Cultuurbarbaar

Domper

Ook ik vind het op zijn zachtst gezegd raar om nu een lollig blogje over Koninginnedag te schrijven, dus dat doen wij ook maar niet.

Ik vernam over het drama in Apeldoorn pas in de namiddag, we waren net terug van de Vrijmarkt op de Frederik Hendriklaan. Het was er gezellig druk en de handelaren-voor-een-dag hebben volgens mij goede zaken gedaan. Ook wij hebben spulletjes gekocht, mijn dochter voor school (een serie houten kabouters, een plastic badje met toebehoren en een ridder-uitrusting, allemaal voor themalessen) en ik scoorde drie boeken, een over Astrologie en twee over hardlopen. Uiteraard kwamen wij de nodige bekenden tegen. Zoals Klaartje, de klassiek geschoolde sopraan die recentelijk moeder is geworden. De vreugde van het nieuwe leven...

Kennelijk was op 'de Fred' weinig tot niets van het Apeldoornse drama doorgedrongen tot het slenterende en ontspannen feestvierende publiek. Zelf werd ik thuis, achter de pc, op het spoor gezet door de reactie van Geert op mijn laatste blog. Eerst dacht ik dat er rellen waren uitgebroken tijdens Koninginnenach, maar daar is het relatief rustig gebleven. Nee, het ging om een waarschijnlijk particuliere actie van een 'gek' (mogelijk twee gekken) waarbij veel slachtoffers zijn gevallen.

Alles wat je er op dit moment over kunt zeggen is al gezegd in de media. Het ergste is het natuurlijk voor de slachtoffers en al helemaal voor de nabestaanden. En de brandende vraag: hoe voorkom je zoiets? Heel moeilijk denk ik: als iemand ècht fout wil, kan het. Dat is vandaag maar weer eens bewezen.

Leve de Koningin!

Voor het eerst sinds vele jaren ben ik niet naar Koninginnenach geweest, zelfs niet naar de avond. En dat terwijl er best veel goede bandjes optraden. Misschien was ik wel gegaan als andere clubvrienden waren gegaan, maar ook bij hen was de animo niet groot. 'Te druk' was het meest gehoorde argument.

Het was wel opvallend rustig gisteravond in het clubhuis, dat zal èn met de voorjaarsvakantie van de scholen te maken hebben, terwijl anderen zich wel in het feestgewoel hebben gestort. Deze persoon was zich waarschijnlijk al een beetje aan het warmdraaien.

Maar nu de training! Het was een bijzondere training. Ditmaal geen duurloop met versnellingen, maar een 'speelse fartlek' met allemaal korte onderdelen. Na het inlopen en een korte oefensessie, gingen we in de duinen op dit veldje korte estafette- en achtervolgingsloopjes uitvoeren, steeds twee aan twee.

Iets verderop namen we twee keer een ongeveer tweehonderd meter lang natuurpad met zeer mul zand, en dat in een redelijk tempo, en weer iets verder drie keer een kort rondje met daarin een pittig hellinkje.

Daarna het steile pad op naar boven (wandelend) en op het verharde duinpad verder richting strand. We zijn niet het strand opgegaan, wel deden we in de duinen nog een versnelling. Bij een van de geïmproviseerde fietsenstallingen liepen we drie keer in fors temo te 'slalommen'. Daarna de pols opnemen, en even later weer. We bleken allemaal goed te herstellen. Als laatste gingen we een lange steile helling op en dan linksaf helemaal naar boven.

Na afloop van de training hadden we allemaal het gevoel 'bijna niets' te hebben gedaan, alhoewel je onmiddellijk na zo'n tempootje het gevoel hebt dat je aan het zuurstof moet. Teken van een goede conditie, zullen we maar zeggen.

Jammer was dat ik gisteren mijn camera niet bij mij had, het was prachtig in de duinen met die lage zon die de spiegelgladde zee zilverachtig verlichtte. Om toch een idee te geven hoe het parcours was ben ik vanmorgen (zojuist) op de fiets - en met camera - teruggegaan naar waar we gisteren hebben gelopen.

Opmerkelijk

Dinsdagochtend in alle vroegte liep ik over het eenzame Mediapark op weg naar mijn werk, toen ik deze tractor zag staan. Er stond een meisje, nou ja, jonge vrouw, naast met een bord. Een oproep op een donatie te doen voor haar reis naar de Zuidpool. Op de tractor!

Nieuwsgierig geworden, vroeg ik wat haar drijfveren waren om zo'n reis te maken. Zij heet Manon, is theatermaakster en gaf aan dat een uitgebreide motivatie over dit project te lezen is op haar website www.tractortractor.org

Wel apart, vrij vertaald is het een mix van avontuurlijkheid, creativiteit, idealisme en reislust. Deze dame hoeft zich niet aangesproken te voelen door nevenstaand gevelbord dat het gebouw van de VARA siert, amper 50 meter verwijderd van waar zij stond.

Een mooie spreuk en zoals altijd bij goede spreuken en leuzen: "Er zit iets in!"

Beer WAS los...

Beer (roepnaam van IJsbeer, een van de twee katten van mijn dochter) is weer terug! Gistermorgen kreeg ik een opgelucht mailtje, hij is 's nachts gevonden. Hij rende weg en hield zich vervolgens schuil onder een auto. Met brokjes en rammelen met het voederbakje wist zij hem te lokken, waarna hij kon worden opgepakt. Nu ligt hij weer lekker op de bank kopjes te geven en te knorren.

Gisteren was een vermoeiende dag. Dat had meer te maken met het afgelopen weekend waarin ik bijna niet heb stilgezeten dan met het werk zelf: al dat wandelen, fietsen en hardlopen gaat niet in je koude kleren zitten. 's Avonds gingen we in het kader van de 'roadshow' van het Commissariaat (een sessie voorlichtingsavonden voor lokale omroepen) naar de tweede avond, ditmaal in het Van der Valk hotel in Hoofddorp. Ik reed mee met communicatiemanager Wanda B.

Op de derde verdieping van het immense Van der Valkhotel installeerden wij ons en troffen we de voorbereidingen om zo'n 80 medewerkers van lokale omroepen te ontvangen. Later in de avond woonde ik zelf een workshop bij 'Reclame en sponsoring'. Het is wel mijn eigen werkveld waarvan ik geacht wordt veel te weten maar het is altijd handig om je kennis wat te 'updaten'. Bijspijkeren heet dat in rond Hollands.

Maar voordat het zover was gingen we eten in het restaurant. Wanneer bij u de lippen gaan krullen bij het begrip 'eten bij Van der Valk' en meteen denkt aan gebraden kip, patat en appelmoes met een kers, is dat een begrijpelijke pavlov-reactie. Maar ik moet zeggen: het eten was prima! Er viel bijna niet te kiezen uit de overvloedige menu-kaart. Iedereen nam iets anders, uiteindelijk koos ik voor een bretonse salade met spekjes vooraf, en als hoofdgerecht zonnevis met gegrilde paddestoel en een zeer smakelijk sausje. Uiteraard wel met een garnituur van groenten, gebakken aardappeltjes en patatjes. Alles voortreffelijk bereid.   

Tenslotte toch nog een bruggetje van het zakelijke naar een van mijn stokpaardjes, de natuur: de workshop die werd gegeven door mijn collega's Inge en Pam, werd bijna overstemd door het luide gekwaak van de grote meerkikkers (Rana Ridibunda, het grotere neefje van de groene kikker) dat van buiten kwam en waarvan er kennelijk een flink aantal de vijvers van de hoteltuin bevolken. De aanduiding 'ridibunda' (lachend) duidt op het typisch 'lachende' gekwaak van de meerkikker, dat anders is dan het meer sonore gekwaak van de gewone groene kikker en de poelkikker.

We're running in the rain...

Gisteravond zat ik achter de pc mijn blog uit te werken van de wandeling, toen de telefoon ging. Paul K. aan de lijn, of ik zin had morgen mee te gaan naar Nootdorp voor een loopje. Nou, die zin had ik wel omdat ik toch al van plan was een pittige training te volbrengen. Maandagavond ben ik namelijk niet op de training vanwege werkzaamheden in het land.

De volgende ochtend belde Paul weer. Of ik nog zin had. Welja. Rond kwart voor tien stond Paul voor de deur met zijn bolide. Op weg naar de Nootdorpse IJsclub die regelmatig prestatieloopjes organiseert. Zo ook vandaag. Onze gids was vandaag 'Neef Stanley', de stem uit de Tomtom die met een vet Surinaams accent aangaf dat we nu eens naar rechts, dan weer naar links of rechtdoor moesten.

Ruim op tijd (binnen een half uur) waren we in Nootdorp. Het was even zoeken waar we moesten zijn, maar een lieftallige jogster wees ons desgevraagd de weg.

Het was niet druk bij de IJsclub: alles bij elkaar zo'n honderd deelnemers schat ik in. Er waren ook een paar bekende gezichten die je dikwijls tegenkomt bij de kleinschalige prestatielopen in Delft: Michel en Fennie van Osch, Theo Kruijskamp, Erik van der Klauw.

Wij deden mee aan de 10 km. De eerste kilometers gingen in een voortvarend tempo, zo rond de 4.18 - 4.20 per minuut. Paul kwam mij na een kilometer of twee, drie voorbij, samen liepen we op. Zo rond 22.36 passeerden we het 5 km punt, op naar de volgende ronde. Toen kreeg ik weer eens buikkramp waardoor mijn tempo omlaag moest. Paul liep inmiddels enkele meters voor mij en liep steeds verder uit.

Uiteindelijk finishde Paul in 46.24, ik in 47.15. dat viel mij nog alleszins mee omdat hier ook nog een sanitaire stop in verdisconteerd zat. Dus al met al nog geen minuut verloren!

Lekker gedouchd en in de kantine met een paar oude bekenden gesproken. Ook Jan van Erve (zie foto) was aanwezig,  een bekende ultraloper en weblogger. Als onderdeel van zijn training had hij vandaag 15 km gelopen. Binnen het uur, waar hij heel tevreden mee was.

Van Monnickendam naar Marken v.v.

Wandelen door het Paradijs. Vorig jaar had ik die ervaring bij de Ooijpolder in Nijmegen. Dit jaar was sprake van een soortgelijke belevenis toen wij (de Doornvogels) van Monnickendam naar Marken liepen. Een hemelse combinatie van cultuurgeschiedenis, schilderachtige dorpjes en uitbundige natuur.

De letterlijk veelbewogen dag begon vroeg deze zaterdag. Het schemerde nog toen ik een stukje ben gaan hardlopen. Dat ging via de Bosjes van Pex naar Meer en Bosch en terug. In deze periode, april/mei, zijn dit soort park- en bosachtige gebieden een ware open-lucht volière, overal vogelgezang. Koolmezen, merels, roodborstjes, tjif-tjafs, vinken, houtduiven, spechten en nog veel meer gevederde vrienden zingen zich een slag in de rondte. Na 40 minuten kwam ik weer thuis en maakte mij klaar voor de volgende ronde.

Omstreeks half negen peddelde ik naar station Den Haag CS waar ik de fiets in de stalling zette. Dan nog een klein stukje met de tram naar station Hollands Spoor, daar had ik met Walter afgesproken. We zouden rond half elf bij de Grote Kerk in Monnickendam zijn waar het verzamelpunt van de wandelaars was. En dat lukte, eerst met de trein naar Amsterdam en van daaruit met de bus naar Monnickendam. Vijf over half elf waren wij aldaar, enthousiast begroet door gids Hugo, die voor de gelegenheid getooid was met een grote cowboy-hoed.

Het eerste deel van de wandeling ging door Monnickendam. Een dorpje waar ik nog nooit ben geweest. Vreemd eigenlijk, amper een uur reizen van Den Haag. Al direct kwamen we langs een andere kerk die gerenoveerd werd. Nieuwsgierig keken we naar binnen.

Achteraf bleek dit niet te zijn toegestaan, wat bleek uit de lichaamstaal van een voorman die naar ons toe kwam en een bordje 'verboden toegang' dat wij niet hadden opgemerkt. Snel wat excuses gepreveld en weer naar buiten. Toch nog snel een fotootje gemaakt.

Even verderop, vlak bij De Waag, gingen we op een druk buitenterras koffie drinken. Dat was bij Café de Zwaan. Om elf uur precies ging het carillon van de kerk spelen. De beiaard in deze 'Speeltoren' zette zich in beweging. Dat moest op de foto!

Bij het afrekenen vielen de vele foto's van Elvis Presley, The Beatles en The Rolling Stones mij op, zwart-wit foto's uit de jaren zestig. Het meisje achter de bar vertelde dat Elvis dit café ooit heeft bezocht, toen is hij met de toenmalige eigenaar vereeuwigd, en de andere foto's had haar grootmoeder gemaakt die destijds in Blokker (waar o.a. The Beatles optraden) werkte.

Na dit stukje cultuurgeschiedenis ging de wandeling pas echt van start. Wat een prachtstadje. Monumentale panden, gevels en hier en daar opmerkelijke gevelstenen. Toch is maar weinig van het Monnickendam uit de middeleeuwen bewaard gebleven. Het plaatsje dat in 1355 stadsrechten verkreeg van de Graaf van Holland, is vanaf die tijd behoorlijk geplaagd door diverse grote branden. In 1940 zijn grote delen van Monnickendam gerenoveerd.

Via rustieke ophaalbruggetjes en een haventje, waar we tijdelijk afscheid namen van Diek en Rineke - zij gingen op eigen gelegenheid Marken en Monnickendam verkennen, met de bus - bereikten we een pad dat we moesten blijven volgen. Dat pad leidde naar een dijk met aan weerskanten smalle stukken gras- en rietland, weilanden en water.

Natuur rond de Gouwzee

Het werd een weergaloos mooie wandeling. Eindelijk eens een gebied zonder horizonvervuiling, en dat onder de rook van Amsterdam. En wat een heerlijk weer, de zon scheen uitbundig en begeleidde ons de hele wandeling, pas tegen het eind kwam er wat vage sluierbewolking.

Wat vooral opviel waren de vele vogels die wij op ons ruim vijftien kilometer lange pad signaleerden. Kieviten, aalscholvers, reigers, ganzen en eenden. En vanuit een zowel lange als brede strook rietland hoorden wij Karekieten, nog nooit hoorde ik hun karakteristieke zang 'karre-karre-karre-karre-kiet' zo vaak en zo veel. Een andere vrij zeldzame weidevogel kwamen wij ook vrij veel tegen: de rosse grutto, die evenals de karekiet zijn eigen naam roept tijdens de vlucht: Ge-rutto, Ge-rutto, Ge-rutto enzovoorts.

Uiteindelijk bereikten wij Marken, via een smal pad over een dijk waar het koolzaad in volle bloei stond. Marken, het oer-Hollandse maar super-toeristische dorpje met de karakteristieke houten huisjes en het haventje. Beroemd geworden vooral door de welhaast legendarische Sijtje Boes. Bij de haven streek het inmiddels weer voltallige gezelschap neer op een buitenterras. Bij de buitengewoon vriendelijk serveerster die uitgebreid vertelde over haar 42 km. lange wandeltocht op Terschelling, bestelden wij koffie met appelgebak. Daarna een snelle blik geworpen in het souvenir-winkeltje ernaast waar alleen een jong meisje klederdracht droeg.

Later, in het plaatselijke museum - de museumjaarkaart kwam van pas - zagen we een andere oudere dame in klederdracht. Ze vertelde dat ze haar jurk helemaal zelf had gemaakt en dat er nog maar enkele (elf of daaromtrent) oudere vrouwen zijn die iedere dag in klederdracht zijn gestoken. Een uitstervende traditie, jongeren zijn hiertoe niet meer bereid. Ergens wel jammer. In dit kleine museum zagen wij overigens genoeg voorwerpen en klederdrachten die ons aan het Marken van vroeger tijden deden herinneren. Ook zagen we een dvd over de geschiedenis van Marken.

Na het museumbezoek liepen we naar de vuurtoren aan het eind van een wederom lange dijk, drie kilometer verderop. Lang verbleven wij daar niet, via een ompad liepen we terug naar Marken, waar we op tijd de bus naar Monnickendam wilden nemen. Alzo geschiedde.

De dag werd voor wat betreft de wandeltocht afgesloten met een goede maaltijd in een café-restaurant in de Havenstraat. Walter en ik gingen samen weer terug met de bus en de trein, in Den Haag scheidden onze wegen. Bij Den Haag CS pakte ik weer de fiets om de laatste kilometers van deze schitterende dag te volbrengen.

12-uurs estafette: laatste nieuws!

Het duurt nog even, maar toch voelt menige blogger de 12-uurs estafette al kriebelen.

Even de stand van zaken zoals die volgens mij nu is. Mocht het niet kloppen, dan hoor ik het graag!

Om te beginnen hebben we 'Bloggers 1' oftewel 'Team Geert', maar Geert heeft het stokje overgedragen aan Running Ronald zodat de werktitel van dit team nu 'Team Ronald' wordt. Zoals bekend is Geert dermate geblesseerd dat hij (voorlopig) niet meer kan hardlopen. Hij zal er op 20 juni wel bij zijn en dat is uiteraard heel mooi! Team Ronald bestaat volgens zijn opgave uit:

Claudia Wesselman, de snelste vrouw van Haarlemmermeer, Zwolle en Terschelling; Jurriaan Simonis, die kan rennen als een Okapi, Koen Martens, die tot de snelste Nijmegenaren behoort,  Dave Slutys, de snelle neef van Geerts vrouw Tania, Jan Lefever oftewel Roadrunnerke Jan, Ronald Meijer, een of andere hardloopgek (nooit van gehoord ;-) en special guest (maar niet meelopend) Geert van den Dries.

Een flitsend groepje dat ongetwijfeld hoge ogen gaat gooien die 20ste juni!

En nu de andere groepen! Helaas hebben Patricia en Martine moeten bedanken, wat betekent dat we nog één man of vrouw tekort komen om aan twee ploegen van zes personen te komen! Het is wel mogelijk om met 5 personen per team op te draven, maar dan wordt het uiteraard wel zwaarder. Dus ER KAN ZICH NOG EEN PERSOON OPGEVEN!! De ploegen heb ik voorlopig als volgt ingedeeld, waarbij enigszins geprobeerd is een balans tussen wat snellere en langzamere lopers aan te brengen:

Bloggers 2: Ron Lindners, Tiny Raijmakers, Frank, Petra, Gert

Bloggers 3: Daniëlle, Jacqueline, Hans V., Fred, Maurice, Richard

Even wat info op een rijtje;

• Start en finishtijd 12-uurs estafette: 09.00 tot 21.00 uur
• Voor iedere deelnemer is er een functioneel hardloop t-shirt
• Lokatie: Atletiekbaan Laan van Poot
• Verblijf op het terrein vanaf vrijdag 19 juni 14.00 uur tot zondag 21 juni 12.00 uur in een (bescheiden) tent
• Kleed- en doucheruimtes zijn op voornoemde tijden beschikbaar
• Na afloop pasta party. Kosten € 7,50 p.p. N.B. Het is wel zo gezellig om met z'n allen (alle teams tezamen) te eten!
• Masseurs aanwezig
• Alle deelnemers hebben een chip nodig. Wie geen chip heeft dient er een te huren ad. € 2,50 en moet bij inschrijving ter plekke € 28,- borg betalen. Bij inlevering van de chip na afloop krijg je dit bedrag onmiddellijk terug.
• Inschrijfkosten per team (max. 6 personen): € 80,- indien voor 16 mei wordt ingeschreven. Dit bedrag is exclusief kosten championchip en inclusief t-shirt.

Ik zal de mensen die (in ieder geval voorlopig) in team 2 en 3 zijn ingedeeld per e-mail berichten over hoe ze het bedrag (laten we voorlopig maar uitgaan van 6 personen per team, dus min. € 13,33) het beste kunnen overmaken.

Op zwerftocht

Vanmorgen vroeg naar landgoed De Leydenhof en het Hyacintenbos gefietst om te kijken hoe het bos er momenteel bij staat. De boshyacinthen staan nog niet allemaal in volle bloei, maar het begint te komen!

Vandaag is een mijlpaal bereikt (30 jaar getrouwd: hoe houdt ze het uit hè? ;-), maar op het eventuele feestelijke tintje dat we aan deze dag willen meegeven ligt al een domper: bij terugkomst lag er een briefje op de deurmat dat mijn vrouw bij onze dochter is gaan zoeken omdat IJsbeer, een van haar twee poezen, is weggelopen. Ach, in een grotere context geplaatst is het klein leed. Het komt bovendien vaak voor, dat katten weglopen: de briefjes die je vaak tegen ramen, lantaarnpalen of bomen geplakt ziet, dikwijls met een afbeelding van de kat en een wanhopige oproep, getuigen daarvan. Een enkele keer komt het goed, maar even zo vaak of zelfs vaker loopt het niet goed af: de kat is en blijft weg - ze kunnen kilometers gaan zwerven - of ze worden slachtoffer van het verkeer. Dat hebben wij ooit een keer meegemaakt en daar wordt je bepaald niet vrolijk van.

Maar eens zien hoe het verder gaat. Positief is in ieder geval dat het mooi weer is!

Strand en duinen!

Woensdagavond was ik eerder thuis dan normaal, wat vooral met het fraaie weer te maken had. En met mijn zeer vroege dagelijkse gang naar het werk, waardoor ik wat uurtjes heb opgespaard. Eenmaal thuis, bleek het toch net iets te fris om in de tuin te zitten. Dan maar een wandelingetje gemaakt met de hond, waarna ik hem van eten voorzag, mijn spulletjes bij elkaar pakte en en naar de club ben gefietst. Daar was de nodige activiteit gaande: er was een sponsorloop voor de jeugd waarvan de opbrengst naar het Juliana Kinderziekenhuis zou gaan. Achteraf hoorde ik dat de opkomst wat tegenviel en dat alle leden van Haag Atletiek - dus ook de trainingsgroepen - hadden kunnen meelopen. Volgens mij was dat lang niet iedereen duidelijk.

Ik kleedde mij om, korte broek en zo'n knalrood t-shirt met '1 mei' erop aan. Daar kreeg ik wel het nodige commentaar op. Ik had het shirt thuis uit de grote stapel t-shirts - die je anders zelden of nooit aan doet - getrokken. Herkenbaar voor veel lopers denk ik. Leo Tolboom, bij de 'oudere webloggers' onder ons welbekend, heeft daar ooit in ons clubblad een hele rubriek aan gewijd, bij elk t-shirt had hij een verhaal. Dit t-shirt was overigens een aandenken aan een van de Golden Ten lopen. Binnenkort weer op het programma!

Bij het inlopen rond en op de baan voelden de benen erg 'volgelopen' aan en mijn rechterknie speelde wat op. Het zal te maken hebben met de enthousiaste tempootjes van afgelopen maandag en het dagelijkse fietsen naar en van het station, dat steeds in een flink tempo en in het zwaarste verzet gaat.

Even later verzamelden de groepen zich voor het clubhuis. Trainer Bert liet zich ook nog even zien, het gaat weer redelijk met zijn blessure dus zijn terugkeer aan het trainersfront zal niet lang op zich laten wachten. Henk nam zoals altijd de honneurs waar. Met een aanzienlijk kleinere groep dan afgelopen maandag gingen we op pad.

Er stond een pittige training op het programma: een duurloop door de duinen en over het strand met daarin drie blokken van 10 minuten in een fors (duurloop 3) tempo. Van tevoren zag ik er als een duin tegenop. De eerste tien minuten gingen over het strand, vanaf Kijkduin in noordelijke richting. Er stond redelijke bries schuin-tegen. Echt ontspannen ging het wat mij betreft niet, integendeel, er moest flink voor worden gewerkt en op het laatst kon ik de voorsten niet meer bijhouden. De tweede 10 minuten gingen de andere kant op. Ditmaal wind in de rug maar ook toen kreeg ik het, na enthousiast met de voorsten - Ellen, Ilse, Joop, Gerard en Dick - meegehold te hebben, erg zwaar vooral toen ik even opzij in het mulle zand verzeild raakte. Een flinke terugval was het gevolg. Dus toen we via de opgang weer in de duinen waren teruggekeerd en daar de laatste 10 minuten zouden doen, had ik daar niet veel trek meer in. Toch maar weer braaf met de voorsten mee, Ellen en Dick. Even later sloot Gerard zich bij ons aan. Het gekke was dat nu niet alleen herstel optrad, op het laatst ging het steeds 'lekkerder' en bij de Laan van Poot liep ik opeens in mijn eentje voorop. Kennelijk had ik de spieren toen pas losgelopen. Hiermee werd een training die niet zo goed 'liep' toch nog op positieve wijze afgesloten!

De woensdag werd in het clubhuis als vanouds gezellig afgesloten. Meteen is afgesproken om met het vertrouwde groepje een weekend naar Limburg te gaan om daar te fietsen en te wandelen. Een ding weet ik nu al: juni wordt een drukke maand!

 

'Cause We Ended As Lovers'

Bloedstollend mooi vind ik onderstaand filmpje dat ik op YouTube tegenkwam. Ik had juist een aantal fragmenten van Good Old Jeff Beck live at Ronnie Scotts gezien, een concert waar recent een dvd van is uitgebracht die alom voor juichende recensies heeft gezorgd. Jeff Beck, die er op zijn 63ste nog net zo uit ziet als op zijn dertigste en nog net zo mooi speelt als destijds. Jeff Beck, een van het legendarische driespan gitaarhelden die The Yardbirds hebben voortgebracht: Jeff Beck-Jimmy Page-Eric Clapton. Op voornoemde dvd vlamt hij als nooit tevoren. Verder googlend kwam ik dus dit filmpje tegen van Jeff Beck en de jonge bassiste - let op die prachtige solo van haar! - Tal Wilkenfeld. Het nummer heet 'Cause We Ended As Lovers' (origineel van Stevie Wonder). Romantisch hè....

Maandagavondtraining

En nu over tot de orde van de (maan)dag.

Opvallend was het grote aantal (jonge) dames dat zich ditmaal had aangesloten bij Groep 5. Zeven in totaal, waaronder vier nieuwe gezichten. De rest van de groep bestaat uit 'al wat oudere mannen' (Oh, wat zeg ik nu...;-)... Arne, het enige 'jonkie' (wat relatief is natuurlijk, hij is ook al in de veertig) is inmiddels wegens verregaande snelheidsproblemen (weer een smiley) overgegaan naar een hogere groep.

De training bestond uit een duurloop met drie sessies korte versnellingen. Dat ging wel lekker, ondanks een wat mij betreft wat stroeve inloopfase. Het waren sessies van 5 keer dertig seconden voluit.

Na afloop redactievergadering. Behalve over het clubblad, ging het over het programmaboekje voor de Nederlandse Kampioenschappen Teams, die op 17 mei op onze eigen Laan van Poot worden gehouden. Hieraan doen uiteraard gerenommeerde atleten mee. Gratis toegang voor het publiek!

Zaterdagochtendkriebels

Doe eens iets geks. Zaterdagmorgen had ik zin om weer eens met de groep van Ton W. mee te lopen. Op zo'n moment voel ik mij altijd als de muis die tegen de olifant zegt: "Wat stampen wij lekker hè?" Want ja, wat heb ik te zoeken in een groep waarvan het merendeel rond of onder de 40 minuten op de 10 kilometer loopt? "Ach", zei Ton, "dan loop je toch met ons (hij bedoelde André, Rob en hemzelf) mee". Dat is waar, ook genoemd drietal is weliswaar iets sneller dan ik maar dat kon voor mij alleen maar een prikkel vormen om eens flink 'in de benen' te gaan.

Er stond een fartlek op het programma. Tachtig minuten duurloop met als kern twee series volgens het schema: 4-5-6-7 minuten. Die minutenlopen gingen in 10 km tempo. Grappig is dat zich dan meteen de verschillen in de groep aftekenen. Ko en Ton H., goed voor 36 resp. 37 minuten op de 10 km., liepen een flink stuk voorop, daarna kwamen de 40/43 lopers en tenslotte eerdergenoemd driemanschap. Marvin liep weliswaar nog achter ons maar hij deed rustig-aan omdat hij de volgende dag een superzware fartlektraining zou doen met de 'snelle recreanten' onder leiding van Piet de J.

Ik moet zeggen dat het best redelijk ging, maar bij de vierde tempo begon het lichaam lichtelijk te protesteren. Ik hield het dus halverwege de laatste tempo van de eerste serie voor gezien en liep op eigen gelegenheid via Madenstein rustig naar huis. Toen gebeurde er iets wonderlijks: ik kon nauwelijks meer gewoon 'joggen', mijn benen voelden behoorlijk volgelopen aan. Ik wisselde het lopen af met stukjes wandelen, en bij tuincentrum Ockenburgh trok ik mijn trainingsbroek en jackje, die ik onderweg had uitgedaan en de hele tijd in mijn hand had gehouden - want het werd behoorlijk warm - weer aan. Ik heb heel relaxed in het tuincentrum rondgekeken of ik iets zag dat ik mijn vrouw kon geven. Daarna wandelde ik naar huis, een flink stuk nog maar ik had geen zin meer om te lopen. Die marathon zat kennelijk toch nog in mijn lijf, ook al voelde ik mij van tevoren voldoende hersteld.

De rest van de dag heb ik grotendeels op de fiets gezeten en ben van hot naar haar gereden. Ook met het oog op de zondag, er moesten bloemen worden gekocht en ingrediënten voor het eten.

Jubileum

Is het symbolisch? Moest er juist vandaag met een schone lei worden begonnen? Typisch geval van magisch-realisme?

Vandaag bestaat mijn weblog precies vijf jaar! En dat is niet ongemerkt voorbijgegaan. Zowel gisteren als vandaag ben ik druk aan het stoeien geweest met mijn pc, het eind van het liedje is dat ik alles heb schoongemaakt, de harde schijf opnieuw heb geformatteerd en Windows opnieuw heb geïnstalleerd. Maar voor het zover was, is er uren- en urenlang van alles uitgeprobeerd. Vanaf vanmorgen om vijf uur tot kwart voor negen. Gelukkig doet-ie het weer, ik kan in ieder geval het net op en bloggen.

Vandaag is niet alleen een heugelijke dag vanwege het 5-jarig jubileum, maar ook omdat mijn vrouw jarig is, èn het is mooi weer! Dus alles is op zijn pootjes terecht gekomen.

Het volgende filmpje slaat ook op een jubileum, alleen niet op dit weblog. En of er een jubileumpenning komt, valt ernstig te betwijfelen...

Maar nu heb ik nog steeds niet vertelt over mijn wederwaardigheden van gisteren. Het wordt een drukke dag met visite vandaag, ik hoop daar later vandaag op terug te komen.

It's a Long Way...

Tiny gaf op mijn blog van vanmorgen als reactie dat ik het maar druk heb met van alles en nog wat. Nu vind ik dat niet zo erg, al moet ik toegeven dat ik vanmiddag wel een behoorlijk 'stress-moment' had en minder parlementaire woorden hebt gebezigd - wat zeg ik, ik zou ernstig beboet zijn door de Bond tegen het vloeken als iemand van die club mij gehoord zou hebben - omdat ik bijna een uur lang al benenwagend op zoek was naar een adres. Dat was in Berkel en Rodenrijs. Maar daarover straks meer.

In de ochtend ging ik op de velocipide naar Monster. Daar ging ik Marianne Goijert-Hoogerbrugge interviewen, met Wendy Spijkers misschien wel de beste lange afstandloopster van Haag Atletiek. Het werd een levendig interview wat vooral veroorzaakt werd door haar twee bedrijvige kinderen. Dat klinkt nu net alsof dat mij stoorde, maar dat viel wel mee. Het waren weliswaar heel levendige, maar ook leuke kinderen. Net als hun moeder, die even snel praat als loopt. Iemand bij wie je de woorden niet uit de mond hoeft te trekken. Na het interview fietste ik via de duinen terug naar huis. Ik had bij elkaar aardig wat fietskilometers gemaakt.

Thuisgekomen even uitgerust in de tuin, want in tegenstelling tot de sombere weersvoorspellingen was deze donderdag vrij zonnig en warm, ook al nam de bewolking later op de dag iets toe. Daarna wederom de fiets bestegen naar de Nieuw Parklaan, tegenover Madurodam: ik was het vergeten, maar we moesten een erfpachtverklaring ondertekenen bij de notaris.

Toen aan die formaliteit was voldaan, wederom teruggefietst naar huis. Erg lang kon ik niet blijven, want om vier uur moest ik bij top-atleet polsstokhoogspringer Christian T. zijn, ook voor een interview. Nou, dat heb ik geweten. De weg erheen ging voorspoedig, met de randstadrail naar Zoetermeer Centrum West en daar de bus naar Rotterdam, met diverse stops in Berkel en Rodenrijs.

Toen ik echter uitstapte begon mijn duurloop voor vandaag. Waar was ik? Ik moest op nr. 100 zijn, maar omdat het hier allemaal boerderijtjes en nieuwbouwhuizen zijn - wat wordt er toch gigaveel gebouwd in ons land, verschrikkelijk - moest ik de hele weg langs, zeker twintig minuten lopen. Op zeker moment kwam ik langs een soort wijk waar de nummering ophield, even verderop zat ik opeens op nr. 90. Daar klopte iets niet. Toch maar even de weg gevraagd. Bleek dat ik de hele weg weer terug moest (dus weer 20 minuten) en vervolgens een bruggetje over, dan kwam ik uit op de straat waar ik moest zijn. Abusievelijk had ik de afgelopen weg voor die straat aangezien, in de gauwigheid meende ik ook op het bordje die naam te hebben gelezen (sorry voor de omslachtigheid, maar uit privacy-overwegingen vermeld ik de naam niet). En ja hoor, eindelijk was ik er! Niet dus. Die straat begon heel logisch met nr. 1. Kwestie van eventjes doorlopen. Jawel, vergeet het maar. Weer hetzelfde liedje, met van die boerderijen en vrijstaande huizen. Na vijf minuten was ik pas bij nr. 4, na tien minuten bij nr. 10. Mijn ergernis overwon het van mijn waardering voor de mooie weg waarop ik liep. Dat was ook het moment dat ik blij was dat er niemand van de Bond tegen het vloeken in de buurt was. Ergernis, omdat ik er een bloedhekel aan heb om ergens te laat aan te komen. Maar dat ging nu wel gebeuren, en niet zo'n klein beetje ook. Ik arriveerde uiteindelijk, vijftig minuten na het afgesproken tijdstip, bij het prachtige vrijstaande huis van T. (niet het huis op de foto, dat is zomaar een pittoresk boerderijtje tussen al die nieuwbouw). Aardige vent trouwens, en het interview verliep vlotjes.

Na het interview nam ik afscheid en liep naar de dichtstbijzijnde bushalte. De bus ging om het half uur en was net weg. Nou ja, het was nog steeds mooi weer, warm zelfs, dan maar wachten. Tien minuten later kwam een auto langszij, de gezonnebrilde chauffeur maakte een uitnodigend gebaar. "Ik moet ook naar Den Haag, kan ik je een lift geven?" Het was mijn gastheer die op weg ging naar een klant, in het dagelijks leven is hij personal trainer.

Bij het malieveld werd ik, na andermaal afscheid te hebben genomen, 'gedropt' waarna ik naar het station liep en met RandstadRail 3 naar huis. Met al dat gefiets, gewandel en gedraaf deze dag kan ik niet volhouden dat er te weinig beweging is genoten vandaag... 

Zomerse training in april

Ik was gisteravond iets later thuis dan normaal op woensdag. Onze vroegere huismeester Karel nam, na langere tijd uit de roulatie te zijn geweest, afscheid van het Commissariaat om van een welverdiend pensioen te genieten. Het was een warme, zomerse woensdag, reden waarom dit afscheid buiten in de patio werd gevierd, met hapjes en drankjes. Ik nam dus een treintje later.

Karel, een van de grootste Stones-fans van Nederland (hij heeft zelfs de mondharmonica nog die Mick Jagger bespeelde tijdens het geruchtmakende Kurhaus-concert. De zanger gooide het instrument, voordat ze overhaast de aftocht bliezen, in het publiek, met Karel als gewiekste vanger) blijft wel actief in het vrijwilligerswerk. Wie weet kan-ie Mick Jagger nog vervangen op de volgende wereldtournee van The Stones, om hun nieuwste album 'Behind the Geraniums' te promoten...

Zoals aangegeven, was gisteravond mijn eerste volledige training na de marathon. Uiteindelijk werd dat toch een training die niet geheel in groepsverband werd volbracht. Wij zouden een duurloopje doen met tempo's volgens het stramien: 400-600-400-600-400 meter, en dat tweemaal. Andere groepen liepen op de baan en konden deze afstanden precies afleggen. Onze groep, die ditmaal werd aangevoerd door Jos en Dick (trainer Bert is langduriger geblesseerd en co-trainer Henk was licht geblesseerd) ging de duinen in, vervolgens het strand op. Het was de eerste echte stranddag, we zagen mensen op en nabij de strandpaviljoens zitten of liggen. Er was echter geen stukje hard zand te bekennen, dus gingen wij na de oefeningen naar de volgende afslag en daar naar boven, de duinen in. Daar gingen wij los voor de eerste serie tempo's, maar in plaats van de hiervoor aangegeven afstanden liepen we 2-3-2-3-2 minuten, met steeds twee minuutjes tussenpauze. Dat ging in 10 km tempo. Ik moet zeggen dat het aardig ging, echter nog niet met de vanzelfsprekendheid van 'een' Ellen en 'een' Ilse, die momenteel - na het vertrek van Arne naar een hogere groep - van onze groep het snelste gaan.

Alleen de eerste twee minuten tempo's werd in duingebied afgelegd. Even verderop gingen wij via Duindorp naar het havengebied van de voormalige Norfolkline en van daaruit het ene havenhoofd op, heen en terug. De laatste twee minuten van de eerste serie kreeg ik het moeilijk, toen liep ik helemaal achteraan. Niet dat ik het zwaar had of dat er iets met de benen was, maar ik kreeg last van buikkramp. Als ik daar last van krijg kan ik de versnellingen wel vergeten, dus eenmaal terug bij de duinen nam ik afscheid van de groep en liep op eigen gelegenheid terug naar het clubhuis. Op de baan aangekomen, zag ik nog net de groep onder leiding van Jan Passchier lopen, met Paul van O. en Paul K. en Marjolein, ze waren net bezig met de laatste 200 meter. Ik liep nog een stukje met hen uit.

Na afloop het vaste woensdagavond-ritueel van douchen-aankleden-krachthonk-wat drinken aan de bar.

Vandaag is mijn vrije ('oude lullen') dag, maar er wordt toch gewerkt. Er staan maar liefst twee interviews voor het clubblad gepland, een in Monster en later vanmiddag een in Berkel en Rodenrijs, met twee van onze beste atleten.

Allemaal bloemen

Zo, even een pauze-blogje. Vanavond gaan we weer eens een complete training afwerken. Hopelijk ben ik op tijd voor de groepstraining, want eerst 'vieren' we het afscheid van iemand.

Gisteren toch nog een stukje gelopen, een half uurtje slechts. Dat was meer om het lichaam eraan te herinneren hoe hardlopen aanvoelt. Ik heb naderhand de zogeheten tulpenboom (een oneigenlijke naam, het is een magnoliaboom) die bij de buren in de voortuin staat, op de plaat gezet. Een mooie boom, maar de bloemen bloeien slechts een paar dagen, daarna vallen ze alweer af. Dus haast was geboden!

Ook bloeit nog in menige voortuin - en bij ons in de achtertuin - de Kerria Japonica, met al die helgele bloemdotjes. Die beginnen inmiddels wel uit te vallen. Met de pasen heb ik een paar takken afgesneden en als snijbloem in een vaas gezet. Het werkt wel, moet ik zeggen, hardgeel is toch een sprankelende kleur die helemaal bij de pasen en bij de lente hoort.

Marathon Utrecht vanaf de zijlijn

Maurice en Hans gebroederlijk bijeen tijdens de halve marathon

Hardlopen is een van de leukste dingen die er zijn - als je van hardlopen houdt tenminste - maar het is ook wel eens leuk om mensen te zien hardlopen terwijl jij toekijkt. Dat heb ik al verscheidene malen gedaan, meestal had het ermee te maken dat ik op dat moment ziek, net ziek geweest of geblesseerd was. Zo was het niet vandaag. Vorige week stond een groot aantal webloggers aan de kant de (collega-bloggende) hardlopers aan te moedigen tijdens de Marathon van Rotterdam. Ditmaal wilde ik iets terugdoen en de lopers die toen bij het weblog-steunpunt stonden en nu de marathon van Utrecht gingen lopen een hart onder de riem steken.

Dat idee had ik al enkele maanden geleden opgevat dus Utrecht kwam niet uit de lucht vallen. Om half tien arriveerde ik in de jaarbeurshal, waar het bloggerssteunpunt 'Running Ronald.nl' stond. De man naar wie deze stand is genoemd was zelf aanwezig en zou naderhand een prima marathon lopen, maar nu loop ik op de zaken vooruit. Verder waren de marathonlopers Petra, Ron, Koen, Martyn, Pieter, Richard vd Klis en 'snelle' Rik al aanwezig.

Gert, Tiny, Richard, 'curly' Jacqueline en ik vormden vandaag het webloggerssteunpunt, naderhand voegden Tiny's zonen en Monique en haar kinderen (en hondje) en JeeWee zich bij ons. In Richards auto gingen we naar De Meern. Daar zouden we het steunpunt inrichten. Aanvankelijk hadden we op de zandweg waar de lopers voorbij zouden komen, zo rond het 29 km punt, een mooi plekje tussen de knotwilgen gevonden om het spandoek op te hangen.

We hadden nog wel even de tijd voordat de eerste lopers daar zouden passeren, dus liepen we terug naar het 30 km punt en dronken in de gereedstaande cateringtent koffie. Ondertussen was de kopgroep van de marathon daar al gepasseerd. Nadat we op het uitgangspunt waren teruggekeerd, zagen we de eerste lopers aan de overkant van het water naderbij komen: het bleek dus dat we verkeerd stonden. We braken de boel op en liepen via de brug naar de overkant, waar we iets verderop, bij een hek waarachter een huis werd gebouwd, het nieuwe webloggerssteunpunt inrichtten. Nu kon er niet veel meer misgaan. De stemming zat er goed in, vooral Richard had pret en bracht er met zijn ludieke Oranje-hoofddeksel en af en toe blazen op een scheidsrechtersfluitje de stemming in. En nu wachten op de webloggers.

Dat was om te beginnen Rik (Snelle Rijk) die met een dame in zijn kielzog voorbij kwam. Hij ging voor een tijd dik onder de drie uur maar gaf aan het al vrij moeilijk te hebben. De tweede die wij verwachtten was Koen Martens, die ook grootse plannen had. Hij kwam uiteindelijk wel, maar op een heel andere wijze dat wij en hijzelf verwacht hadden. "De volgende keer beter", was zijn nuchtere commentaar, en zo is dat.

Derde van het rijtje was Ronald, die in de wondere weblogwereld als Running Ronald door het leven gaat. Ronald ging heel goed, al gaf hij bij het passeren wel aan dat het niet zo heel makkelijk meer ging. Toch bleek hij uiteindelijk toch nog een heel mooie tijd te hebben neergezet. Akkoord, misschien niet zo snel als hem voor ogen stond, maar het merendeel van de lopers zou blindelings tekenen voor zo'n tijd. Wie nieuwsgierig is, neem een kijkje bij Ronald...

Vierde in rij bloggers was Richard van der Klis, de sterke man die zich tot een geduchte ultra-loper aan het ontwikkelen is. Richard is van plan dit jaar een marathon vier (of vijf)daagse te lopen, waarbij elke dag 40 km rennend moet worden afgelegd. Hij liever dan ik! Maar ook vandaag toonde Richard zich sterk, hij liep flink door.

Daarna weer wachten. Opeens kwam een bezemwagen, althans een soort busje, langszij. De deur ging open en wie kwam er uit? Eerdergenoemde Koen. Hij vertelde dat hij de eerste kilometers met een te snelle haas was meegegaan, maar dat bij het 12 km punt zijn dijen 'vast' kwamen te zitten. Hij heeft nog geprobeerd door te lopen, maar na 27 km bleek dat een pr er niet meer in zat. Dan maar uitstappen. Koen voelde zich nu best goed, een volgende keer neemt hij revanche.

Weer even wachten en toen kwam Ron Linders, die zich al behoorlijk vermoeid toonde en aangaf iets te willen eten en drinken. Bij het bloggerssteunpunt vond hij een mooi rustpunt, na zich gelaafd te hebben ging hij een kleine vijf minuten later weer op pad.

Wie nu? Eerst kwam Martyn langs. Hij was voorbij voordat ik er erg in had en snelde hem achterna, waarna ik nog net een foto van hem kon maken. Hij had het warm maar zag er niettemin nog redelijk vrolijk uit. En toen kwam onze 'marathon woman' Petra! Het duurde wel even voordat zij in het zicht kwam, maar toen het eenmaal zover was kwam zij als meest montere van het stel, en met soepele tred, voorbij. Vergezeld door echtvriend Erik op de fiets, en met de haar kenmerkende kreet: "Joe-hoeeeee!" Alsof ze zojuist broodjes bij de bakker had gehaald.  Zij zou ook in een zeer goede tijd de marathon volbrengen! Wie ook nog langskwam, zij het in een groep die voor de 4:15 ging, was Gert Jan. Ondanks zijn immer vriendelijke glimlach een enorme 'bikkel', vorige week een hele marathon, nu weer een hele. Knap! We wachtten tot de marathonlopers gepasseerd waren, toen braken we op en gingen andermaal een weblog-steunpunt inrichten bij het keerpunt van de halve marathon, want ook daar deden aardig wat webloggers aan mee.

De halve marathon

De halve marathon was ook mooi om te zien. Aanmerkelijk meer mensen deden hieraan mee dan aan de marathon, ik schat toch al gauw 5000 lopers, zo niet meer.

Aan 'de halve' deed ook een flink aantal webloggers mee, gemakshalve verwijs ik naar het weblog van Running Ronald, daar staan alle namen op (in een blogje van een paar dagen geleden). Eerst zagen we Maurice voorbijkomen, op de voet gevolgd door Hans Verbeek. Beiden zagen er opvallend monter uit, ik heb nog een kleine honderd meter met ze opgelopen en ik moet zeggen: nog een redelijk pittig tempo! Wie opeens direct voorbijkwam zonder dat ik daar erg in had was Aad. Ik snelde hem achterna om toch nog een foto te maken op het moment dat hij zich omdraaide. En dan Rinus, wie kent hem niet? Vorige week de hele marathon in Rotterdam, vandaag doodleuk de halve marathon. Weliswaar in een relaxed tempo, maar hij deed het toch maar. Hij stopte bij het webloggerssteunpunt om foto's te maken, want uiteraard had hij zijn onafscheidelijke camera bij zich (hoor wie het zegt...). Verder zagen we Frank, hij liep rustig (want hij had het warm) maar gestaag door. Ik ga al hun weblogs vandaag en morgen maar eens goed lezen...

Schilderachtige paasdag

Eerste Paasdag is in alle rust voorbijgegaan. Sterker nog: ik ben de deur niet uitgeweest, afgezien van die tweemaal tien minuten dat ik de hond uitliet.

Wel heb ik geverfd. Géén eieren wat je zou verwachten op een dag als deze, maar drie schilderijtjes, achter elkaar. Ze zijn nog niet klaar.

Vandaag ga ik naar Utrecht om naar de Marathon van Utrecht te kijken, een fiks aantal webloggers doet daaraan mee. Ik ga als toeschouwer en supporter en zal mij vervoegen bij het webloggers-steunpunt.

Naar de bollen: 60 jaar Keukenhof

Allereerst iedereen FIJNE PAASDAGEN toegewenst!

Zaterdagmorgen weer vroeg uit de veren. Eerst een stukje gelopen, 20 minuten in totaal. Daarna het vaste ritueel van wassen, aankleden en croissantjes halen bij de buurtsuper.

Op deze dag ging de reis naar De Keukenhof. Dat is niet de eerste keer, vorig jaar en het jaar daarvoor ben ik ook geweest. Vorig jaar ging ik met Karin en toen waren we eigenlijk te laat, de tulpen, narcissen e.d. waren grotendeels uitgebloeid. Toch viel er nog genoeg te genieten. Dit jaar wilden we revanche. Wij zouden nu, op het moment dat de bollen in volle bloei stonden, met de bus vanaf Den Haag CS naar de Keukenhof gaan. Echter op het busplatform aangekomen waar het angstig rustig was, bleek dat die bus alleen doordeweeks reed. Er zat niets anders op dan met de trein naar Leiden te gaan en daar de bus te nemen. Omdat de eerstvolgende trein in die richting pas na twintig minuten zou vertrekken, liepen we ter overbrugging van de tijd naar de overkant van het station. Aan de rand van de Koekamp is een gedeelte waar een aantal ooievaars vertoeft. Een van hen stond zo mooi bovenop het nest, die moest op de foto. Het Haagse symbool in vol ornaat!

We bereidden ons voor op ellenlange rijen en minstens drie kwartier wachten, maar in Leiden aangekomen bleek dat erg mee te vallen. Er was wel een rij, maar die was niet overdreven lang: na ruim een kwartier zaten we in de bus naar De Keukenhof. Met als opvallend element langs de altijd zo saaie autoweg dit bijzondere gebouw.

Bij de ingang van De Keukenhof staat een hele batterij kassa's ter voorkoming van lange rijen wachtenden. Zodoende konden we snel naar binnen. Wij hadden trek, dus eerst een lunch op een van de terrassen, waarna we het park gingen verkennen. Al direct na de ingang was ons gebleken dat we ditmaal een aanmerkelijk kleurrijker Keukenhof zouden bezoeken. Alle bloembollen waren uitgekomen, alles stond in volle bloei. Klik op de foto's voor een grotere en betere weergave! Uiteraard bestond een substantieel deel van de bezoekers uit enthousiast fotograferende Japanners. Maar ook waren er vrij veel jongeren, in tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten.

Naast de vele bloemenperken zagen wij door het hele park verspreid sculpturen staan van diverse kunstenaars. Waarmee De Keukenhof zich niet alleen profileert als 's werelds mooiste  bloementuin, maar tevens als het grootste beeldenpark van ons land.

Naarmate de dag vorderde, werd het warmer en warmer. Op zeker moment was het zelfs bloedheet, zeker voor April-begrippen. Minstens 25 graden celsius! Dat noopte ons tot af en toe even uitrusten op een bankje, even later tracteerden wij onszelf op een ijsje.

Aan een van de randen van De Keukenhof staat een echte oud-hollandse molen, die we hebben beklommen. Van daaraf had je een mooi uitzicht op de bloembollenvelden en op het levendige gewoel in De Keukenhof zelf. Wat ook opviel aan De Keukenhof was dat je hier en daar hokken ziet staan waarin zich dieren bevinden. Niet erg voor de hand liggende trouwens: wasbeertjes en een uil die ons zeer streng en doordringend aankeek. Ook zagen wij een kinderboerderij met de traditionele knuffeldieren zoals geitjes en konijnen. Maar er lopen ook kippen en kalkoenen in rond, en zelfs drie grote eenden met een opvallende groen-paarse glans over hun hele lichaam. Heel bijzonder, zulke eenden hadden wij nooit eerder gezien.

Tegen het eind van de middag - dat na een lange zoektocht culmineerde in een bezoek aan  'het Vrijheidsbeeld in bloemen', een op dit moment nog tegenvallende 'ingezaaide' of liever 'ingebloembolde' tekening op een terpachtige verhoging - kocht mijn reisgenote Karin drie Amaryllis-bollen van verschillende kleur en tekening bij een van de kiosken. Waarna we de terugtocht met bus en trein naar Den Haag aanvaardden.

Over bloemetjes, vogeltjes en jarige lente-kinderen

Ik was vanmorgen vroeg uit de veren en heb mij meteen in de juiste kledij gestoken voor een kort loopje annex wandeling. Het moest wel richting natuur, want juist in de schemering waan je je dit seizoen in gebieden als Meer en Bosch in één zinderende vogelvolière.

Meer en Bosch heb ik ditmaal echter rechts laten liggen en ben doorgelopen naar de fraaie landgoederen Ockenburg, Leyenhove en het Hyacintenbos. De boshyacinten zijn er nog niet, althans het groen is er wel maar de bloemen nog niet. Nog een week of twee wachten. Wel was het een mooie wandeling, zo in de vroegte loop je totaal alleen, in de anderhalf uur durende wandeling ben ik geen mens tegengekomen. En van alle kanten vogelgezang, het fluit, zingt en twittert door elkaar: vinken, koolmezen, roodborstjes, tjif-tjafs en zo nu en dan - en hier en daar - het geroffel van een bonte specht.

Op de terugweg ging ik bij Meer en Bosch wederom linksaf en heb bij C1000 een pak muffindeeg gekocht (die liggen inmiddels te dampen in de oven). Leuk om mee te nemen straks, naar mijn vader. Want vandaag, op Goede Vrijdag, worden tevens twee verjaardagen gevierd, van mijn vader (hij wordt 92) en van mijn buurvrouw Wilma, die Sarah gaat zien. Wij gaan bij beiden op visite.

Over de dag van gisteren kan ik kort zijn: het was een relax-dagje, beetje gefietst, beetje gewandeld, beetje gewinkeld. En zelfs een beetje geschilderd, al mag dat geen naam hebben. Overal in tuinen, parken en zelfs langs de straat zie je bloemen staan. Zoals de tulpen in ons voortuintje. Nu even kieken want over een paar dagen zijn ze weer verdwenen.

Update: inmiddels zijn wij bij vader op bezoek geweest. Op de fiets, want vandaag is de eerste dag met ècht zomerse temperaturen, en nog een strakblauwe lucht ook. Naast wij drieën was Mary, een vriendin van mijn vader, er ook. Nadat iedereen vertrokken was bleef ik nog even zitten. Op dat moment kwam een van de hoofdverzorgsters binnen die mijn vader een mooie bos bloemen offreerde. Weer even later kwam iemand die het middagmaal en een grote slagroomtaart bracht. Daarvan mocht ik de helft meenemen.

Het was goed toeven in de tuin. Inmiddels begint het iets te bewolken, maar tot een uur of drie heb ik toch in de volle zon gelegen. Ik heb er zelfs nog even aan gedacht om naar het strand te gaan, maar dat vond ik iets teveel gedoe.

Enkele vijverbewoners, vrij schuwe dieren doorgaans, heb ik sluipenderwijs benaderd en op de plaat gezet. Een van de twee à drie rusteloos rondzwemmende en 'blaffende' mannetjespadden, en het mannetje van de kleine watersalamander.

Wilma's party

's Avonds was het verjaardagsfeest van onze directe 'buuf' Wilma, die op dezelfde dag Sarah heeft ontmoet. Dat zou je niet zeggen, en dat is nu eens geen beleefdheidsfrase. Het was best druk en gezellig. Haar beide dochters hadden een kennis-quiz samengesteld met dertien vragen over Wilma. De winnaar of winnares stond een speciale prijs te wachten, dat bleken vier kussen van de jarige te zijn. Nee, ik viel niet in de prijzen maar het aantal behaalde punten viel niet tegen.

Volgende actie: De Keukenhof, nu eens met de bus! 

Rondje strand

Het was een heerlijke avond om te trainen gisteravond. Wij gingen met een klein groepje op pad. Voordat het zover was, stond mij een aangename verrassing te wachten. Van Ellen kreeg ik als cadeautje voor het volbrengen van de marathon een mooi t-shirt van diezelfde Rotterdam-marathon. Erg lief, nogmaals bedankt Ellen!

We liepen via de duinen naar het valleitje aan de rand van Duindorp voor de oefeningen. Daarna gingen we op pad. Op het programma stond een duurloopje van ruim een uur met tussendoor wat versnellingen. Een mooi programma om mee te beginnen na de marathon, zij het zonder de versnellingen. Ook nu viel de stijfheid mij erg mee: eigenlijk had ik daar totaal geen last van, hooguit licht gevoelige benen. Wel kon ik merken dat er in het weekend een inspanning is geleverd, die ene keer dat ik wat snelheid maakte voelde ik dat ik het niet 'te gek' moest maken. De foto's illustreren hoe de route was deze avond, het eerste gedeelte althans!

Helmie en ik hebben de training niet helemaal afgemaakt, samen liepen we over het strand weer terug. Heerlijk zo met die zon, zij het dat een straf tegenwindje vanuit het zuiden het ons ook weer niet al te gemakkelijk maakte. Bij paviljoen De Kwartel, waar het eenzaam trainende club- en bestuurslid Hans Maschaupt zich bij ons voegde, gingen wij weer naar boven. Daarna weer terug naar het clubhuis via het duinpad dat uitkomt op de Laan van Poot, ter hoogte van de Fuutlaan.

Na de training nog even in het krachthonk een paar oefeningen gedaan (Ton en Harry waren daar ook, zoals meestal op woensdag) en daarna weer gezellig verpozen in het clubhuis.

Lenteboden

Vanavond gaat er weer getraind worden. Rustig-aan natuurlijk want er moet nog hersteld worden van de marathon. Het is niet dat ik momenteel onvoldoende beweeg: met name het fietsen naar en van het station bevalt mij buitengewoon, als het even kan blijf ik dit het hele seizoen doen. Het hele jaar zelfs, tenzij het noodweer is of ijzelt.

Gisteren ging ik via een omweg naar huis, via Madurodam en de Waterpartij. Gaandeweg zie je dat de bomen, jonge exemplaren en struiken het eerst, zich in een groen waas hullen. Nog even, en alles groeit en bloeit weer uitbundig.

In mijn tuin, vooral bij en in de vijver, wordt het voorjaar al uitbundig gevierd. Dat zie je bijvoorbeeld aan het koppeltje hierboven. Toch grappig: wanneer mevrouw kikker tegen haar man zegt: "Je kan mijn rug op", betekent dat iets heel anders dan wanneer uw vrouw of vriendin dat zegt...

Maar niet alleen de kikkers, ook de padden vieren bruiloft. Ik heb de typische eiersnoeren al gezien in de vijver. En dan zijn we er nog niet: ook de kleine salamander laat zich regelmatig zien, ik schat dat er heel wat in de vijver zitten. Soms heb je geluk en zie je zo'n mannetje 'baltsen'. Hij stelt zich dan met wapperende staart voor het vrouwtje op, net zo lang tot het vrouwtje haar eitjes afzet die door de zaadpakketjes van het mannetje worden bevrucht. Hoe dat eruit ziet kan ik het beste laten zien aan de hand van het onderstaande filmpje.

Ook staan de dotterbloemen aan de rand van de vijver op springen, met de pasen wordt dat één gele bloemenpracht. Maar ook andere bloemen zoals de tulpen, blauwe druifjes en narcissen staan nu bijna in volle bloei.

Maar niet alleen op de vierkante millimeter van mijn tuin, overal dringt het voorjaar zich op. Zo ook in Hilversum. Maandag maakte ik met collega Wieteke een ommetje in de lunchpauze en werden we op deze taferelen in de kinderboerderij getracteerd. Nog meer lenteboden! Aaaaaach.....

Tweede marathon op rij

Een normaal mens neemt een dagje rust na de marathon. Maar het werk liet dat niet toe, temeer omdat mijn kamergenote een andere baan heeft gekregen en niet meer bij ons werkt. Maandagmorgen om vijf uur stond ik buiten, zojuist ('s nachts om 02.20) was ik weer binnen. Met van huis naar station Den Haag CS en vice versa sperend op de fiets. Beide keren ook aan één stuk door, af en toe het rode stoplicht negerend (wel uitkijken natuurllijk) want het was doodstil op straat. En tussen beide tijdstippen door een vol dagprogramma.

Zo afgepeigerd als ik zondag was na de marathon, zo fit voelde ik mij gisteren, een dag later. Amper stijfheid, alles draaide soepel ook al voel ik wel dat er nog afvalstoffen in de benen zitten. Er was echter geen sprake van ernstige vermoeidheid, waar ik bang voor was. Misschien krijg ik die terugslag nog.

Om half vier 's middags ging ik met een aantal collega's naar Apeldoorn. Ik reed met Rolf mee. Het Commissariaat voor de Media houdt de komende tijd, op vijf maandagen en op verschillende locaties in het land,  voorlichtingsbijeenkomsten voor lokale omroepen. Dit in verband met de nieuwe mediawet, die in januari in werking is getreden en ook gevolgen heeft voor het (programma)beleid en financiering van lokale omroepen.

De bijeenkomst vond plaats in Omnisport, het nieuwe groots opgezette sportcomplex, dat nog niet zo lang geleden is geopend (door Erica Terpstra) maar al druk in gebruik is. De NK Atletiek Indoor is er gehouden, de Wielerzesdaagse, en nog wat van die prestigieuze evenementen.

Na de AV-apparatuur in de diverse ruimtes te hebben geïnstalleerd en brochures, badges en ander documentatiemateriaal te hebben klaargelegd voor de naar verwachting 93 deelnemers - zij zouden tegen half acht arriveren - gingen we eten in de ontvangstruimte annex bar annex restaurant. Daar had je uitzicht op de wielerbaan waar later in de avond getraind ging worden.

Tegen tien uur moest ik weg omdat ik mijn trein moest halen. Het was ca. tien minuten lopen naar station Osseveld Apeldoorn, maar daar bleek dat de trein nog eens tien minuten vertraging had. Daar bleef het niet bij, er werd omgeroepen dat er geen treinverkeer mogelijk was tussen Apeldoorn en Amersfoort - defecte bovenleiding - dus reizigers moesten via Zwolle en verder reizen. Een mijl op zeven! Met de vertraagde trein ging ik naar Apeldoorn. Daar bleek dat ik met diezelfde trein waar ik zojuist was uitgestapt terug moest en in Deventer moest overstappen op een trein naar Zwolle. Alzo geschiedde. Een meisje dat naar Rotterdam moest gaf duidelijk van haar ongenoegen en frustratie blijk. Maar ja, er was weinig tot geen andere keuze. In Zwolle stapten we op de trein naar Amersfoort. Het meisje ging naast mij zitten en we raakten aan de praat, een jongen die naast ons zat mengde zich ook in de conversatie zodat het nog gezellig werd. In Amersfoort zouden we kunnen overstappen op de trein naar Utrecht en van daaruit verder, maar f*ck! Die trein had maar liefst een vol half uur vertraging. Dus gingen we maar in de trein zitten waar wij zoëven waren uitgestapt maar die wel naar Schiphol ging. Dat bleek een goede keus, vanaf Schiphol gingen nog nachttreinen naar Rotterdam en Den Haag.

Uiteindelijk kwam ik tegen kwart voor twee aan in Den Haag, Gelukkig was de fietsenstalling tot twee uur open, dus kon ik op het ijzeren paard de terugtocht naar huis aanvaarden.

Oh ja, ik had het gisteren over de man met wie ik de eerste helft van de marathon steeds ongeveer gelijk-op liep. In het foto-album van Bjorn kwam ik een foto tegen waarop je ons ziet lopen. Bjorn heeft maar liefst 591 foto's van de marathon gemaakt!

Marathon Rotterdam: gesloopt!

's Ochtends vroeg ging ik bepakt en bezakt met de tram naar station Den Haag CS, daar nam ik de sneltrein richting Venlo die ook in Rotterdam, vandaag Marathonstad van Nederland, zou stoppen.
In de trein zat ook Hans de Putter, die zijn debuut op de marathon zou maken vandaag. Streeftijd: tussen 3:30 en 3:40. Ik moet nog kijken of het 'm gelukt is.

In Rotterdam aangekomen ging Hans meteen naar de Coolsingel, ik ging richting World Expo om mijn startnummer, huurchip en ander toebehoren op te halen. De eerste webloggers die ik tegenkwam waren Petra, haar man Erik en haar vriendin, zij liepen op de Coolsingel.

Bij het Expo-gebouw aangekomen, zag ik Maurice. Hij was hier evenals Petra als supporter. Hij was niet de enige bekende die ik hier zag: Ook Mulay Najib, een in de Haagse regio welbekende trainer en snelle 60+ veteraan (niveau Tiny) was met een van zijn trainingsgroepjes aanwezig. Uiteraard even met hem op de foto. Na het ophalen van startnummer e.d. zocht ik een rustig plekje op verderop in het gebouw om het startnummer op te spelden en de chip aan de veter van mijn rechterschoen te rijgen. Daarna met rugzak en al naar buiten. De webloggers hadden als trefpunt de plek voor het politiebureau afgesproken. Op weg daarheen stuitte ik op een pleintje waarop een speciale vrachtwagen van de Delftse loopvereniging De Koplopers stond, daar trof ik ook Hans Verbeek die aanbood mijn spullen zolang in die wagen te zetten. Daar zei ik geen nee tegen.

Dan op naar het ontmoetingspunt voor het politiebureau. Ze waren er allemaal: Tiny en zijn twee zonen, Martine en Rinus die deze marathon een groep naar 4:15 zouden hazen, Richard, Ingrid, Hans van Klaveren, Gert Jan, Marco en Daniëlle, die samen met Jacqueline het dreamteam vormt, Katrien uit België, Bjorn, Petra, Joost, Mo en wie ben ik nu nog allemaal vergeten... Oh ja, een mooie dame die zich voorstelde als 'de Iron Lady'. Een heel ander type dan de Britse ex-premier met eerstgenoemde nickname, kan ik u verzekeren!

Er werden traditiegetrouw driftig foto's gemaakt van elkaar die op de diverse weblogs te bewonderen zullen zijn.

Nu op weg naar de start. Een lichtgetinte man vroeg waar Vak E was. Daar moest ik ook zijn en ik wees een plek aan tussen D en F, wat tamelijk logisch lijkt. Echter bleek Vak E zich aan de andere kant van de Coolsingel te bevinden. Wij daarheen, na enig zoekwerk bereikten we de toegang tot dat hek. De man nam afscheid van zijn vrouw en dochtertje die aan de andere kant van de afrastering stonden en stelde voor om samen met hem op te lopen. In het startvak zag ik ook Harry en Harmanda van onze vereniging, even daarvoor zag ik ze nog terwijl ik op weg was naar het politiebureau en toen heb ik ze nog even vereeuwigd.

Even wachten tot het startschot en toen op weg. Het duurde enkele minuten voordat we over de matten kwamen, waarna we rustig op pad gingen, voor een ellenlange loop. Hoe zou het vandaag gaan? Geen idee. Ergens had ik de m.i. niet geheel onrealistische hoop dat het mij zou lukken onder de vier uur te finishen, maar dat heeft niet zo mogen zijn. Sterker nog: ik zat daar ver boven.

Maar laat ik positief beginnen: de marathon - mijn tiende in totaal - was de eerste 24 kilometer een geweldige ervaring, vooral als je zo met z'n allen die brug overgaat met van alle kanten uitzicht op de fraaie skyline van Rotterdam. Het was ook geweldig omdat ik had besloten heel rustig te lopen en elke neiging van de benen om ietsje sneller te willen gaan onmiddellijk de kop indrukte. En wat een toeschouwers langs de kant, wat een supporters! Uiteraard de webloggers die na het 29 km punt en het 39 km punt een 'steunpunt' hadden en supporters van Haag Atletiek die kwamen kijken. Allemaal bedankt voor de aanmoedigingen! Ik kwam mijn nieuwe loopmaat, die afkomstig was uit Canada en in Moskou werkzaam is, de eerste helft steeds tegen. Ik schatte hem een jaar of veertig, vijfenveertig, hij maakte zijn debuut op de marathon. Hij wilde exact vier uur lopen, of iets eronder, net als ik.

We liepen steeds heel ingehouden, en dat merkte je aan de tijden: de eerste 5 kilometer gingen in dik 28 minuten netto, de 10 kilometer in ruim 56 minuten, enzovoorts. We berekenden dat we iets onder of boven de vier uur uit zouden komen, maar uiteraard zou na de dertig kilometer automatisch sneller worden gelopen omdat we ons daarvoor zo keurig hadden beheerst. Dus binnen de vier uur ging lukken! Niet dus. Zoals gezegd, tot het 24 kilometer punt ging het prima en was er reden tot gematigd optimisme. Daarna werd het werken, maar we konden het tempo handhaven. Geheel volgens het welbekende scenario, werd het rond het 33 km punt moelijker en bij 34 km werd voor het eerst een stukje gewandeld. Daarna weer door. Dat herhaalde zich een aantal malen en het ging steeds stroever en moeizamer. Weer wandelen. Kort daarvoor was de 4:15 groep van Rinus en Martine mij  gepasseerd, mijn Canadese vriend had ik inmiddels achter mij gelaten. "Ga je met ons mee?" vroeg Rinus terwijl hij mij filmde (Rinus heeft al lopende een heel leuke filmimpressie gemaakt van de marathon, check zijn weblog!). Nou, een stukje. Maar toch had ik op dat moment nog steeds de ambitie om onder die vermaledijde vier uur uit te komen, dus liep ik toch - weliswaar zonder te forceren - iets voor de groep uit.

Het stuk tussen 33 km en de finish was een ware lijdensweg. Het ging voor geen meter meer en de tijd die ik voor ogen had kon ik nu wel vergeten. Ik zat er zó doorheen, dat er zelfs geen lachje meer af kon voor Helmie en Mike, die aan de kant van de weg stonden te supporteren. Ze waren wel zo aardig om de foto (zie boven) naar mij toe te sturen. De andere foto hiernaast heeft Koen gemaakt, het is een van de vele foto's uit zijn flickr-album. Maar het ging steeds moeizamer, alles deed pijn. Zelfs de 4:15 van Rinus was niet meer haalbaar, na het 40 km punt kwam hij weer langszij: "Kom op Fred, nog tien minuten!" Maar de koker was leeg, ik kon niet meer. Uiteindelijk bereikte ik de finish op de Coolsingel in 4:21 bruto. Zojuist zag ik dat het 4:16:14 netto was. Mijn langzaamste tijd ooit op een marathon, maar wat zal het bommen. Ik heb 'm uitgelopen!

Na afloop liep ik, verpakt in zo'n folie en omhangen met een medaille, in een tempo van één kilometer per uur naar de vrachtwagen van de koplopers. De tassen waren inmiddels buiten gezet. Ik kreeg bouillon aangeboden. Heerlijk! Maar al na een paar slokjes moest ik het laten staan, het lijf was behoorlijk ontregeld. Moeizaam ging ik op de grond zitten, de spieren van mijn kuiten bewogen wilde heen en weer alsof er een nest jonge muizen onder mijn huid zat. Bij elke verandering van houding schoten mijn benen, beurtelings danwel gelijktijdig, in een hevige, felle kramp. Iemand kwam, gelokt door mijn pijnkreten, naar mij toe en masseerde even mijn benen. Het ging alweer.

Even later ging ik met Ruud Raymakers, een van de zonen van super-veteraan Tiny, op weg naar het station. Zijn broer had bij het 36 km punt helaas moeten uitstappen wegens een blessure en zelf was hij matig tevreden over zijn tijd, minder snel dan de vorige keer: 3 uur 40. Pa was zijn zonen - zoals ik wel had verwacht - te snel afgeweest en was met zijn 63 jaren nog onder de 3:30 gefinishd. Chapeau!

In Den Haag aangekomen, ging Ruud met de fiets op weg naar huis, ik hees mij in de tram. Thuis even bijkomen. Momenteel ben ik weer redelijk hersteld, al zal het wel een paar weken duren voordat de laatste restjes vermoeidheid verdwenen zijn.

Offline, online!

Als je een tijdje off-line bent kun je je echt 'down' voelen, zelfs de gedachten aan de marathon en de lichte gespannenheid die daar bij hoort raakt dan volkomen op de achtergrond. Het is alsof je helemaal afgesloten bent van de wereld. Raar eigenlijk, vijftien jaar geleden was er nog geen internet in de privé-omgeving en je mist dan ook niets. Je had toen ook - uiteraard - geen digitale/virtuele netwerken.

Maar goed, we zijn er weer! Het heeft heel wat gedoe en hoofdbrekens gekost, maar ik heb Windows opnieuw geïnstalleerd en nu maar hopen dat-ie het blijft doen. Ik hoop dit blogje vanavond (als het meezit straks) bij te werken.

In ieder geval wil ik iedereen die morgen meedoet aan de marathon van Rotterdam, ongeacht de afstand die zij lopen, alle succes toewensen!!

Ik loop niet meer de 3:01:27 zoals op deze foto van de marathon van Amsterdam in 1980 (waar Gerard Nijboer zijn 2:09:01 liep!), maar met een uur later zou ik nu dik tevreden zijn! We'll see...

Ochtendgloren

Ik was er vanmorgen al vroeg bij. Om half zes op de  fiets op weg naar het station, om half acht op het Mediapark. Zo kon ik nog net een opgaande zon meenemen (je ziet rechts nog net een stukje van het Instituut voor Beeld en Geluid) en iets verderop een vrouwtjesmerel, die aan het foerageren was tussen de bossages.

In de loop van de dag of dit weekend meer, voor zover de techniek mij toestaat...

Latertje

Ja, ik ben een beetje laat vandaag met mijn weblog. Reden is dat mijn pc vanmorgen aangaf: "Doe het zelf maar". Of liever gezegd, Windows gaf dat aan. Verschillende dingen uitgeprobeerd, maar het resultaat was dat Windows steeds opnieuw vergeefs trachtte op te starten. Lang verhaal kort: uiteindelijk belde ik Arne die bereid was te komen kijken wat er aan de hand was. Drie uur later is Windows opnieuw geïnstalleerd, zij het dat er een heel raar beeld tevoorschijn komt, kennelijk is de VGA-kaart beschadigd. Maar goed, ik kan weer internetten en hoe dit blogje er uit gaat zien merk ik morgen wel op mijn werk.

Genoeg gepraat over de PC-problemen. Vandaag is een bij uitstek rustig dagje met zonnebaden in de tuin, terwijl de kikkertjes op mij heen springen, de vogeltjes twinkeleren en dat alles met een groot glas vruchtensap en een boek dat ik gisteren van Paul van Oyen kreeg, nog voor mijn verjaardag: 'De halve van Egmond' van psychiater-schrijver maar bovenal fervent hardloper Bram Bakker. Een absolute aanrader, de man schrijft zo begeesterd over hardlopen dat hij zelfs de meest verstokte patat-etende bankzitter aan het lopen zou weten te krijgen. Zo stel ik mij dat voor, daar zal in de praktijk ongetwijfeld meer voor nodig zijn.

Ja, over gisteren gesproken: ik heb nauwelijks getraind. Een beetje voor mijzelf 'gefree-wheeld', al met al amper veertig minuten in een heel sloom tempo. Wel heb ik nog een stukje ingelopen met Groep 5, die gisteravond drie nieuwelingen (twee dames en een man) mocht verwelkomen. Daarna naar huis, gedouchd en toch weer terug naar de club, waar de groepen - die ditmaal vijf keer duizend(?) op het programma hadden staan - terugkeerden van hun training.

Ik kon niet nalaten Groep 5 op de foto te zetten, daarna Groep 2 (met trainer Ton van Westbroek) en Groep 3 van Henk Kop, waar ook eerdergenoemde Paul van O. deel uitmaakt en ook weer eens Marjolein!

Na afloop was het als vanouds gezellig in het clubhuis en ben ik begonnen met het koolhydraatrijke dieet: drie biertjes ;-).

Legendes (de dames)

Gisteravond heb ik amper een half uurtje gelopen. Het voelde niet zo makkelijk aan, de benen zijn niet helemaal uitgerust maar ik hield het ook bewust rustig. Misschien zit er ook veel moeheid in mijn lijf: de laatste tijd slaap ik erg kort, wat minder te maken heeft met de zomertijd dan met mijn eigen 'zomer-ritme'. Dat houdt in dat ik 's avonds niet al te vroeg naar bed ga (rond middernacht) maar toch alweer tegen vijf uur wakker ben (vandaag zelfs om vier uur!), en mij dan niet meer kan 'omdraaien' om het laatste stukje nachtrust mee te pikken. Voordeel is dat ik er vroeg op uit ga en ook erg vroeg op kantoor ben, nadeel is dat ik er meer dan eens 's middags 'doorheen' zit, na bijna een hele dag achter de PC is het een enorm gevecht om wakker te blijven. Dan ga ik maar wat lopen, de zoveelste koffie halen, enzovoorts. Of iets eerder naar huis maar zoals bekend wordt daar in onze van werk-ethos doortrokken maatschappij altijd een beetje vreemd tegenaan gekeken, ook al ben je nòg zo vroeg begonnen. Gelukkig slaap ik op de terugweg in de trein altijd wel een kwartiertje, zodat ik 's avonds weer het mannetje ben.

Deel 2 van de legendes!

Tegenwoordig lopen zeer veel vrouwen hard, veel meer dan - pakweg - dertig jaar geleden. Dat hangt waarschijnlijk samen met de gezondheids- en bewegingscultus die door ons land waart. Vroeger zag je veel minder vrouwen deelnemen aan een wedstrijd- of prestatieloop. Wanneer je destijds als vrouw opviel door bijzondere loopprestaties, dan was je naam gevestigd. Vandaar dat het aantal beroemde marathonloopsters op de vinger van één, nou vooruit twee handen te tellen zijn.

De grootste naam 'uit mijn tijd' - in het Westen althans - was ongetwijfeld Grete Waitz, ze won diverse malen de New York Marathon.

Andere namen die mij te binnen schieten: Joan Benoit, Rosa Mota, Paula Radcliff (uiteraard), Uta Pippig, en in Nederland Carla Beurskens, Anne van Schuppen, Marja Wokke, Tegla Laroupe, Lornah Kiplagat... Bij het 'joetjoeben' kwam ik ook onderstaand filmpje tegen, daar zien we die andere grootheid, Joan Benoit, in een haar zeer kenmerkende stijl.