokken, naar beneden geslopen en via de achterdeur op weg voor een stukje (20 minuten) rustig hardlopen door de duinen. Veel was daar niet aan want behalve schemering hing er ook een dichte mist zodat je weinig van de omgeving kon zien.

Na gedouchd en even gewacht te hebben op de anderen, gingen we uitgebreid ontbijten. Dat was copieus, met warme croissantjes, vers knapperig volkorenbrood en harde broodjes, suikerbrood, cornflakes, diverse melksoorten en vruchtensappen, enfin, als we slecht zouden gaan lopen konden we het eten daarvan in ieder geval niet de schuld geven.

Misschien niet zo relevant binnen het kader van een verslag van de berenloop, maar het restaurant had zo'n mooi interieur, een beetje Art Deco, daar moest ik toch een paar plaatjes van maken. En dat geldt ook voor het uitzicht vanuit onze hotelkamer op het strand

Direct na het ontbijt wandelden Helmie, Mike en kinderwagen met Anne,  door de duinen in de omgekeerde richting van hoe ik gisteren met Ton naar het hotel kwam, naar de bushalte. Daar zouden ongetwijfeld bussen naar West-Terschelling gaan, waar de start van de Berenloop was. Ik volgde vijf minuten later, ditmaal met de benenwagen, door een bos waar de eerste sporen van de komende berenloop al hingen. Vlak bij die bushalte, tegenover het wrakkenmuseum, vond de hereniging plaats.

Maar hoe nu verder? Zojuist waren twee bussen volgeladen met lopers naar de haven vertrokken, volgens het bordje zou de eerstvolgende pas na een uur komen. Maar kom op zeg, op een dag als deze zouden er toch wel meer bussen worden ingezet? Tja, dat zou je zeggen maar vooralsnog bleef dat bij een vermoeden. In het kwartier waarin drommen fietsers in trainingspak aan ons voorbij waren getrokken, besloot Helmie een taxibus te bestellen voor ons en nog drie wachtende lopers. Dat scheelde, konden we de kosten achteraf delen. Na tien minuten was de taxibus gearriveerd. Inpakken en wegwezen. Ruim op tijd waren we aan de haven van West-Terschelling. En nog steeds was er geen bus gearriveerd.

Terwijl Mike de kinderwagen over- en de zorg voor Anne op zich nam, liepen Helmie en ik via de feestelijk met ballonnen, beren e.d. versierde dorpsstraat naar ons vertrouwde 'bakkertje',  waar we ons evenals vorige jaren achterin, tussen de ovens, konden omkleden en de bagage achterlaten. Op weg daarheen werd ik op de schouder getikt. Het was Kees, een van de webloggers! We maakten kort kennis met elkaar omdat we elkaar nooit in levende lijve hadden ontmoet, althans niet gesproken. Ik herkende hem echter meteen van de foto's.

Maar nu sla ik meteen een heel stuk over en belanden we in het laatste kwartier voor de start van de halve marathon om 12.00 uur. Ik stond de laatste tien minuten nog even in de rij voor de toiletten, en naast mij stond wederom een - wel zeer - goed bekende, namelijk collega Joan! Dat was een verrassing, ik wist dat ze liep (en andersom wist zij dat van mij) maar we wisten niet van elkaar dat we de Berenloop zouden 'doen'.  We zullen elkaar vandaag heel wat te vertellen hebben.

Ik startte vrij achteraan. Dat had eigenlijk niet gehoeven bleek achteraf, met mijn groene wedstrijd-startnummer had ik meer naar voren kunnen gaan. Maar ja zó'n ramp was het niet, je tijd gaat toch pas in na over 'de mat' te zijn gekomen. Ik zag ook bekenden van 'Haag' waaronder Cynthia en haar vriend (foto rechts), Ben en Elly (zij is hier ook elk jaar).

Het was rustig, zij het 'heiïg' weer. Onderweg zou een zwak zonnetje af en toe - en met weinig succes - door de mist trachtte heen te breken. Wel prima weer voor een (halve) marathon. Meteen na de start ben ik in een bepaald tempo gaan lopen dat de hele tijd kon worden vastgehouden. Niet gek laten maken door lopers die voor je lopen of jou passeren, gewoon vlak lopen. Dat was mijn plan vandaag. Ik hoopte ergens tussen de 1.45 en 1.50 uit te komen. Zou mij benieuwen want evenals de CPC behoort de Berenloop niet tot de halve marathons waarop ik doorgaans goed presteer. Maar het ging goed, ik zag Cynthia, vriend en naderhand Ben voor mij lopen, lekker laten gaan. Na de bekende route over verharde weg, kwamen we bij de duinen en uiteindelijk, na het beruchte klimmetje, op het strand. Dat is altijd een zwaar stuk maar ik vond aansluiting bij een mooi 'treintje', dus uiteindelijk heb ik het strand ook mooi overleefd. En dan weer de duinen in met tussen het 15 en 16 km punt een gemene lange klim en daarna weer richting Terschelling. Nog steeds in hetzelfde tempo. Ik had toch wel het gevoel dat het aardig ging. Onderweg zag ik Hans en Betty twee keer langs de kant staan en Hans riep nog: "Ziet er goed uit Fred, je hebt echt je dag!" En inderdaad voelde het relaxed aan. Alhoewel, dat is uiteraard betrekkelijk, ik had er niet aan moeten denken deze ronde nòg eens te moeten lopen zoals de ruim 700 marathonlopers wel zouden doen...

De laatste kilometer ging als altijd slingerdeslang door straatjes rondom de Brandaris tot het laatste verlossende stuk naar de finish. Nog even aanzetten en in 1.48 en nog wat kwam ik over de finish, na aftrek van de minuten bij de start kwam het uit op netto 1.45'52''. Daar ben ik zeer tevreden over, temeer omdat ik ontspannen in één tempo had gelopen en niets had geforceerd.

Even uitgelopen en via een lus bereikte ik 'het bakkertje' weer. Inmiddels werd duidelijk dat met name de dames van onze vereniging het fantastisch hadden gedaan! Cynthia had 1.42' gelopen, Ilse 1.38'59'', Ellen 1.37' en Helmie (foto rechts) is weer (bijna) helemaal terug met 1'31'!  Erg goed dames! De foto's waarop Helmie, Ton en ik lopend staan afgebeeld zijn gemaakt door eerdergenoemde Hans Verbeek. Dank je Hans!

Van ons gezelschap had verder kamergenoot Ton 1.44' gelopen, Henk 1.53' en Margreet 1.54'. Stuk voor stuk tijden waar je je bepaald niet voor hoeft te schamen.

Na afloop hebben we, na ons bij 'de bakker' om- een aangekleed te hebben (douchen was helaas niet mogelijk maar ik denk en hoop dat we niet teveel stonken ;-) en 'potkoek' te hebben gekocht, in een naburig hotelletje erwtensoep gegeten en wat gedronken. Daarna splitste ons gezelschap op. Terwijl ik naar de marathonlopers keek die inmiddels binnenkwamen, zag ik opeens onze 'groepsgenoot' Gerard van Zijden! Hij had een meer dan keurige marathon volbracht (in 3.54'). Ook kwam ik Frank Inklaar tegen, een van mijn Haag-vrienden die ik ook tijdens het lopen nog inhaalde, ik dacht zo even voor het 10 km punt. Hij had het wel een beetje zwaar zei hij, maar was toch nog in een mooie 1.52' gefinishd. Hij zou dezelfde boot terug nemen als ik, dus spraken we af elkaar daar te treffen. Op weg naar de haven kwam ik opeens de ene weblogger na de andere tegen. De eerste marathonlopers waren inmiddels lang en breed binnen waaronder webloggers Mo en Hans. Hup, op de kiek.

Aan het eind van de dorpsstraat liep ik de voltallige familie Running Ronald tegen het lijf. Ronald had fantastisch gelopen, met 3.04' zat-ie bij de eerste tien lopers van de marathon! Geweldig gedaan, hij zal er ongetwijfeld enthousiast over verhalen op zijn weblog.

Uiteindelijk is de terugreis goed verlopen en in het prettige gezelschap van Frank en Sandra. Frank en ik hebben ons daar te goed gedaan aan een voedzaam maal met patat, salade en scholfilet dan wel kaassoufflé. Gewoon zo'n 'plate', maar het was zeer goed te eten. Op station Harlingen troffen we Fred, de broer van Frank die zijn eerste marathon had gelopen en dat in een zeer mooie 3.46! Met z'n allen reisden we huiswaarts. In Utrecht namen we afscheid van Sandra en Fred, wij moesten nog een stukkie. Om half twaalf was ik thuis, dat viel nog mee.

Terug naar Terschelling...

Ben ff weg.... Zondagavond laat weer terug!

En oh ja: alle Berenlopers, maar eigenlijk iedereen die dit weekend gaat lopen (wie niet?): succes, maar vooral veel plezier!

Cézanne, Picasso en Mondriaan

Echt novemberweer vandaag, met al die regen! Prima dag voor een museumbezoek. Ik hoefde nu eens geen lange reis te ondernemen voor een interessante expositie, want die was zowat bij mij 'om de hoek', in het Gemeentemuseum Den Haag. Daar is momenteel een expositie van 'de aartsvaders van de abstracte kunst': zo kun je het illustere drietal Paul Cézanne, Pablo Picasso en Piet Mondriaan wel noemen.

Cézanne (rechterfoto) was de oudste van het stel (1839-1906). Bij leven werd hij lang niet zo gewaardeerd als na zijn dood, een lot dat menig groot kunstenaar is beschoren. Werd hij ooit geweigerd op de Parijse salons, nu geldt hij als een van de belangrijkste kunstenaars van zijn periode. Er was geen andere laat-negentiende eeuwse kunstenaar die zoveel en zo’n blijvende invloed op zijn opvolgers had als Cézanne: dat had vooral te maken met zijn subtiele kleurgevoel en zijn gedurfde composities. Hierdoor brak hij een lans voor de generaties na hem.

In het gemeentemuseum is voor het eerst sinds een halve eeuw weer werk van de Franse meester in ons land te zien. Onder andere de wereldberoemde, sensuele Baadsters en de landschappen met de Mont Sainte-Victoire, bij het kleine dorpje Vauvenargues in de Franse Provence, als middelpunt.

Picasso en Mondriaan hebben zich allebei door hem laten inspireren. Dat is merkbaar in hun werk alhoewel beiden zich tot zeer authentieke kunstenaars hebben ontwikkeld.

Om te beginnen Picasso (foto linksboven) (1881 - 1973): vanaf zijn komst naar Parijs, toen hij nauwelijks twintig jaar was, had hij een grote bewondering voor Cézanne. Hij beschouwde zichzelf graag als diens (artistieke) zoon. Hij wilde zo graag in de voetsporen treden van zijn grote inspiratiebron, dat hij jaren later het kasteel, Château de Vauvenargues, betrok aan de voet van de Mont Sainte-Victoire. Het ging hem hierbij niet zozeer om een kunstzinnige navolging, maar echt om de fysieke plek waar Cézanne zijn werk had vervaardigd. Later, na zijn dood in 1973, zou Picasso er ook begraven worden.

Mondriaan (middelste foto) (1872 - 1949) was, vrijwel tegelijk met Picasso, ook bezig met zijn zoektocht naar 'het ideale kunstwerk'. Hoewel hij uit de Nederlandse traditie kwam waarin de Haagse School hoogtij vierde, had Mondriaan van jongs af aan veel interesse in de internationale schilderkunst. Zijn opvatting over Kubisme haalde hij in eerste instantie uit de krant. Maar toen hij in 1911 een tentoonstelling over het kubisme in het Stedelijk Museum bezocht, werden bij hem definitief de ogen geopend. Daar zag hij pas wat kubisme écht inhield en ontdekte hij de lijn die door Cézanne was ingezet en door Picasso werd doorgetrokken. Mondriaan, die de invloed van met name Picasso op zijn werk erkende, besloot naar Parijs te gaan om de ontwikkelingen in de kunst met eigen ogen te zien. Van daaruit kwam hij een stap dichterbij de essentie van kleur en vorm. Van een begaafde en succesvolle landschapsschilder ontwikkelde hij zich tot de Mondriaan die wij kennen: de man van de lijnen, vlakken en primaire kleuren. Misschien was hij wel de meeste abstracte schilder van de drie.

Het is voor het eerst dat de relatie van Mondriaan tot Picasso en Cézanne zo uitvoerig tegen het licht wordt gehouden. Wat duidelijk wordt is dat zij gedrieën verantwoordelijk zijn voor misschien wel de meest beslissende ontwikkeling in de kunstgeschiedenis: het ontstaan van de abstracte kunst.

In de expositie wordt via een film en tekstpanelen in de diverse zalen - waar schilderijen van de drie grootmeesters hangen - duidelijk gemaakt hoe de westerse schilderkunst rond 1900 in een stroomversnelling raakte. De schilderijen zijn uit de eigen collectie van het museum, maar er zijn ook bijzondere bruiklenen uit Washington (The National Gallery of Art), New York (The Metropolitan Museum of Modern Art) en Parijs (Centre Georges Pompidou).

Na het museumbezoek ging ik nog even naar de stad om bij Plato een cd te kopen (en dat in deze download-tijd). Ik ging voor het nieuwste album van Alquin (Hûh? Nooit van gehoord!) 'Sailors en Sinners'. Helaas, het album was uitverkocht. Nou ja, eind november ga ik ze zien in Het Paard, misschien verkopen ze daar het album wel.

7 x 1000

Gisteren was een ideale twee-in-één training. Een duurloop met flinke tempoversnellingen. Op het programma stond ditmaal 'acht maal duizend meter' en dat in - wat ik zou willen noemen - 15 km tempo.

Toen we vertrokken van de baan, keek ik met enige ongerustheid naar de lucht. Aan de ene kant een wolkenloze sterrenhemel - voor zover je met het stadslicht sterren kunt zien - aan de andere kant grauwgrijze wolkenpartijen, en boven ons een vage mengeling van beide componenten. Even van tevoren had ik de buienradar geraadpleegd en die voorspelde dat het regenfront precies langs Den Haag zou schampen. Dat klopte. Met enige regelmaat lichtte de straat fel op door enorme bliksemschichten, maar het onweer was toch verder weg dan bleek. Gelukkig werd het programma precies richting wolkenloos uitgevoerd zodat de enige nattigheid na afloop afkomstig was van ons eigen sportzweet.

De groep werd tijdens de tempo's in drieën gesplitst: eerst Ellen en Ilse (zij mochten zo rond de 4:20 - 4:30 per kilometer lopen), daarna Jos, Patrick en ikzelf (zo'n 15 seconden langzamer), vervolgens de anderen waaronder Anja, Eveline, Henk, Dick, Ton en Lara.

Het waren kortom flinke versnellingen maar niet 'idioot hard' om het maar eens huiselijk te formuleren. De eerste twee keren ging best wel zwaar, niet eens zozeer qua benen want die wilden wel, maar qua ademhaling. Ik spreek nu voor mijzelf uiteraard. Toch bleven we al die tijd - en ook alle volgende tempo's - keurig bij elkaar. Het vierde tot en met het vijfde tempo deden we niet in kilometers, maar in 5 minuten. Op de baan deden we tenslotte de laatste 1000 meter. Al met al is er (in ons subgroepje van drie man) gemiddeld 4:35 op de 1000 meter gelopen, de ene keer iets sneller, de andere keer wat langzamer.  We bleven steeds netjes op zo'n twintig meter afstand van de twee koploopsters. Al met al een zeer bevredigende training.

In het clubhuis was het weer een volle bak en zoals altijd gezellig. Er is veel gepraat over het komende (trainings)weekend, waar ik mij ook aanvankelijk voor had ingeschreven totdat bleek dat dit weekend precies samenviel met 'Terschelling'.  Daar had ik mij al voor opgegeven en ingeschreven, en ja, je kunt maar op één plaats tegelijk zijn. Ik beschik tenminste niet over de gave van bilocaliteit...

How High The Moon

Verbazingwekkend was het: daags na de 10 km wedstrijd waren de meesten van Groep 5 gewoon present bij de maandagavond-training. Alsof niemand last had van lichte stijfheid of pijntjes in de onderdanen, wat toch een normale reactie is na 'voluit gaan'.

Na het gebruikelijke praatje vooraf door Henk - waarbij hij de goede verrichtingen van de diverse groepsleden tijdens de Laan van Meerdervoortloop prees - en de oefeningen, gingen we op pad. 

Er stond geen zware training op het programma. Vanzelfsprekend. Het werd een ontspannen duurloopje van pakweg een uur netto, waarbij het mogelijk was om te blijven praten. Nu de donkere maanden weer zijn aangebroken, werd het hele traject op straat afgelegd. We liepen het grootste deel van de training door de moderne woonwijken van Loosduinen, in een grillig patroon waarbij wij op een gegeven moment langs Lara's huis of dat van haar ouders liepen.

Het was mooi weer vanavond, met af en toe een wolkje, maar de maan bleef steeds zichtbaar, vol en rond.  Jazeker, het was volle maan vandaag: onderwerp van menig romantisch beeld. En dat beeld werd nog versterkt toen op de terugweg, op de Daal en Bergselaan, een prachtige vos met een volle pluimstaart vlak voor ons de weg overstak en onder een hek verdween, het ruige bosachtige duinplantsoen Wapendal in.

Volle maan, romantiek, liefdeslied. Zo heb ik meteen een bruggetje geslagen naar bovenstaande foto die ik hedenmorgen op het Mediapark maakte, toen ik op weg naar kantoor was. Tijdstip: rond 08.00 uur. Een week lang wordt er op Radio 5 (het 'Nostalgienet') de Evergreen Top 1000 ten gehore gebracht. Dan moet je denken aan oude songs en liedjes, zowel uit Amerika, Engeland, Duitsland en Nederland, die bij menige 'oudere', althans mensen die de jaren vijftig e.v. hebben meegemaakt, herkenning oproepen en de tand des tijd hebben doorstaan.

Jullie voelen al: gelet op die volle maan ging ik ook op zoek naar zo'n 'Evergreen'  die ook in de Radio 5 Top 200 van beste Evergreens staat. Dat werd in dit geval 'How High The Moon' van Les Paul (jazeker, dé Les Paul, uitvinder en pionier-speler van de elektrische gitaar) en Mary Ford. Het klinkt vandaag de dag uiteraard gedateerd, zeg maar rustig oubollig, maar zeker niet 'truttig' omdat het best een opvallend sprankelend nummer is. In 1951 was het een hit. Ik was toen drie jaar....

Minder Meerdervoort bij Laan van Meerdervoortloop

En zo werd het 1 november. Over ruim anderhalve maand gaan de dagen weer lengen! (Dit om degenen die aan een herfst-depressie lijden een hart onder de riem te steken).

Vandaag was een belangrijke dag voor hardlopend Den Haag, want de Laan van Meerdervoortloop stond op het programma. Dat zou spannend worden, want juist op het moment dat de lopers van start zouden gaan (om 13:00 uur) werd regen verwacht. De buienradar was daar die ochtend wat twijfelachtig over: nèt wel of nèt niet. Het werd uiteindelijk net wel.

Om tien over half twaalf liep ik, al helemaal in wedstrijdtenue gestoken onder het trainingspak en mèt een rugzak waarin een handdoek, doucheschuim, wat verschoning, een vuilniszak waarin gaten voor hoofd en armen waren geknipt, mijn camera (uiteraard) en de wedstrijdschoentjes zaten, naar de start. Dat was aan het begin van de Laan van Meerdervoort, tegenover de voormalige Metropole-bioscoop. Daar zag ik uiteraard de nodige bekenden, zelfs mensen die ik al vele jaren niet meer had gezien maar, zo bleek nu, nog steeds lopen. Bij een stand kon je een plastic tasje ophalen waarin je je droge spullen e.d. kon deponeren en deze vervolgens afgeven bij een andere stand. Al die zakken en een enkele tas werden naderhand in een vrachtwagen geladen en naar de HALO gebracht.

Nog even in de rij gestaan voor een laatste plas en daarna naar de start, wel via de overkapping van een van de stands waar wij zojuist de plastic tas in ontvangst hadden genomen, om te schuilen tegen de regen. Maar veel zin had dat niet, het was nog maar tien minuten voor vertrek dus toch maar in het startvak tussen de andere lopers gaan staan, wel gehuld in de grijze vuilniszak met gaten. Dat bood nog enige beschutting.

Om 13:00 uur precies werd het startschot gelost en ging de meute er vandoor. Meteen maar proberen in een goed tempo te komen. Het parcours was anders dan de vorige keren, eerst maakten we een flinke lus via de Carnegielaan en dan de Groot Hertoginnelaan op. Pas na een kilometer of drie kwamen we uit op de Laan van Meerdervoort. Daar liepen we rechtdoor tot aan Meer en Bosch. Bij de Zonnebloemstraat zwaaide ik even naar mijn vrouw die aan de kant stond toe te kijken, aan het begin van Meer en Bosch gingen we rechtsaf en via de Machiel Vrijenhoeklaan en de Savornin Lohmanlaan naar de Laan van Poot, vanwaar het nog maar 800 meter naar de finish op de baan was.

Het ging goed. Niet èrg goed, maar gewoon goed, op de baan zag ik dat ik nog even flink moest aanzetten om onder de 47 minuten uit te komen en dat is gelukt, 46:44'. Op de site van Haag Atletiek staat trouwens van iedereen een of meer foto's, met een dik compliment aan Lodewijk van Dongen!

Het grappige was dat ik nagenoeg gelijk of niet ver na de lopers finishde waar ik elke wedstrijd weer bij in de buurt loop: Rob B., Paul K., Henk K., Meestal zijn zij wat sneller, maar voor mij was het een indicatie dat het goed ging.

Van de mensen van 'mijn' trainingsgroep zag ik er twee die mij passeerden, en uitgerekend waren dat..... Inderdaad, Ellen en Ilse. Ellen liep een pr door 43 minuten te scoren, Ilse liep na een geslaagde 1 van de 4 loop een maandje geleden wederom net onder de 45 minuten. Goed gedaan dames, proficiat!

Voor hen liep Marjolein, die in 42 minuten finishde. Prachttijd, maar niet genoeg voor een podiumplek. Het veld was heel sterk vandaag met namen als Merel de Knegt, die loopt zomaar eventjes 33 minuten... Echter drie dames van 'Haag' behaalden een podiumplaats: Ilse H. bij de 35 plus, Sylvia D. bij 55 plus en bij de dames 60 plus haalde Anneke Kleijn zowaar een derde plaats! Mooi gedaan.

En - niet geheel verrassend - was de heer Bert G. eerste 60 plusser. Zijn tijd weet ik niet, maar dat zal om en nabij de 40 minuten zijn.

Maar goed, ik ga niet iedereen noemen, de uitslagen zeggen genoeg maar die zijn pas morgen - in de loop van maandagochtend - beschikbaar. Voor een professionele organisatie en met zo'n topveld vind ik dat eerlijk gezegd aan de late kant, maar kom op, laten we niet gaan miezemuizen.

Na afloop hield het op met zachies-regenen en was het nog een hele toer om de plek te vinden waar de plastic zakken en tassen lagen opgestapeld. Misschien een tip om dit de volgende keer iets beter aan te geven met bordjes of iets dergelijks. Uiteindelijk bleek alles in een grote gymzaal van de HALO te liggen. Ik heb daar lekker gedouchd en weer naar de club. Mijn camera kwam goed van pas want juist op dat moment werden de prijswinnaars van de diverse categorieën bekendgemaakt.

Daarna konden wij ons te goed doen aan heerlijk ongezonde zaken als erwtensoep met worst, blokjes kaas en gekookte worst, bitterballen en dubbelbokjes. Vandaag mocht het, we hebben ons best gedaan. Hierna maar weer een weekje ascetisch leven.

Over het laatste deel van het sportieve dagje, de wandeltocht naar huis, wil ik het eigenlijk helemaal niet hebben. Maar de volledigheid gebiedt dat wel. Vooruit, hier gaat-ie dan: Wat een ongelooflijk vuil vies @&%#$%)(&*^((*++ weer was het!!!! Al na één minuut was ik tot de draad doorweekt. Maar ook dit moeten we maar positief zien: ik ben op één middag maar liefst twee keer onder de douche geweest...

Kleuren

Dit weekend gaat het stormen en regenen, dus wie nog iets van de mooiste herfstkleuren had willen meekrijgen had er vandaag op uit moeten trekken. Overigens onstond deze gedachte bij mij pas nadat ik een korte wandeling in Clingendael had gemaakt.

Eerst was ik bij de Koekamp nadat ik vanmorgen wat had gefröbeld met kleurpotlood, naar aanleiding van een zeer mooi filmpje op YouTube over de damhertenbronst. Het filmpje is een week geleden door een particulier gemaakt in de Amsterdamse Waterleidingduinen.

Op weg daarheen, zag ik dit trieste beeld. Een vogeltje, niet groter dan een merel, met een lange rode snavel en lange ranke pootjes, lag roerloos op het gras. Hij had het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld maar hoe dat is gebeurd is onduidelijk, er was geen uiterlijke verwonding zichtbaar. later leerde een blik in Elseviers Vogelgids dat het een waterral was, een vrij algemene broedvogel in moerassige streken maar door zijn verborgen leefwijze wordt hij niet vaak gesignaleerd. In deze periode trekken ze naar het zuiden.

Over vogels gesproken: in de Koekamp zelf was een reusachtige kolonie kauwen neergestreken, honderden waren het. Ze babbelden honderduit. Ook halsbandparkieten die in Den Haag in groten getale voorkomen vertonen dit gedrag. 's Ochtends en 's avonds verzamelen zij zich in grote drommen in de bomen en maken daarbij veel lawaai. Daarvoor en daarna gaan ze allemaal hun eigen gang, in stelletjes of kleine groepjes. Ik ben er van overtuigd dat het geen loos gekwetter is, maar dat er daadwerkelijk gepraat en vergaderd wordt, alleen wij mensen verstaan die taal niet.

Het rondje Clingendael leverde uiteraard weer een paar mooie plaatjes op.

En last but not least deze foto van de Cultuurbarbaar in 2003, die de Laan van Meerdervoortloop toen in 43 minuten liep. Daar komt hij morgen niet aan, sowieso al niet omdat het flink gaat stormen en wel zo dat de lopers minstens zes kilometer de wind van voren krijgen. De benen zijn wat strammer dan destijds, maar we gaan ons best doen!

Genoemd...

De afgelopen dagen zijn er weinig echt spannende dingen gebeurt. Niet dat er hier anders zulke wilde avonturen te beleven vallen, maar er is altijd wel iets om over te schrijven. Nou ja, wat wel leuk was: het interview in De Posthoorn, maar daar kan ik nog niet al te veel over vertellen. Het is voor het clubblad van december, dus dat duurt nog even. Het was wel een interview met een generatiegenoot die destijds tot de beste lange afstandlopers van de regio behoorde, met tijden van 33 minuten op de 10 km. Hij had ook een hele map foto's, vergeelde krantenknipsels en gestencilde uitslagenlijsten meegenomen waaruit ik kan putten. Maar ook nu nog is hij een zeer snelle loper, ongeveer van het niveau Tiny.

De rest van de donderdag is in relatieve rust doorgebracht. Ook vandaag was rustig, een gewone werkdag. Ik was alleen op de afdeling, wel zo plezierig.

Het is natuurlijk wel een heel gedoe over onze MP, JP. Mocht hij straks de baas van Europa worden, dan krijgt het begrip 'de Balkenende-norm' meteen een heel andere lading. Ik maak mij sterk dat hij dan bijna net zoveel als de heren Paul de L. of Matthijs N. gaat verdienen. Maar of het zover komt? Ik zet er mijn vraagtekens bij, want een vooral bij de wat ouderen onder ons welbekende heer heeft weer van zich laten horen. Hij schijnt genoemd te worden (al was het maar door mij)...

Wie ook genoemd is, sterker nog: wie zichzelf als kandidaat heeft opgeworpen, is de in Amsterdam woonachtige broer van de Amerikaanse president. Persoonlijk geef ik beide heren weinig kans: de ene niet omdat hij al eerder voor allerlei functies is genoemd maar dat heeft nooit tot iets geleid: de andere niet omdat hij niet geloofwaardig zou zijn, het verwijt van nepotisme is zómaar gemaakt.

Dus toch Balkenende? Het zou zomaar kunnen...

Haagse Bosloop 2009

Mooi hè, die Haagse skè-lèn. Hagtstikke leeg natuurlûk, die gebouwuh, al die ambtenare waren aan het hollûh. Wedstrèdje. Ja, dan kenne die gastûh wel rennûh.

Het was een heerlijke dag gisteren, lente-achtig bijna. Windstil, zonnetje, zo'n 14 graden celcius. Prima weer om te lopen. De organisatoren van de Haags Bosloop, Niek Tetteroo en Wim Kooij, hadden geen betere dag kunnen uitkiezen. De opkomst was ook zeer behoorlijk, er deden meer lopers en loopsters mee dan vorig jaar. Ik schat dat er zo'n honderd deelnemers waren. En dat voor een informele ambtenarenloop.

Speciaal voor dit kleinschalige, maar mooie loopje had ik een middag verlof opgenomen. Eerst naar huis om mijn sportspullen op te halen, daarna met de tram naar het centraal station, dan nog een stuk lopen naar de plek waar ook vorig jaar de loop van start ging. Mike kwam ook net aan, hij kwam uit voor Justitie evenals Ron die naderhand als tweede zou finishen. Verder was de sterke veteraan William van VROM van de partij. De drie snelle mannen staan hier gebroederlijk op de foto.

Even later zag ik ook Marlies, die aanvankelijk niet zou meelopen vanwege een dienstreis naar Afrika, maar dat werd uitgesteld. Nu was zij wel van de partij! Wie ik echter niet zag was groepslid Ellen. Er zal iets tussen zijn gekomen, een onverwachte vergadering of zoiets.

Na het uitreiken der startnummers maakte iedereen zich startklaar. Voordat Niek het startschot loste, werd afscheid genomen van een van de dames die voor Mooi Nederland werkzaam was. Ze bleek ook snel te zijn. We gingen bijna allemaal rap van start, maar zoals ik al aangaf zijn er heel wat snelle ambtenaren ook al lijkt dit een contradictio in terminis. Tjonge, dat ging pijn doen maar ik bleef gelukkig strak doorlopen, ademnood of niet.

Een heel mooi parcours was het dat bijna uitsluitend over bospaden voerde met af en toe een klein klimmetje. Voor mij was het de eerste keer dat ik deelnam aan deze Haagse Bosloop, dus merkte ik niet dat het parcours vanwege werkzaamheden iets veranderd was ten opzichte van voorgaande jaren. En bovendien 400 meter langer dan 5 kilometer! Maar bij het 5 km punt stond iemand die keurig de doorkomsttijden aangaf, toen ik passeerde hoorde ik "22'12", nou, dat viel niet tegen. Nog even aanzetten, dan naar links en toen was het nog maar 200 meter naar de finish.  Eindtijd 23'40''.

Overall winnaar was Robert Tjoa van de groep Lex (van Eck van der Sluijs). Een dame van BuZa was de snelste dame met een tijd van iets over de 21 minuten. Tja, ik heb geen uitslagenlijsten dus ik kan dit niet precies vermelden. wie het weet (Niek misschien?) mag reageren, dan pas ik dit nog aan.

Bij de finish werden flesjes AA-drink uitgereikt. Met dank aanvaard. Er was echter nog meer verwennerij: van VROM kregen we een t-shirt met het opschrift 'Mooi Nederland loop' en van Run2Day een plastic tasje met inhoud, o.a. een waardecheque en een oranje badmuts. En laat ik niet vergeten BAS Consultancy te noemen, die heeft deze loop gesponsord.

Met Marlies liep ik door het Haagse Bos terug naar het centraal station. Via het gebouw van VNO/NCW (van de heer Wientjes) dat ook mooi verlicht was. Daar scheidden onze wegen, waarna ik via de Koekamp naar het station liep. Daar haalde ik de fiets (waar ik, zoals bijna altijd, 's ochtends van huis naar Den Haag CS peddel) op uit de stalling en reed vervolgens naar huis. Gedouched, omgekleed, wat gegeten en tegen 21.00 uur naar de club voor mijn woensdagavond-borrel. Met 'de Paulen', Jan L., Ton van der P., Arne, Frank en vele anderen. Marlies was daar inmiddels ook gearriveerd. Het werd nog een gezellige avond, als altijd.

Straks naar bed en vervolgens weer een dag, waarop ik onder meer de snelste 60 plusser van onze vereniging ga interviewen...

Wandeling rond het mediapark

Tussen de middag even een ommetje gemaakt met collega Ruud. Niet hardlopend ditmaal, gewoon even een frisse neus halen. Drie weken terug had ik het erover dat de herfstkleuren over drie weken (nu dus) op zijn mooist zouden zijn. Dat klopt - daar hoef je ook geen helderziende voor te zijn - , in ieder geval waren de kleuren mooi genoeg om op beeld vast te leggen.

Meer tekst volgt woensdagavond, na 5 kilometer rennen door het Haagse Bos. Eigenlijk is deze loop speciaal voor rijksambtenaren georganiseerd, voor medewerkers van de ministeries waarvan de meeste zich in de directe omgeving van station Den Haag CS en het Haagse Bos bevinden. En vergis je niet, er zitten heel snelle jongens tussen die ambtenaren. Vorig jaar kwam ik alleen even kijken omdat bekenden meeliepen, en het sprak mij zo aan dat ik mij voor de loop heb aangemeld. Dat mocht, alhoewel ik geen rijksambtenaar maar 'zbo'er' ben. Het loopplezier zal er niet minder om zijn.

Maar goed, ik heb het al teveel over die loop. Nog even genieten van dit herfstwandelingetje in de directe omgeving van ons kantoor...

Kort en kortademig

Het wordt een merkwaardige week, waarbij het accent van de trainingen op kort tempowerk komt te liggen: dit ter voorbereiding op de Laan van Meerdervoortloop aanstaande zondag, mèt de The Hague Royal Ten de belangrijkste 10 km loop van Den Haag. 

Op deze maandagavond was het programma als volgt: een duurloop met drie series van 1-1-1,5-1,5-1-1 minuten in 5 à 10 km tempo, met 30 seconden rust tussen de tempo's in en drie minuten rust tussen de series. Of het komt omdat ik weer wat aan het aankomen ben - in het herfst- en winterseizoen heb ik altijd meer trek in eten en daar geef ik ook aan toe - of iets anders, feit is wel dat ik ditmaal moeite had om de kopdames Ellen en Ilse bij te benen. Sterker nog: dat lukte niet zonder helemaal buiten adem te geraken. Tja, dat is natuurlijk ook weer niet de bedoeling, wanneer je al na één minuut naar adem moet happen hou je dat tempo nooit vijf kilometer, laat staan tien kilometer vol.

Dus heb ik mij een paar keer flink laten terugzakken. Daar komt nog bij dat ik woensdag meedoe aan de haagsebosloop, vijf kilometer, met Ellen wier rug ik ook dan steeds zal mogen bewonderen, dus het moest ook weer niet té gek worden vanavond...

Run Bike Run 2009 aan de zijlijn

Afgelopen zaterdag vroeg Jans mij in de kantine van onze vereniging of ik wat hand- en spandiensten kon verrichten tijdens de Run Bike Run vandaag. Geen probleem, want ik zou er toch heengaan voor wat foto's en een verslagje voor het clubblad. Ik heb geen racefiets, trouwens, ik ben sowieso geen goede fietser, dus zelf deed ik niet mee. Ik ben wel naar de locatie gefietst op mijn stadsfiets en dat was zwaar zat, met een stevige zuidenwind tegen.

Deze duathlon vormde de start van de samenwerking tussen de Haagse duursportvereniging RTC (Residentie Triatlon Club) met Haag Atletiek en wielervereniging Trias. En eigenlijk werd het voor de leden van de organiserende verenigingen georganiseerd.

De opkomst viel echter wat tegen, al met al zo'n dertig personen en dat waren vooral RTC'ers. En dat terwijl er vorig jaar redelijk veel deelnemers waren op de Laan van Poot, zowel goed getrainde triathleten als recreanten.  Had het met het weer te maken? Nauwelijks voorstelbaar, want de zon scheen volop, in tegenstelling tot de dag ervoor. Zeker, er stond een stevige wind zoals ik zojuist noteerde, maar dat kon je binnen niet zien. Te duur? Nee, de inschrijving was gratis! Laten we het erop houden dat zo’n duathlon toch iets is voor de die hards, zowel goed getraind op de fiets als met lopen. Er waren ook enkele Haag-atleten die zich wel van tevoren hadden ingeschreven, maar niet zijn komen opdagen. Wellicht ziek of andere verplichtingen, tja, aan overmacht doe je niets.

Desondanks was er hier en daar wat groen-geel tussen het oranje-blauw van de residentiële triathlonners te bespeuren bij Trias aan de Jaap Edenweg, bij de Uithof. De wedstrijd werd aldaar, op en om de wielerbaan gestreden. Om 10.30 werd het startschot gelost en gingen de atleten op weg voor 5 km hardlopen. Daarna werden er 20 ronden (28 km) gefietst op de wielerbaan. Fred (Frauenfelder) en Fred (ondergetekende) kregen de schone taak toebedeeld om de ronden te tellen van de deelnemers. Dat liep echter volkomen in de soep. Sommige startnummers waren nauwelijks of niet leesbaar, zodat we van deze personen geen rondetijden konden noteren. Fred F. las de nummers op van de voorbijsnellende wielrenners, ik turfde dat achter de desbetreffende nummers en corresponderende namen op een lijst. Maar dat viel bitter tegen, achter sommige namen bleven de kolommen angstig leeg, ongetwijfeld waren dat de 'nummerlozen'. Dat het uiteindelijk niet in een complete chaos resulteerde, had meer te maken met het feit dat het merendeel van de deelnemers zelf de ronden had bijgehouden dan met briljante telvaardigheid.

Tot slot werd er nog een afsluitende 2,5 km gelopen. Roger Salden van RTC werd de winnaar, Eric Theunisse van Trias tweede. De rest van de uitslagen zijn hier te vinden.

Damhertenbronst

's Middags ging ik nog even naar de Koekamp om te kijken hoe de herten er bij stonden. Het was vrij rustig, maar toch zag ik dat zich in de afgelopen dagen een klein drama had voltrokken: de grote sterke dambok met zijn grote gewei, die een week terug nog al reutelend stond te imponeren en al zijn rivalen wegjoeg, lag nu op het open veld te rusten, terwijl in het meer beboste gedeelte een andere - zwarte - dambok de leiding had overgenomen en knorrend achter de vrouwtjes aanliep. Ongetwijfeld heeft er een fikse confrontatie tussen beide macho's plaatsgevonden. En dat het er dan fel aan toe kan gaan, laat bijgaand filmpje zien dat ik op Youtube vond.

SpiZe

's Avonds gingen wij met dochter en vriend uit eten bij SpiZe, een thais restaurant aan het Spui, naast theater Het Spui. Een mooi groot opgezet restaurant, of liever gezegd 'thaise bistro', met veel aparte zitjes.

Toen wij er waren was het erg rustig, er waren niet meer dan tien mensen in de immense ruimte met het gigantische boeddhabeeld, onszelf meegerekend. Het was erg lekker eten, niet erg goedkoop maar af en toe moet je jezelf en anderen een beetje verwennen, crisis of niet.