Cultuurbarbaar

Thee of Cuba Libre?!

Vandaag was mijn niet-werk dag. Ik heb de fiets voor een gratis service-beurt naar fietsenzaak Hans Struijck gebracht, waarna ik bij Bever Sport diverse goede wandelschoenen heb aangepast.

De lichtbruine van het merk Meindl zaten meteen goed, het was echt liefde op het eerste gezicht. Ze stonden ook erg goed, 'stoere' schoenen waren het. Maar dan komt de ratio, de grootste vernietiger van intuïtieve en romantische gevoelens, om de hoek kijken: "Wel erg duur hè, honderdtachtig euro. En die mooie kleur blijft niet lang wanneer je lange wandelingen door de natuur maakt". De andere schoenen, van Hanwag en Iowa, waren trouwens ook prima schoenen, ook wat goedkoper, maar toch.... die Meindl moest het worden. Even over denken maar, om vijf uur was mijn fiets klaar en daarvoor kon ik de schoenen ophalen.

Tussen de middag had ik een lunchafspraak met oud-collega/kamergenote Evita, die nu bij de Raad voor de Rechtspraak werkt. Een prachtig gebouw waarin moderne en klassieke elementen in volmaakte harmonie in elkaar overgaan. Evita liet mij een deel van het gebouw zien, na de lunch op de binnenplaats bij Pulchri toonde ze mij haar werkplek en stelde ze mij voor aan enkele collega's.

Later in de middag ben ik teruggegaan om de Meindl's en naderhand de fiets op te halen. Maar ze zijn het tòch niet geworden. In de Outlet-store van Bever Sport ging ik namelijk even snuffelen en zag prima wandelschoenen van het merk Lowa, in mijn maat, voor slechts 87 euro! Dat scheelt een slok op een borrel. Even aangepast en daarna toch nog even naar de duurdere varianten in de tegenoverliggende winkel van hetzelfde bedrijf.

De verkoper zei eerlijk dat het niets uitmaakte, de kwaliteit van de schoenen is exact hetzelfde, dus raadde hij mij de goedkopere 'uitverkoop-variant', mits ze goed 'zaten', van harte aan. Ik heb de Lowa's nu aan de voeten om er aan te wennen. Zaterdag is er weer een Doornvogels-wandeling, kan ik ze meteen uitproberen.

Thee èn Cuba Libre!

Vorige week vrijdag - 24 juli - was op sportief gebied een rustdag. Ik had mij voorgenomen om niet te fietsen, maar even later zat ik weer op het ijzeren paard. Doel: kijken naar de vrijdag-editie van de (halve) marathon-tiendaagse. Ik kon dan meteen zien waar de volgende dag de start van de (halve) marathon zou plaatsvinden.

Na zo'n twintig minuten fietsen kwam ik bij het weggetje door het Gieter Bos, richting Het Nije Hemelrijck. Ik zag een tentje en een tafeltje met bekertjes en zowaar lopers! De eerste die passeerde was een in het rood geklede loper die ik de volgende dag zou leren kennen als Ruud Kok, even later kwam een jongere loper, weer even later een hele groep met o.a. Jeanet Lange en Ineke Scheffer. En, tot mijn verrassing, een goede kennis uit Den Haag, lid van de Hague Road Runners en organisator van de jaarlijkse Discovery Run, Johan Knoester! Het bleek dat hij ook een éénmalige halve marathon liep.

Op de terugweg ging ik bij een nieuw theewinkeltje langs dat recent van Groningen naar Gieten is verkast, de Santekraam. Nu ben ik niet zo'n enorme theeliefhebber, maar tussen de theesoorten die hier worden verkocht zitten heel lekkere. De zomerthee bijvoorbeeld, of de Rooibosthee met citroen en andere kruiden, de cranberrythee, enzovoorts. Ze verkopen ook slankthee - niet teveel van drinken want je loopt constant naar het toilet - en slapeloosheidsthee. Ik ging naar binnen en kocht wat theesoorten, waarbij ik met de eigenaar van het winkeltje - met een gezellig-knusse ouderwetse uitstraling - aan de praat raakte. Hij verkoopt hier veel theesoorten, maar niet allemaal. Hij heeft ze wel, maar (nog) in Groningen.

Thuisgekomen, bleek iedereen weg. Kennelijk even wandelen of shoppen. Ik kleedde mij om, liep naar de Brink en ging met de bus naar Groningen voor een bezoek aan het museum aldaar waarvan Kees van Twist weer de directeur is.

Op dit moment is er een grote bijna museumvullende expositie over cubaanse kunst met als titel: Cuba! Kunst en geschiedenis van 1968 tot heden. Wij zien schilderijen en foto's van vooraanstaande Cubaanse kunstenaars, terwijl op twee monitors documentaire films worden gedraaid met de cubaanse geschiedenis als onderwerp. Met toonaangevende figuren als Batista, Fidel en Raoul Castro, Che Guevara, John F. Kennedy en Nikita Chroetsjov. Wie inhoudelijk geïnteresseerd is in deze tentoonstelling, zie de website of als je in de buurt bent, bezoek het museum eens.

Terug in Gieten heb ik nagenoeg de hele verdere middag de spannende etappe gezien naar de Mont Ventoux. Ondanks alle activiteiten, heb ik in Gieten de Tour de France redelijk goed kunnen volgen.

Eerst rennen, daarna weer Drenthelen

Eerst dus weer de actualiteit. Dat was een pittige fartlek-training door en in de omgeving van de puinduinen. Maar ditmaal met een andere (hogere) groep, de groep van Henk K.!

Onze 'eigen' groep, Groep 5, was sterk gereduceerd op deze woensdag. Oorzaak: blessures van de (hoofd)trainers, maar vooral vakanties! Wie er wel waren: Ellen, André, Rob en Katelijne. Ellen stelde voor om met een andere groep mee te lopen, waarop ik achtereenvolgens aan Jan P. en Henk K. (trainers van Groep 3) toestemming vroeg om met hen mee te hollen. Geen probleem. Het werd uiteraard een pittige training met deze 'jongens' die de 10 km zo tussen de 39 en 44 minuten kunnen overbruggen. Eerst een stief kwartiertje inlopen, oefeningen en wat loopscholing, daarna twee series van zeven minuten.

De eerst serie ging ik al 'voor gaas', want dat ging niet langs (zoals ik begrepen had) maar dóór (en over) de puinduinen, met een paar gemene lange steile trappen. Juist mijn zwakste punt! Dat resulteerde ook in een staartpositie, ook al wist ik de schade beperkt te houden.

Na vijf minuten - of iets langer - gingen de tweede zeven minuten in. We waren inmiddels in Park Ockenburgh, in groepjes van twee à drie personen werd er achter elkaar gehold. Dat ging aanmerkelijk beter. En toen we, eenmaal op straat de terugweg aanvaardden en de laatste kilometer in een fors tempo aflegden, deden we daar zo tussen de 4 minuten en 4'40'' over. Ik liep toen met Henk K. in eenzelfde tempo, we kwamen uit op 4'20'' min.

Het was een mooie training, en het was te doen. Zeker de anderen van Groep 5, met name de dames en Rob, konden zeer goed volgen.

Terug naar vorige week, naar de derde fietsdag in Drenthe.

Derde fietsdag

Maar eerst nog even beginnen met waar ik gisteren ben opgehouden: de rit naar Scheerwolde. Het was op zijn zachtst gezegd nogal moeilijk om daar te komen. Aan diverse mensen hebben wij de weg gevraagd, en wij zijn een aantal keren de verkeerde kant opgestuurd. Dat schoot niet op. Ten einde raad hebben wij de mensen van ons toekomstige logement gebeld - het telefoonnummer staat in het boekje - en die gaven de juiste instructies. Het bleek dat het nog een eind fietsen was en dat de allereerste mensen aan wie wij de weg hadden gevraagd het bij het rechte eind hadden.

Uiteindelijk kwamen we bij de plaats van bestemming aan, een grote boerderij waar de vrouw des huizes ons warm verwelkomde. We zetten de fietsen in de schuur en volgden haar naar het woonhuis, waar de heer des huizes ook was. Ook hier werden we, na de bagage in onze slaapkamer op de vliering - wederom zeer verzorgd! - te hebben gezet, onthaald op koffie. Al pratende kwamen we er achter dat mijnheer vrijwilliger was bij een Eendenkooi. Hij zou daar morgen iets over vertellen, beloofde hij.

Die nacht hebben we veel wakker gelegen door een hinderlijk zoemende mug en hevige langdurige regenbuien, wat een enorm kabaal maakte op dak en het schuine dakraam waar we net onder lagen. Toch redelijk fit weer op, waarna we in de bijkeuken van een goed en gevarieerd ontbijt genoten. Ook deze tweede ervaring met Vrienden op de fiets was er een om in de boeken te schrijven. Dat hebben we ook letterlijk gedaan, een heel verhaal in het gastenboek over onze trip tot dusver. Dit op verzoek van de vrouw des huizes.

Zoals beloofd startte mijnheer de computer en liet ons de website zien van de eendenkooi waarvan hij vrijwilliger is. Als voorman geeft hij leiding aan de herstelwerkzaamheden, ook legde hij uit hoe het 'kooikeren' in zijn werk gaat, waarbij lokeenden worden gebruikt en het kooikerhondje de eenden in een soort fuik (pijp) drijft waar ze niet meer uit kunnen. Daar gaan ze letterlijk 'de pijp uit'.  Die uitdrukking komt daar dus vandaan.

Daarna weer op pad! We namen afscheid, namen nog een foto van  de boerderij en gingen op weg naar de eerstvolgende bestemming, Giethoorn.  Het was slechts 10 kilometer fietsen. We waren er dus vrij vroeg, zo rond tien uur. Met de fiets aan de hand liepen we door het mooie dorpje, bij vooral de ouderen nog bekend door de film 'Fanfare' van Bert Haanstra.

Het was nog vrij rustig, pas na een tweede rondje Giethoorn, deels fietsend, deels wandelend, konden we op een terrasje koffie drinken. De vrolijke uitbater en een goedlachs gezelschap naast ons zorgden ervoor dat het niet al te stil werd.

Na Giethoorn de weg terug. We kozen voor een rechtstreekse weg naar Asseen, en van daaruit naar Gieten. Dit met het idee dat dit iets sneller zou zijn dan dezelfde weg terugrijden zoals we ook gekomen waren, dus via Orvelte, Westerbork, Borger enzovoorts. Maar dat viel vies tegen! Een afstand van 28 kilometer zou toch in hooguit anderhalf uiur te overbruggen zijn zou je zeggen. Maar nee, het werd bikkelen door weer en wind en pas om vijf uur 's middags zouden we in Gieten en dus 'thuis' zijn. Het werd noodweer onderweg. Voordeel was dat we onze regenpakken niet voor niets hadden meegenomen, nadeel dat het een enorm plakkerige toestand werd. Zelf kreeg ik ook steeds meer last van het fietsen op deze derde dag. Op zichzelf had ik een prima fiets maar met zo'n smal keihard k.. zadeltje waardoor ik al vanaf dag 1 steeds moest verzitten en met sponzen in mijn fietsbroek en een onderweg bij Blokker gekocht luchtkussentje op mijn zadel gebonden het leed trachtte te verzachten. Maar het effect was als bij de Prinses op de Erwt: al had ik tien sponzen of kussens aangebracht, de pijn in mijn kont werd nauwelijks verzacht. Je kunt wel merken dat je naarmate je ouder wordt steeds minder zitvlees krijgt. Gelukkig konden we af en toe van fiets wisselen.

In Dwingeloo verlieten we de inmiddels constant vallende regenbui en genoten in de plaatselijke pannenkoekenboerderij van een overheerlijke appelpannenkoek resp. spekpannenkoek met stroop en poedersuiker. Dat hadden we wel verdiend vonden wij.

Onderweg naar Assen en vervolgens naar Gieten waren we nog steeds niet van het slechte weer bevrijd, al werd het uiteindelijk wel iets minder nat. Maar al met al kunnen we terugkijken op een geslaagde fiets-driedaagse! Voor herhaling vatbaar. Nou ja, deze laatste dag misschien wat minder, maar ook slecht weer kun je uiteraard treffen als fietser. Morgen even een dagje rust. Ik heb toen het onvermijdelijke 'culturele uitje' gemaakt, nadat ik eerst even ben wezen kijken bij deel zoveel van de marathon 10-daagse. Morgen meer!

Verder Drent(h)elen...

Eerst dus de actualiteit, die overwegend bestaat uit 'gewoon' weer werken. Maar 's avonds ging ik even naar het volkstuintje van ex-collega, vriendin en lid van Haag Atletiek Elly. Zij had een overvloed aan welig tierende vruchtgroenten en die moest zij kwijt. Vooral courgettes! Voor mijn vakantie vroeg ze al of ik wat kon gebruiken. Ik wel, leuk om culinair mee te experimenteren.

Welnu, met de courgette die ik uiteindelijk meenam kan ik een heel weeshuis voorzien van courgettesoep of courgettegebak, of pasta met courgettes. Wat een kolossaal gevaarte zeg! Het lijkt wel... nee, laten we het netjes houden. Behalve deze joekel nam ik ook nog een koolrabi mee, twee reuzen-uien (een rode en een 'gewone'), wat rucola en selderij. Wij kunnen weer even vooruit!

Later in de avond kwam Ruud. Hij had twee dvd's gedownload voor mij, een van Jeff Beck live at Ronnie Scots, en een van het laatste concert van Led Zeppelin in het O2 theater in Londen. Waar ik ook bij was, weet je nog?

Nu weer terug naar de afgelopen week in Drenthe, van dinsdag tot woensdagavond, waarin wij een heuse fiets-driedaagse hebben gehouden. Vanwege de visite en een trage PC lukte het niet om de donderdag 'mee te pikken'. Nou ja, dat komt morgen dan wel weer.

Fiets-driedaagse door Midden-Drenthe

Dinsdagmorgen 21 juli

gingen we op pad, met geleende fietsen van schoonzus Louise. Het was schitterend weer, een van de weinige dagen waarop de zon uitbundig scheen tegen een strakblauwe achtergrond. En weinig wind. Ik had al een route uitgestippeld die via Gieten naar achtereenvolgens Gasselte, Borger, Westerbork en Orvelte leidde. Wat een schitterende tocht werd het. We fietsten niet echt hard, hooguit 15 km per uur, maar het was een mooi tempo om van de omgeving te kunnen genieten. Die omgeving kenmerkte zich door groen, groen en nog eens groen maar desondanks ook door afwisseling. Weilanden, bos, akkers, dorpjes, vennen, heideveldjes, aan één stuk door.

We hadden cappucinopauze in het plaatsje Elp, waar het zo mogelijk nòg rustiger was dan elders. Want Drenthe, zelfs in het hoogseizoen, is een oase van rust. Een van de langere tussenstops was Orvelte, het bekende monumentendorp. Het was nog vroeg toen we daar arriveerden, dus er vonden nog geen bruisende activiteiten plaats zoals oude ambachten. Wel een beetje rondgekeken en daarna verder, richting Dwingeloo.

Over de Dwingeloose heide ging het richting Diever, onze eindbestemming voor vandaag. Vanaf dit moment verwijs ik naar mijn weblog van twee dagen terug, daar staat het verhaal van Diever op en de Brinkloop die daar later in de avond plaatsvond.

Woensdag 22 juli

De volgende ochtend werden we getracteerd op een copieus ontbijt. Smakelijk en uitgebreid, maar we zouden vandaag ook veel kilometers maken. We namen afscheid van de vriendelijke dame, nadat we eerst iets in het gastenboek hadden geschreven, een goed gebruik. Het regende toen we vertrokken, hetgeen ons noopte even onder het afdak van de garage waar onze fietsen geparkeerd stonden, te wachten. Het bleek ook de enige bui deze dag te zijn, hetgeen ons erg meeviel, de voorspellingen waren aanmerkelijk ongunstiger.

Ditmaal ging de weg naar Ossenzijl, in Overijssel. Dat is een plaatsje dat midden in de Weerribben ligt. Wederom een fiks stukje trappen. De weg leidde nu via plaatsjes als Havelte en Steenwijk. In laatstgenoemd stadje was juist een kermis aan de gang. En waar kermis in de randstad vooral het domein is van opgeschoten pubers, lijkt hier iedereen te komen. Ik vond het zelf nogal druk. We hebben wel even onze fietsen geparkeerd en hebben een korte wandeling door een deel van Steenwijk gemaakt, waarna we ergens in een achteraf-straatje iets van de meegenomen drank en etenswaar nuttigden.

Daarna ging de rit verder. Na een lange en zware fietstocht over een stuk open terrein, met weide- en rietlanden aan beide zijden en water waarin talrijke mini-jachten lagen aangemeerd, bereikten we uiteindelijk Ossenzijl. Daar was een bezoekerscentrum van waaruit je kon fietsen, wandelen, kanoën en roeien.

Fietsen hadden we nu wel even genoeg gedaan, dus hebben we een wandeling gemaakt door de weerribben. Een mooi natuurgebied, maar wel wat eentoniger dan de afwisselende landschappen waar we vandaag en gisteren doorheen zijn gereden. We waren nu ook in een andere provincie, het waterrijke Overijssel. Ook was de wandeling niet overal even duidelijk aangegeven zodat het gevaar van steeds hetzelfde rondje maken niet denkbeeldig was.

Bij terugkeer van de wandeling bij het bezoekerscentrum heb ik aldaar enkele films over de weerribben bekeken, over het ontstaan ervan - veenafgravingen door turfwinning, waarna de braakliggende percelen van 30 meter breed zich vulden met regenwater en de stroken land ertussen de 'ribben' vormden - en over de pogingen de otter te herintroduceren. Wat niet meevalt, want de otter stelt hoge eisen aan zijn leefgebied (tientallen kilometers oevergebied, schoon water en voldoende rust- en schuilgelegenheid).

Na deze langere rustpauze hebben wij het voortreffelijke avondmaal gebruikt bij een restaurant, even voorbij en met zicht op een ophaalbrug. Zalm met cashewnoten. Anderhalf uur later gingen we voor de laatste 11 km op deze dag, langs het water naar Scheerwolde, waar ons laatste overnachtingsadres was. Een schitterende route dat grotendeels langs het water voerde, met aan de rechterkant mooi onderhouden boerderijtjes en mini-landhuisjes met de mooist denkbare bloementuinen. Wij zagen nog heel wat mensen zwemmen, kennelijk is het water hier schoon. Ook kwamen we tijdens onze rit bovenstaande gestekelde vriend tegen. Morgen het vervolg...

Weekje Drenthe en de andere dingen

Bij nader inzien maak ik van de komende vier blogs toch maar een mix van actualiteit en een terugblik op het weekje Drenthe. Dit omdat het anders een veel te druk en vol blog zou worden, met teveel tekst en foto's.

Maandagavond, twee dagen na de halve marathon, was er weer een training bij mijn 'cluppie' Haag Atletiek. Nu doet het probleem zich voor dat zowel Bert als Henk langdurig geblesseerd zijn, groep 5 is nu officieel trainer-loos. Maar niet officieus, Helmie neemt de honneurs zolang waar, afgewisseld door Ilse en Ellen die door Henk zijn aangewezen als assistent-trainers. Potverdikkie, het is toch wat. Ga je hardlopen om van het matriarchaat thuis en op kantoor verlost te zijn, loop je 's avonds weer onder de sturing van een stel dames! Zielig hè? Nee dames, gekheid natuurlijk hoor!! (alhoewel... ;-))...

In ieder geval was het groepje wel héél klein vanavond. Helmie was er, Ellen en Katelijne waren er en van de heren Rob, Wouter en Fred. Er stond een pittig duurloopje van negentig minuten op het programma, via de duinen naar Kijkduin en vervolgens via het Hyacintenbos naar de Monstersestraat, die helemaal afgelopen en even voor Monster weer de duinen in en terug. Het ging best goed, alleen had ik steeds behoorlijk pijn in mijn 'poten' omdat ik verkeerde (wedstrijd)schoenen aan had. Beide paren trainingsschoenen waren kletsnat, zo bleek bij thuiskomst. Oorzaak: een lekkage van de verwarmingsketel waaronder de hardloopschoenen altijd staan. Nou ja, dan maar die oude wedstrijdschoenen die geen enkele demping meer hebben.  En dan nog die halve marathon van eergisteren in de benen. Maar goed, niet geklaagd, afgezien van het schoeisel was het een fijne training.

En nu een terugblik op de eerste dagen van ons verblijf in Drenthe.


Zondag 19 juli
Na een treinreis van Den Haag via Schiphol naar Assen, werden we aldaar opgewacht door mijn schoonzus. De auto was welkom, want we waren bepakt en bezakt, hadden een onhandelbare hond bij ons (Sammy, onze cavalier, kan niet tegen reizen en gaat voortdurend tekeer) en juist op het moment dat we in Assen uit de trein stapten, brak een hevig onweer los. Het was echter van korte duur.

's Avonds zijn wij na het eten een stuk gaan fietsen door de straten van Gieten, die  allemaal versierd waren in het kader van het jaarlijkse Oostermoerfeest. Een traditie waarbij elke straat wordt opgetuigd volgens een - per straat verschillend - afgesproken thema. Daar draagt de gemeente ook aan bij.

Zo was er een straat met het thema 'alcohol' waarbij zowel de plezierige als minder plezierige kanten aan bod kwamen. Een andere straat stond in het teken van ouderwetse kinderboeken, weer ergens anders was er een indianendorp, enzovoorts. Hoofdprijs was voor de straat waar het thema 'jacht en natuurbeheer' in beeld was gebracht.

Maandag 20 juli
Ik kreeg niemand mee, dus ging ik in mijn eentje - en met de bus - naar het dierenpark Emmen. Ik weet niet meer wanneer ik daar voor het laatst was, het zal een jaar of zeven, acht geleden zijn. Mogelijk nog langer. De dierentuin is inmiddels flink uitgebreid, in die zin dat het nieuwe gedeelte zich aan de andere kant van de winkelpromenade bevindt, te bereiken via een lange loopbrug. Het nieuwe gedeelte is nog niet 'af', momenteel vormt een grote kolonie Humbolds Pinquins de belangrijkste bewoners.

Maar eerst heb ik het 'oude' gedeelte bezocht. Ook bij regenachtig weer - zoals deze dag - is een bezoek aan deze dierentuin de moeite waard. Er is veel overdekt te zien. Uiteraard is er de befaamde vlindertuin, nog steeds een attractie van formaat. Dit ondanks het feit dat meer dierentuinen in navolging van Emmen zo'n vlindertuin hebben opgezet. Maar er zijn veel educatieve dingen bijgekomen, voor kinderen is dit een zeer leerzame dierentuin.

We zien onder andere een opgezette Lucy, een van de eerste mensen die op aarde rondliep (veronderstelt men). Maar ook de mammoetbaby die jammerlijk aan zijn eind kwam nadat hij in een kuil was gevallen en geen kans zag er uit te komen. Heel bijzonder vond ik de kolonie naakte molratten die je in doorzichtige gangen ziet lopen, slapen, naar het toilet gaan enzovoorts. Ze zijn misschien niet moeders mooisten, maar het zijn wel heel sociale dieren en veel hygiënischer dan zij er uit zien.

Een andere bijzondere kolonie zijn de tientallen mantelbavianen op de apenrots. Interessant om te horen van de vrouwelijke oppasser hoe het er in zo'n groep aan toe gaat: de machtstrijd, de kongsi's, het lobbyen, het in het gevlei komen, buitengewoon fascinerend. Er zijn twee oppermannetjes, waarvan de ene vier vrouwtjes heeft waar hij heel lief voor is, de ander is een macho die constant zes vrouwen achter zich aan heeft lopen. En er is een ouder mannetje met uitgevallen manen, 'Opa' wordt-ie genoemd. Drie-en-dertig jaar is hij, wat stokoud is voor een mantelbaviaan.

Tussen beide dierentuinen door heb ik nog even 'geshopt' in het winkelcentrum van Emmen en heb prompt een mooi hemd-met-korte-mouwen van Tommy Hilfinger gescoord in de uitverkoop. Is nooit weg in de zomer. Later weer met de bus naar 'huis' in Gieten, waar ik het staartje van de middag 'Tour de France-kijkend' doorbracht. Iets dat ik elke middag zou doen, behalve op de dagen van onze fietstocht. Daarover morgen meer.

Weekje Drenthe

Een weekje Drenthe, simpeler kan het bijna niet. Toch heeft de afgelopen week meer afwisseling gebracht dan menige buitenlandse reis. In de loop van deze week zal ik daar meer over vertellen. Waarom niet meteen?

Een weblog heeft voor mij de functie van een dagboek, of liever gezegd een 'digitaal geheugen'. Dus zal ik de afgelopen week in chronologische volgorde - en niet te uitgebreid - beschrijven. Echter die chronologie komt straks, want de meeste webloglezers hebben 'iets' met hardlopen. Dus ik begin éérst met de hardloopevenementen van de afgelopen week. Daarna komen de 'andere' zaken.

Brinkloop Diever 21 juli

Zo was daar de Brinkloop in Diever. Ik heb mij daarvoor ingeschreven, na een dagje intensief fietsen van Gieten naar Diever, waar we na de loop overnacht hebben. Om 20:00 uur was de start van de loop. Je kon kiezen uit 5 of 10 km, zelf koos ik voor de korte afstand. Dit met het oog op een halve marathon die ik later deze week van plan was te gaan lopen.

Na de inschrijving in 'het Dingspielhuus' even na 18.00 uur, gingen we naar ons overnachtingsadres. Sinds kort zijn wij lid van 'Vrienden op de fiets', je krijgt na betaling van het lidmaatschapsgeld een boekje toegestuurd waarin honderden adressen van particulieren zijn opgenomen die kamers, bedden, handdoeken en een ontbijt ter beschikking stellen voor fietsers die onderweg onderdak zoeken. Je moet wel twee dagen van tevoren even bellen naar de gewenste locatie om te zien of je er terecht kunt. Dat was het geval bij de familie van der Veen. We kwamen bij een mooi vrijstaand huis waar we verwelkomd werden door een vriendelijke dame op leeftijd. Al snel bleek dat we een hele zolderetage voor ons alleen hadden, we waren de enige gasten op dat moment. We werden uitgenodigd om thee te drinken in de serre. De heer des huizes bleek een gepensioneerde leraar en gemeenteraadslid te zijn, die met enthousiasme vertelde over de Shakespeare-voorstellingen waarmee Diever nationale en internationale faam heeft verworven.

Na omkleden liepen we naar de Brink. "Hee Fred!" hoorde ik opeens. Aan de overkant stond een groepje lopers in een daarvan we Running Ronald herkenden. Webloggers, je komt ze ook overal tegen... Ronald was evenals wij op vakantie in Drenthe en ook hij 'pikte' deze Dieverloop mee. Naar later zou blijken heeft hij zijn beste beentje méér dan voor gezet! Wie er ook was, sterker, wie hier elke week loopt en in de buurt (in Ruinen) woont, was Mo(nique)! Via haar weblog wist ik dat zij hier vanavond zou zijn. Verder maakten we kennis met een snel hardloopechtpaar, Hans de loper en zijn vrouw Anita. Grappig dat nu ook mijn vrouw eens kennis maakte met een paar webloggers, normaliter houdt zij zich afzijdig van mijn wonderlijke weblog-hobby, privacygevoelig als zij is. Ze heeft wel de foto's gemaakt nadat we - gelijk met een fikse regen- en nèt geen onweersbui - van start gingen voor een 5 dan wel 10 km. Er was trouwens ook een 2,5 km, maar dat was meer voor de jongste lopers.

Ronald, Monique en ik liepen de 5 km zo hard we konden. Zeker voor Ronald pakte dat uitstekend uit, hij verpulverde zijn pr op deze afstand met een schitterende 17'53''.! Zelf liep ik de benen uit mijn gat en had het gevoel onder de 22 minuten te komen, dus viel de uiteindelijke 22'55'' mij wat tegen. Misschien heeft die 60 km fietsen eerder deze dag er in gehakt. Toch nog 19de van de 63 lopers op de 5 km. Monique had ook goed gelopen, met ruim 26 minuten was zij een minuut sneller dan vorige week. Op naar de 25 minuten! Het snelle echtpaar had ongeveer 42 resp. 43 minuten op de 10 km gelopen.

Snel naar 'huis' om mij te ontdoen van de natte sportkledij, te douchen en daarna andermaal op weg naar het Dingspielhuus. We zouden daar 'en blog' een afzakkertje nemen.

Uiteraard ging de groep op de onvermijdelijke maar altijd leuke groepsfoto!

Halve marathon Gieten, 24 juli

En dan de tweede loop waaraan ik heb deelgenomen, de Gletsjerkuil Marathon in Gieten. Deze loop was niet 'gepland' van tevoren, via Gert Jans weblog kwam ik er achter dat deze loop precies op de dag dat ik in Gieten was - familie van mijn vrouw woont daar en we logeerden er de eerste twee en laatste twee dagen van ons verblijf in Drenthe - werd gehouden.

Eigenlijk maakt deze loop deel uit van een 'Marathon 10-daagse'. Er waren bij de deelnemers inderdaad die tien dagen lang, elke dag, een hele of halve marathon proberen te lopen! Uiteraard zijn dat die hard ultralopers. Mij niet gezien, zeg ik nog steeds.

Maar je kon ook voor een onderdeel inschrijven en dat heb ik gedaan. Dus op zaterdag 24 juli een halve marathon. Toen ik na twintig minuten stevig doorfietsen bij het start- en finishgebied kwam - niet meer dan een start/finishdoek aan het eind van een modderig bospad, een klein tentje en een tafeltje waarop plastic bekertjes met water, sportdrank en versnaperingen (banaan, stukjes chocola, koek, partjes sinaasappel enzovoorts) was ik verbaasd over de opkomst. Amper 30 personen! De organisator zei mij dat dit ook de limiet was. Deze tiendaagse wordt dit jaar voor het eerst georganiseerd door slechts een paar mensen, vandaar.

Maar ondanks het geringe aantal lopers, zag ik een aantal bekende ultralopers en loopsters, waaronder Ineke Scheffer, Jannet Lange, Ruud Kok en Gijs Honing.

Zoals echte ultralopers betaamt, gingen we relatief rustig van start. Toch kwam het ritme er al vrij snel in. Ik liep lekker door maar ja, ik hoefde dan ook niet de volgende dag weer een (halve) marathon te lopen. Op een gegeven moment liep ik op vijfde positie. Het parcours was ronduit prachtig! Alleen maar bos en bospaden, hier en daar glooiend, eenmaal langs een heideveldje met zicht op een dalletje. Minder prachtig was dat onderweg een hevige wolkbreuk losbarstte die ons binnen enkele seconden totaal doorweekte en voor grote plassen en uiterst glibberige modderpaden zorgde. Diverse malen voelde ik mij bijna onderuit gaan maar het bleef gelukkig bij 'bijna'.

Het was de zwaarste van de 10 lopen, werd ons van tevoren meegedeeld door de organisatie. En dat geloof ik zomaar. Des te verrassender was het dat ik ruim onder de twee uur mijn acht ronden (de halve marathon) heb volbracht. En nòg verrassender dat ik met 1'56'' eerste op de halve marathon werd! Nu deden er maar 5 personen mee, dus ik moet daar niet al te opgewonden over doen, maar feit is dat het lopen 'lekker voelt' ondanks de pittige fiets-driedaagse eerder deze week waarop ik later in het 'chronologische blog' terugkom. En , niet onbelangrijk: het gewicht is op een behoorlijk peil, 75 kilo.

Dit blogje wordt de komende week steeds bijgewerkt, de nieuwe blogjes komen wel steeds bovenaan te staan

Beach Challenge: stormachtig en zwaar

Na een ochtend en een deel van de middag waarbij het weer door de stormachtige, koude wind en kille regenbuien slechts de kwalificatie 'p.....weer' verdiende, begon het zowaar op te klaren. Even later was er bijna geen wolkje meer in de lucht maar wel de zon, tegen een helblauwe lucht. Alleen de wind wist van geen wijken, het leek wel of het steeds harder ging waaien.

Ik was vrij vroeg - rond 16.00 uur - in Kijkduin bij de tent op het Deltaplein. Daar kon men zich inschrijven voor de triathlon. Wel wat bekenden gezien, maar geen mensen van Haag Atletiek. Oh ja, toch wel. Eerst Marjolein, die zich had ingeschreven voor de 'short challenge'. Daarna René K., die wegens een hardnekkige blessure niet meer kan lopen, althans voorlopig niet. Fietsen kan hij echter nog als de beste, hij maakte vandaag deel uit van een Trio-challenge groep. Net als ik trouwens, alleen zou ik gaan lopen.

Even later arriveerde Gert N., de fietser van ons 'Dreamteam 1', en weer later Machel, de zwemmer. Iemand was zo aardig een foto van de drie 'masters' te maken. Echter hadden we eerder deze middag gehoord dat er niet gezwommen zou worden, de zee was veel te gevaarlijk vanwege de turbulentie en de verraderlijke stromingen. Dus Machel moest lopen. Vier kilometers slechts, maar toch.

Eerst gingen de triatleten van de 'Short Challenge' van start, dat was om half zes. Zij hoefden 'slechts' twee kilometer te hollen i.p.v. 300 meter te zwemmen (wat eigenlijk de bedoeling was). Toch duurde het best een tijdje voordat de eersten het keerpunt en vervolgens het fietsvak bereikten, kennelijk maakte vooral de felle tegenwind dat de lopers werden afgeremd. Onder de atleten bevond zich niemand minder dan Joost van L.. Geheel volgens verwachting liep hij vlak achter het voorste groepje lopers.

Twintig minuten later gingen de triatleten van de grote Fun Run en de trio XL van start. Deze moesten echter geen twee, maar vier kilometer hardlopen (wat correspondeert met ca. 1500 meter zwemmen). Machel nam dit voor zijn rekening. Hij is een snelle loper maar toch liep hij niet met de voorsten mee. Wilde hij zich sparen? Nee, naderhand vertelde hij dat hij afgelopen dinsdag een hele marathon had gelopen! Dat was een van de redenen dat hij zich voor het zwemonderdeel had opgegeven. Dat ging niet door, dus nu moest hij wel lopen... Dat dit niet meeviel laat zich raden.

Toch arriveerde Machel nog ruim voor andere behoorlijk snelle lopers bij het fietsvak, waar hij de enkelband met de daaraan bevestigde chip overgaf aan Gert. Deze ging op weg voor een 30 km lange zware tocht over het strand en door de puinduinen, een traject dat tweemaal moest worden afgelegd. Machel haalde vervolgens het startnummer inclusief veiligheidsspelden van zijn borst en overhandigde deze aan mij. Wij hebben elkaar meteen maar vereeuwigd in onze sportieve outfit.

Het zou nog wel een tijdje duren voordat Gert terug was, dus ging ik weer naar boven om op de boulevard naar de deelnemers te kijken van de 'Fun' Short Challenge, waarvan de snelsten inmiddels wel aan het looponderdeel zouden zijn begonnen. Bij het punt waar de lopers van de boulevard de duinen in zouden gaan, bij Hotel Atlantic, wachtte ik hen op.

Eerlijk gezegd ging ik er vooral staan om Joost en Marjolein te zien. En ik werd daarin niet teleurgesteld. Eerst kwam Joost langszij - hij ging goed! - en daarna Marjolein, die het duidelijk naar haar zin had. Ik kan mij haar gemoedstoestand voorstellen, want eenzelfde ervaring had ik later. Het was erg zwaar maar het ging zó 'lekker' dat het gewoon een fijne ervaring werd. Rare mensen die duursporters...;-).

Even daarvoor zag ik dit groepje enthousiaste Haag-supporters waaronder Fred de V., Ton van W., Ellen O. en Pierre T., naderhand zag ik ook Dick de J. en echtgenote (dank voor de aanmoedigingen op de boulevard, Dick!) en tijdens het lopen, in de duinen, Helmie, Mike en Anne (alhoewel laatstgenoemde zich in de kinderwagen bevond).

Na een minuut of veertig daalde ik af naar het strand, nadat ik eerst mijn camera en t-shirt had opgeborgen in mijn rugzak die ik in een container had gezet (er was geen 'officiële' plek waar je je bagage kon laten, een van de weinige min-puntjes deze dag) en nu was het wachten op Gert. Maar dat duurde wel even, eufemistisch gesproken. Het viel mij op dat er maar weinig lopers bij het wisselpunt stonden om de fietsers van hun team op te vangen. Eentje om precies te zijn, een RTC-triatleet die René K. opwachtte. Achteraf bleek dat er ca. acht trio-teams waren, alle andere triatleten hadden alle onderdelen gedaan (behalve het zwemmen dus, deze versie van de Beach Challenge was een heuse Run-Bike-Run).

Op een bepaald moment stond ik echt 'af te niften' met die koude wind dus andermaal ging ik naar de boulevard om toch maar weer een t-shirt aan te doen. Weer 'down under'. Maar uiteindelijk zag ik in de verte toch het verlossende zwaaien van Gert, die - het moet gezegd - het zwaarste onderdeel van ons drieën had volbracht. Even later kreeg ik de enkelband met chip overhandigd en kon ik op weg. Andermaal het hellinkje op naar de boulevard, maar ditmaal hardlopend, op de boulevard met een scherpe bocht het huisje om linksaf, en op voor de eerste ronde. Het voelde meteen goed, zo met die wind in de rug.

In de duinen was het ook heerlijk lopen, ondanks de vele klimmetjes waarop het parcours geselecteerd leek. Ik haalde zelfs een paar mensen in, waarna ik een hele tijd zo'n 20 meter achter Eric Th. bleef hangen, een zeer goede en ervaren triatleet. Maar ja, hij had er natuurlijk al een hele fietstocht op zitten.

Joost had mij, toen ik hem eerder bij het strand de boulevard had zien opgaan, al gewaarschuwd: 'kijk uit, het is ontzettend zwaar!' En inderdaad, toen we uiteindelijk weer op het strand kwamen ging het tempo meteen omlaag. Moest ook wel, de wind was geen wind meer maar een regelrechte storm pal tegen, en het zand was vrijwel overal mul. Maar ondanks dat ik beheerste korte pasjes nam wist ik ook daar een of twee mensen in te halen. Na zo'n 800 meter weer naar boven en de geschiedenis herhaalde zich.

Uiteindelijk kwam ik moe maar allesbehalve uitgeput over de finish, in de laatste meters bijgestaan door Gert die op mij had staan wachten. Volgens niet bevestigde berichten zouden we het vierde Trio-team zijn geworden. Het was naar mijn gevoel een van de mooiste afleveringen van de Beach Challenge, ondanks alle malheur van het afgelasten van het zwemonderdeel. Maar ja, ik heb makkelijk praten, ik hoefde niet te zwemmen. Heel wat zwemmers bleken toch wel wat teleurgesteld. Toch wel een verstandige beslissing van de organisatie lijkt mij want als je naar die woeste kolkende zee keek: daar werd je niet vrolijk van.

Nadat Gert en ik een deel van de prijsuitreiking hadden gezien en vervolgens een tijd op Machel hebben gewacht - hij moest als lid van de organiserende vereniging RTC tot op het laatst als parcourswachter optreden, op een plek in de duinen - sloten wij (ons trio-team) de dag af bij restaurant Salvatore, 'een Italiaan' op de boulevard van Kijkduin. Ondanks het late tijdstip - het was inmiddels tien uur - wisten ze daar nog een prima pastamaaltijd te serveren. Wel onder het 'genot' van luidruchtig gezang van een stel feestvierende mensen en Nederlandstalige muziek van een bandje, maar ach: het was voor ons ook een feest vandaag.

Daarna namen we weldoorvoed en 'gezond moe' afscheid van elkaar. Volgend jaar weer? Wie weet, ik ben er voor in!

VAKANTIE!

Vanaf vandaag (zondag) ben ik weekje naar Drenthe, in de loop van de ochtend vertrekken we. Er zal de komende week naar alle waarschijnlijkheid niet geblogt worden wegens het niet-bezitten van een laptop of een andere multifunctionele I-phone-achtige gadget. Maar er gaat heel wat gelopen, gefietst en gefotografeerd worden deze week, dus inspiratie genoeg straks!

Bonte vrijdag

Nog één nachtje slapen, en het is weer zover: de Beach Challenge! Machel, lid van de Residentie Triathlon Club, zwemt en 'biker' Gert fietst. Het is voor mij alleen maar lopen ditmaal, maar het blijft een mooi evenement. In ieder geval reden genoeg om het de laatste dagen wat rustiger aan te doen, temeer omdat ik woensdag ook voluit ben gegaan.

Vandaag dus andermaal een rustige dag. Ik ben weer eens creatief geweest op mijn manier en een houten plankje bewerkt met wat krijt. Dit aan de hand van een schetsje dat ik gisteren op het strand maakte. We blijven nog even in strand-sferen!

's Middags heb ik in Leiden twee musea bezocht. De eerste was Museum de Lakenhal, waar momenteel een expositie is getiteld 'Holland Mania', en het Volkenkundig Museum waar ik alleen maar kwam om een groot deel van de concertfilmpjes te zien die ik de vorige week heb gemist.

In Holland Mania wordt het beeld dat buitenlanders altijd van Holland hadden - en veelal nog hebben - bevestigd. Holland als het land van de molens, bloembollen, klompen en kaas. Dat beeld is ontstaan toen Hollandse kooplieden actief waren in Japan én Amerika. Deze vroege betrekkingen bepalen nog altijd het geïdealiseerde en clichématige beeld dat veel Japanners en Amerikanen van Nederland hebben. Toen Amerikanen en Japanners naderhand Nederland bezochten, deden zij plaatsen aan en kochten souvenirs die herinneren aan het gedeelde verleden. Delftsblauw aardewerk, klompen, reproducties van schilderijen en kaarten met molens en tulpen werden (en worden nog steeds) naar huis meegenomen en bevestigen het vertrouwde beeld.

Ook kunstenaars droegen bij aan dit beeld: het verhaal van Hans Brinkers met z'n duim in de dijk is welbekend, ook door de geïllustreerde boeken. En veel plaatjes van schaatsende mensen.

In het Volkenkundig Museum zag ik nog filmpjes met uiteenlopende artiesten zoals Bruce Springsteen (altijd goed voor een uitbundig feestje), Rage Against The Machine, Rammstein (fascinerende show!), Elvis Presley, Bett Hart (best goed, die hedendaagse Janis Joplin-kloon), The Band, The Supremes, André Hazes (niet echt mijn genre, maar toch een brok in de keel), B.B. King en Destiny's Child (vakwerk). Vorige week zag ik onder meer Bob Dylan, Johnny Cash en Talking Heads. Toegegeven, niet erg vernieuwend allemaal maar het zijn ook historische beelden bij een tentoonstelling die over de geschiedenis van de moderne muziek gaat.

Recept op z'n Italiaans

Tot slot weer eens een recept! Ik moet zeggen dat ik het niet zelf verzonnen heb, het is een combinatie van een recept uit de AH-gids en een recept via internet. Best een smakelijk geheel. Op z'n Italiaans!

Voorgerecht: Tomatensla met Mozarella.

Men neme vier tomaten (bij voorkeur Tasty Toms, maar mooie vleestomaten of anders 'gewone' tomaten zijn net zo goed) en een mozarellakaasje. Al deze ingrediënten snij je in plakken (wel eerst laten uitlekken natuurlijk) en schikt deze om en om op een bord of schaaltje. Zout en rijkelijk peper uit de molen er overheen, eventueel nog wat oregano. Vervolgens twee à drie eetlepels goede olijfolie (Vierge) er overheen druppelen en tenslotte wat versgeplukte blaadjes basilicum er overheen of er tussen steken. Lekker met stokbrood of Italiaans brood (Focaccia).

Hoofdgerecht: Tagliatelle met gerookte kip en spinazie

Snij de gerookte kip (1 ons p.p.) in plakjes of blokjes. Kook de tagliatelle (75 à 100 gram p.p.) in gezouten water 'al dente' (ca. 6 minuten) en giet het af. In een ander 'droog' pannetje bakken we 50 gram pijnboompitten al schuddend lichtbruin. Snij verse spinazie (100 gram p.p.) klein. Verhit in een andere pan ca. drie eetlepels olijfolie en roer daar de spinazie doorheen, ongeveer twee minuten. Dan de kip erbij en nog wat zout, weer even doorroeren. Tenslotte de tagliatelle er doorheen roeren met de pijnboompitten. Dan opdienen. N.B. Je kunt er eventueel wat geraspte parmezaanse kaas of pecorino-kaas overheen strooien, dat is zeker lekker maar omdat de smaak van de gerookte kip en de pijnboompitjes al uitgesproken is mis je het niet echt. Naar behoefte en/of smaak zou ik zeggen.

Wijnadvies: een lekkere Italiaanse rode wijn, zelf dronken wij er een Moncaro Sangiovese bij, een van de zogeheten 'omrij-wijntjes' van AH, maar een andere wijn die bij pastamaaltijden wordt geadviseerd zal ook prima voldoen. Eet smakelijk!

On the Beach (2)

Wat valt er te vertellen over een dagje zonnebaden op het strand? Niet veel eigenlijk, maar dat is wel wat ik gisteren heb gedaan. Van tien tot half acht 's avonds, zij het met een onderbreking van drie uur tot vijf uur 's middags om de hond uit te laten, de mail te checken en nog wat van die dingen. Wel een voordeel als je dicht bij het strand woont. Onze dochter, die eerder op het strand was, moest er ook eerder af vanwege motorrijles (tja, ik zou ook liever willen dat ze een cursus pottenbakken deed, maar ze is al lang en breed volwassen: leven is loslaten). Wel hebben we 's avonds gedrieën in strandtent De Kwartel gegeten. Dat viel nog niet mee want het was behoorlijk druk. Uiteindelijk kwam er een mooi plekje vrij. Het eten was overigens prima, zelf nam ik Victoriabaars van de grill.

Vandaag wordt een aanmerkelijk minder zonnige en zelfs regenachtige dag. Prima voor het groen, minder leuk voor degenen die uitgerekend deze dag vrij hebben genomen. Maar er is genoeg te doen.

N.B.: het tekeningetje maakte ik in de jaren tachtig n.a.v. een bericht dat veel werknemers niet kwamen opdagen bij 'door de baas' betaalde cursussen, en in plaats daarvan een dagje illegaal vrij namen. Heeft een beetje met het strand te maken in dit geval, vandaar.

Tot slot een YouTube filmpje dat mij is opgevallen. Ik was weer eens op zoek naar recente opnamen van een van mijn favoriete bands, S.O.S. (oftewel Swing Out Sister). Ik stuitte toen op deze studio-opname. Het klinkt uiteraard lang zo 'vol' en rijk niet als het nummer dat uiteindelijk op de cd kwam, maar het is best leuk om te zien hoe relaxed het er aan toe gaat. Prachtige stijlvolle vrouw en heerlijke stem trouwens, die Corinne Drewerer. Muziek die ook helemaal past in de 'feel good' sfeer van de afgelopen dagen...

Gáán...

Woensdagochtend zag ik deze nog vrij jonge koolmees aan de rand van de vijver zitten. Het viel mij op dat hij niet wegvloog toen ik naderbij kwam. Toen ik hem bijna kon pakken, zocht hij half struikelend, half fladderend zijn heil in het oevergewas. Dat zag er niet goed uit. Toen ik na veel zoekwerk eindelijk het telefoonnummer van Vogelasiel De Wulp te pakken had, stelde de mannenstem aan de andere kant van de lijn mij gerust: het komt wel meer voor dat jonge mezen zich zo stuntelig voortbewegen, waarschijnlijk waren zijn ouders in de buurt en kwam het allemaal goed. Later in de middag heb ik het vogeltje niet meer gezien, dus hopelijk had de man gelijk en is het diertje niet ten prooi gevallen aan een kat.

De dag is overigens rustig verlopen. Het was onduidelijk weer: op momenten dat de zon scheen was het warm, maar zodra er wolken voor de zon schoven was het niet aangenaam met die frisse, vrij stevige wind. Niet echt een stranddag. Ik ben in de late ochtend even naar het Gemeentemuseum gefietst, heb daar wat rondgekeken maar was snel thuis. Beetje gerommeld, in de tuin gezeten en wat gelezen, Tour de France gekeken op tv, niets bijzonders eigenlijk.

Woensdagavond was, zoals altijd, de trainingsavond. Alleen had het ditmaal een bijzonder 'cachet', want in plaats van trainingen werd er ditmaal een prestatieloop gehouden. Of testloop, het is maar hoe je het wilt definiëren. Dat gold voor alle trainingsgroepen.

Desondanks was de opkomst niet erg groot, naar schatting tussen de 100 en 150 personen. Vakantietijd! Achter de muur bij de baan was de min of meer officiële start, ingeleid door Carel K. Achter het clubhuis was de finish met een tijdklok. Er komen geen uitslagenlijsten.

Je kon kiezen uit 5 of 10 km. Omdat ik zaterdag geacht wordt 10 km te hollen als onderdeel van een 'triootje' met Gert N. en Machel N. tijdens de Beach Challenge, besloot ik nu rustig-aan te doen en 5 km te lopen. Nou ja, rustig... Zodra het geluidloze startschot (een armbeweging van trainer Jan W.) was gegeven werd er meteen flink de pas in gezet. Dat het hard ging bleek wel uit het feit dat veel snellere lopers als Lodewijk mij pas na ca. 800 meter passeerden. Toch heb ik mij niet echt opgeblazen. Toegegeven, ik moest op een bepaald moment iets gas terugnemen maar kon wel 5 km in een behoorlijk strak tempo blijven lopen. We volgden het vertrouwde parcours: sportcomplex af, rechtsaf de Laan van Poot op, aan het eind daarvan via het bekende klimmetje de duinen in, langs de Egelopvang, weer linksaf en door de duinen tot het laatste zijpad voor Kijkduin, tweemaal rechtsaf en via het welvende duinpad terug tot aan het pad naar beneden bij de Fuutlaan. Toen was het nog een kleine 800 meter naar de baan. Groepsgenote Katelijne kwam mij de laatste meters nog voorbij en omkijkend zag ik Ellen naderbij komen, maar zij liepen door voor de 10 km. De finish was op het grasveld achter het clubhuis. 22'50'' stond op de tijdklok. En daar ben ik wederom tevreden mee, ik heb mijn best gedaan voor deze tijd, die gegeven het parcours en voor mijn doen niet slecht te noemen is.

Meteen doorgelopen naar de kleedkamer en onder de douche. Maar ook na het douchen droop het zweet er aan alle kanten af. Ik was niet de enige, ook andere lopers die zich zojuist hadden verfrist kampten met dit euvel. Tja, het is tenslotte juli en er is hard gelopen in de volle zon op een vrij zwaar parcours, dus dat wil wel. Nog maar even wachten met omkleden.

Buiten waaide het overigens flink, een koude wind dus met het nog steeds warme lijf de kantine in, van waaruit wij de eerste lopers van de 10 km konden zien aankomen. Ko was de 'winnaar' van de testloop, hij had er 38 minuten over gedaan. Daarna druppelde (letterlijk!) de een na de ander binnen. Veel foto's heb ik niet gemaakt, maar Paul van O. kon ik nog even 'schieten' en twee minuten later mijn groepsgenoten en Hopjes-dames Katelijne en Ellen. Beiden hadden er ruim 46 minuten voor nodig gehad om deze 10 km te overbruggen. Keurige tijden!

Simon Vinkenoog, hij vliegt door...

Sommige mensen hebben zo'n turbulente levenspassie, die lijken nooit dood te gaan. Maar zelfs Simon Vinkenoog moest eraan geloven. Afgelopen weekend is hij overleden aan de gevolgen van een hersenbloeding.

Simon Vinkenoog is voor mij een icoon van een tijdgeest. Noem zijn naam en het eerste dat in mij opkomt is: 'Jaren Zestig'. Een turbulente periode die veel heeft betekent voor de babyboom generatie waar ik ook toe behoor (zij het van de arme tak ;-). De opkomst van de jeugdcultuur, opstand tegen gezag en autoriteit, wat toen bijna onvermijdelijk was. Een rebellie die voortkwam uit een groeiend bewustzijn dat de enige waarheid in jouzelf, je eigen bewustzijn zit, een waarheid die gebaseerd is op eigen ervaringen, waarnemingen en inzichten en zich niet laat wegdrukken door angst. En angst voor de gevestigde orde (ouders, leraren, bazen, politie, dominee) was tot dat moment een gegeven. Dat is een van de redenen dat ik even stil sta bij zijn overlijden.

Een andere reden is dat ik Simon en zijn vrouw Edith een jaar of tien geleden besloot te interviewen. Dat was voor het toenmalige blad 'De Cultuurbarbaar'. Het was een uitermate gezellige middag, kan ik mij herinneren. Bij binnenkomst zat Simon een reusachtige joint te draaien met daarin een voor mij onduidelijke substantie. Ondertussen was hij al begonnen met orakelen en dat ging de hele tijd door, hij kletste de hele tijd de oren van mijn hoofd. Maar het werd geen seconde langweilig, saai of vermoeiend, integendeel. Wat een geïnspireerde man. Een prediker van het (zelf) bewust zijn, een uitermate associatieve denker, een wandelende encyclopedie die zich de een na de andere anecdote, aforisme of wijsheid wist te herinneren. Een eenling die zijn hele leven in dienst heeft gesteld van het waar-nemen, het observeren van wat er om hem heen gebeurde. 'Een chroniqueur van het leven' noemde hij zichzelf. Zelden iemand gezien die uiting gaf aan zo'n productieve geest. Dat bleek ook uit het interieur: dat was van een man die alles bewaart. Uitpuilende boekenkasten, bladen, mappen met knipsels, lijstjes, velletjes met aantekeningen, presse-papiers. Schijnbaar chaotisch maar in feite zeer ordelijk, op een volstrekt eigen-zinnige manier. Met aan zijn zijde een uitermate liefhebbende vrouw, die steeds op stralende wijze uiting gaf aan haar oprechte liefde voor Simon.

De meesten van ons zullen Simon Vinkenoog herinneren als die wat slungelachtige orakelende weirdo van TV, een vage oudere hippie met zijn jointjes. Dat was zijn uiterlijke imago, maar daarmee doen we hem tekort. Vinkenoog was een begenadigd dichter, schrijver en beeldend kunstenaar. Jarenlang (van 1949 tot 1956) woonde en werkte hij voor de UNESCO in Parijs. In 1951 publiceerde hij zijn roemruchte manifest Atonaal, het eerste publieke manifest van de zogeheten vijftigers. In de jaren zestig organiseerde hij 'Poëzie in Carré' waar onder anderen Jules Deelder en Johnny van Doorn als dichter-performers zijn doorgebroken. Vinkenoog produceerde zelf aan de lopende band dichtbundels, boeken en artikelen: publicaties over religieuze onderwerpen, experimenten met geestverruimende middelen als LSD, onder andere voor het blad BRES waar hij redacteur van was. Vinkenoog was een bijzonder wijs mens, een kenner van het leven. Hoe zag hij zichzelf? "Niemand hoeft me per se dichter te noemen, ik ben wat je maar wilt… een profeet, een conférencier, een ‘gedrevene’, een ‘bevlogene’, enthousiast en nieuwsgierig".

Na afloop van het interview nodigden Simon en Edith mij uit eens langs te komen op het tuinhuis dat zij een aantal dagen per week bewoonden. Daar is het echter nooit van gekomen. Wel kreeg ik een prachtboek van hem mee, getiteld 'Herem'ntijd'. Het is een bijbel-dikke gebundelde selectie van (citaat flaptekst): "getuigenissen en ervaringen uit Vinkenoogs kroniek over de veelbewogen decennia 1968-1998, niet alleen in retrospectief, maar juist ook - kenmerkend voor de levende werkelijkheid - verwijzend naar een toekomst als experiment: een veelvuldigheid van mogelijkheden, een route met een steeds veranderende bestemming".

De afgelopen jaren heb ik Simon Vinkenoog een aantal malen zien optreden, onder andere tijdens het Crossing Border Festival, bij The Music in my Head en in Theater De Regentes. Turbulente optredens waren het, ook op het persoonlijke vlak maar dit terzijde. Nog steeds kon hij zich tot een staat van grote bevlogenheid brengen, ondanks zijn vergevorderde leeftijd. Hij heeft een paar jaar geleden nog samengewerkt en opgetreden met Spinvis. Simon is altijd een - zij het creatieve en filosofische - jongeling gebleven.

En nu even terugkijken op de dag. Ik kan kort zijn: vandaag was een echte rustdag. Deels aan kleine klusjes besteed, printer/scanner opnieuw geïnstalleerd, foto's en tekeningen ingescand, weer een stuk Tour de France gezien (die actie tegen 'de oortjes', tja.  Als je geen oortjes meer hebt kun je je er gemakkelijk één aan laten naaien :-/). En daarvoor zelfs nog een paar uurtjes strand.

Verzoeknummers

Daags na de 5 kilometer was het weer hardlopen geblazen. De eerste keer 's ochtends vroeg, 20 minuten in een rustig duurtempo. De tweede keer 's avonds, dat werd alles bij elkaar zo'n 95 minuten. Dus inclusief het stuk van huis naar de baan v.v. Een kleine groep ditmaal: Henk, drie Haagse Hopjes, Ank, André, Arend en ikzelf. Het is duidelijk vakantietijd! Ook ik heb nu twee weken vrij, de eerste week blijf ik gewoon thuis, de tweede week gaan we naar Drenthe. Fietsen en hardlopen, maar misschien ook wel een beetje rusten. Geleufde-gij dat? :-).

Meteen maar het eerste verzoeknummer inwilligen, dan zijn wij daar van af. Ladies and especially Gentlemen: De Haagse Hopjes!!

Maar ter zake. De training bestond uit een duurloopje van pakweg zeventig minuten, met drie series korte tempo's. Dat wil zeggen: eerst driemaal een halve minuut met steeds een halve minuut herstel, tien minuten rustig lopen, vervolgens driemaal een volle minuut met een minuut herstel, wederom tien minuten rustig lopen, en tenslotte de herhaling van de eerst serie.

We liepen via de Westduinweg en de binnenhavens naar de strandweg (de boulevard) waar we linksaf gingen en de tempo's op het havenhoofd uitvoerden. Henk had last van zijn rechterkuit dus hij deed even niet mee, naderhand ging hij op eigen gelegenheid weer terug. Ikzelf liep goed, maar ik voelde de benen wel. Zo kort (een dag) na een wedstrijdje is dat misschien wel logisch. Toen we terugliepen, raakten de benen steeds meer verzuurd. Dat maakte dat ik iets eerder afhaakte en naar huis ben gewandeld. Woensdag is er een prestatieloop aan de Laan van Poot en zaterdag moet ik aan de bak bij de Beach Challenge, dus beter om nu niet te forceren.

Oh ja, wat was nou dat tweede verzoeknummer? Dat was van Daniëlle, die zich afvroeg of ik nog iets over de dit weekend overleden schrijver-dichter-chroniqueur Simon Vinkenoog zou schrijven. Ik kom daar morgen op terug.

Onder ons: kerkpolderloop op cappucino

Vanmorgen met het openbaar vervoer naar Delft gegaan, waar de tweede editie 2009 van de Kerkpolderloop werd gehouden. Tot en met eind augustus wordt elke zondagochtend deze prestatieloop over 5 kilometer door het prachtige Midden Delfland gebied gehouden. Vertreklocatie is bij Onder Ons, een uitspanning waar in ieder geval uitstekende cappucino wordt geschonken.

Omdat ik vorige week zaterdag die zware Kadeloop heb gelopen, had ik niet de fut om daags erna aan de eerste kerkpolderloop van dit seizoen mee te doen. Dat lag nu anders. Er waren zowaar twee andere webloggers: Hans V. en Gert Jan.

Wat wel apart was: de weersomstandigheden. Het regende dat het goot, maar omdat de temperatuur aangenaam was, maakte dat niets uit. Eigenlijk wel lekker tijdens het lopen, die verfrissende regen.
Om kwart over tien was de start, en meteen maar flink in de benen. Ofschoon ik echt niet langzaam liep (voor mijn doen dan), kwam Hans al snel voorbij. Die was vast iets van plan.
Opvallend was dat ik het tempo redelijk goed kon vasthouden. Alleen moest ik na drie kilometer even stoppen om de veters van mijn rechterschoen vast te maken, die waren losgeraakt. Terwijl ik dit deed, telde ik de seconden weg. Eenmaal weer op dreef, moet ik zeker 15 seconden achterop zijn geraakt. Gelukkig kwam ik direct weer in mijn ritme en ik slaagde er zelfs nog in om een van de personen die mij eerder voorbij was gegaan in te halen. Uiteindelijk kwam ik in 22.46 minuten binnen. 15 seconden eraf, bedacht ik, dus het zal netto zo om en nabij de 22.30 minuten geweest zijn. Daar ben ik tevreden mee, of er meer in zit dit seizoen zal de tijd leren.

Hans had zijn snelste 5 km van de afgelopen jaren gelopen, in een meer dan keurige 20.50(?!) minuten was hij over de meet gekomen. Proficiat Hans! Ook Gert Jan was tevreden met zijn 24.11 minuten. Onze ultra-crack kan dus bepaald nog snel lopen!

De rest van de dag lekker rustig-aan gedaan, voor het eerst bijna een hele tour-etappe gevolgd op TV. Met een bloedstollende finale, de twee koplopers werden niet meer door het peloton ingehaald, al werd het wel erg spannend de laatste kilometers. Maar ja, in het klassement van de eerste drie verandert er weinig. Ik zet mijn kaarten nog steeds op Lance Armstrong, zij het met tegenzin. Tegenzin omdat we nu wel zo langzamerhand weten dat hij de allerbeste is, waarom moet hij dat steeds maar weer bewijzen? En ook, eerlijk gezegd, vanuit een soort 'Europees chauvinisme'. Waarom moet een Amerikaan ons voor hoogstwaarschijnlijk de achtste keer een poepie laten ruiken? Maar ja, dat zijn allemaal emoties en gedachten waar je niets voor koopt. We will see!

Ik zou nog wat foto's plaatsen van het 'cultureel verantwoorde uitje' in Leiden gisteren. Nu ben ik een paar weken geleden al in de Hortus Botanicus geweest, dus daar zal ik niet te lang bij stil blijven staan. Eén foto dan.

Wel interessant was de expositie 'Music in Motion' in het Volkenkundig museum. Het is een groots opgezette tentoonstelling waarbij de bezoekers een beeld krijgen van de geschiedenis van de Rock and Roll. Beginnend bij de muziek van de negerslaven aan het eind van de 19e eeuw tot en met de blues, ragtime, skiffle, jazz en rock and roll van later tijden. Bij sommige panelen kun je met de koptelefoon muziekfragmenten beluisteren.

In een van de zalen worden op een groot scherm historische filmbeelden vertoond van een aantal grote namen op het gebied van de westerse popmuziek: Johnny Cash, Bob Dylan, Talking Heads, Tiësto, enzovoorts. En in een andere (bioscoop)zaal het concert van de maand. Wat zou dat anders kunnen zijn dan Michael Jackson?

De expositie is tot en met 23 augustus te bezichtigen. Als het een dagje minder goed weer is best een idee om daar een paar uurtjes door te brengen. De rest van het museum is trouwens ook zeer de moeite waard, op een ander moment gaan we de archeologische en volkenkundige attributen nader bekijken.

Music makes the World go Round

Terwijl op de achtergrond prachtige muziek klinkt (opnamen die de NPS heeft gemaakt van het North Sea Jazz Festival: James Taylor, Burt Bacharach met Trijntje Oosterhuis: kippenvel!) poog ik nog een blogje te fabriceren. Dat wordt geen lange ditmaal. Waarom niet? Ik spaar het op voor morgen eh.. oh nee, straks, want het is al zondag. Straks moet ik weer vroeg op voor mijn eerste Kerkpolderloop dit jaar, 5 km rennen. Om 10.00 uur 's ochtends al.

Zaterdag was overigens best een turbulente dag, die al heel vroeg (half zes) begon met een kort loopje, 20 minuten, meer niet. Even voor acht uur stond ik al bij Albert Heijn om alle boodschappen voor het eten die avond te doen. Dat werd Boeuf Bourguignonne. Daarna hebben we even koffie gedronken bij mijn dochter. Vervolgens ben ik met Karin naar Leiden gegaan om het Volkenkundig museum te bezoeken. Daar is tot eind augustus een expositie over de geschiedenis van de moderne muziek, Music in Motion. Maar eerst hebben we gelunchd in het zonnetje op een terras aan de kade, vlak bij een brug, en daarna naar de Hortus. Over dat alles later meer. En eenmaal thuis, verder gegaan met kokerellen - de boeuf bourguignon had ik al die uren laten stoven in de oven - en weer wat later eten met de familie en schoonfamilie.

Hermitage

Toen tsaar Peter de Grote in 1697 Amsterdam bezocht, was hij zó gecharmeerd van die stad, dat hij deze als voorbeeld gebruikte bij het ontwerpen van Sint Petersburg. Laatstgenoemde stad was speciaal door hem opgezet als woonoord  voor hemzelf, de tsaar en zijn familie, en andere lieden uit de adelstand. Zeg maar gerust een oord voor de elite, de allerrijksten, de topklasse van de russische samenleving in die tijd. Ik denk wel eens: wie komt er in deze tijd waarin materiële rijkdom, glamour, roem en 'BN'er-schap' door de (commerciële) media als hoogste waarden in het leven worden voorgesteld, op het idee om zo'n stad te bouwen voor de nieuwe rijken onder ons zoals voetballers, top-tennissers en vooral showbizz-iconen? En vooruit, een enkele televisiepresentator.

Aan het tsarendom kwam aan het begin van de vorige eeuw een einde. Maar de schatten, de kunst, sieraden, schilderijen en kledingstukken zijn bijna allemaal bewaard gebleven. In Sint Petersburg is nog steeds de oorspronkelijke hermitage.

Het geval wilde dat jaren geleden Amstelhof, een monumentaal 17e eeuws pand aan de Amstel, ophield een verpleeghuis te zijn. Daar moest dus een andere bestemming voor gevonden worden. Nu had Ernst Veen, voormalig directeur van de Nieuwe Kerk, zeer goede contacten met Michail Piotrovsky, de directeur van het staatsmuseum de Hermitage in Sint Petersburg. Op een dag, het was in 1997, liepen beide mannen op De Amstel langs het oude verpleeghuis. Veen opperde toen dat het misschien een idee zou zijn om in dat pand een dependance van de russische hermitage te vestigen, met kunstschatten uit dat museum. Zo zou het gebouw een meer dan waardige herbestemming krijgen en ook zouden miljoenen west-europeanen in de gelegenheid worden gesteld om kennis te nemen van de kunstschatten uit het tsarenrijk zonder daarvoor helemaal naar St. Petersburg te reizen. 'A crazy but fantastic Idea' vond Piotrovsky. Hoe dan ook: bijna twaalf jaar later is Veens droom werkelijkheid geworden. Op 20 juni jl. was de feestelijke opening van de Amsterdamse Hermitage, in aanwezigheid van Koningin Beatrix, Willem Alexander en Máxima.

Dat dit niet vanzelf is gegaan en heel wat onderhandeld is met financiers, architecten, gemeente enzovoorts, moge duidelijk zijn. Maar het resultaat mag er zijn. Ik was vandaag een van de duizenden die een kijkje ging nemen. En het was meteen een drukke dag, vernam ik achteraf van iemand van het museum. Er stond een lange rij voor de ingang: steeds als er zo'n tien bezoekers vertrokken, mochten er tien in. Dat betekende wel dat er ruim een half uur geduld moest worden geoefend. Nu was dat niet zo'n probleem, want het was goed toeven in de buitenlucht, het was in ieder geval droog en de temperatuur meer dan redelijk.

Eenmaal in het museum, bleek dat ik als museumjaarkaarthouder geluk had. Ik kon voor niets naar binnen, er hoefde zelfs geen toeslag te worden betaald. Degenen die geen MJ-kaart hadden moesten maar liefst € 15,- entree betalen. Maar goed, dan had je ook wat.

Het interieur van dit oude pand is omgetoverd tot een prachtig modern museum, met grote zalen en drie verdiepingen. Een ruimte die grandeur uitstraalt en daardoor ook een juiste locatie bleek voor de pracht en praal van de veelal pompeuze maar steeds schitterende kunstschatten die hier over twee verdiepingen waren bijeengebracht.

Honderden schilderijen van tsaren, tsarina's en andere adellijke russen uit die tijd hingen hier aan de wanden. Sommige schilderijen waren meer dan manshoog. Kostuums en sieraden, assecoires, prenten, er is zóveel dat het bijna onmogelijk is om het in één bezoek te verwerken. Het enige minpuntje is dat er geen duidelijke route is aangegeven. Geen bewegwijzering: je zwerft maar wat rond, elke richting is goed lijkt het wel. Toch is er zoveel moois te zien, heel goed mogelijk dat ik hier in het najaar nog een keer naar toe ga, als onderdeel van een dagje Mokum.

Hierbij nog wat plaatjes van de omgeving van de Hermitage.

Heerlijk getraind!

foto: Peter Visser

Eindelijk weer eens een avond waarop de training gewoon lekker liep, zonder zwarigheden en pijntjes. Wat mij betreft tenminste. De groep bestond uit maar liefst 15 personen, waarvan zeker de helft uit (jonge) dames. Iets dat de sfeer binnen een groep alleen maar ten goede kan komen. En geloof mij: dit is geen kwestie van 'Speak for yourself' alléén!

Wat ging het lekker vanavond. Het weer was daar ook debet aan, het was droog, een beetje wind, zonnig maar niet te warm. Prima trainingsweer. Prima John-weer zou ik zeggen... ;-).

Er stond een korte duurloop op het programma met twee series volgens het patroon 2-4-2 minuten. Het strand werd ditmaal gemeden, het ging grotendeels door de duinen richting Kijkduin en vervolgens via de boulevard weer de duinen in richting Terheijde. Zover zijn wij niet gekomen, na de eerste serie keerden we terug, ditmaal met de wind in de rug. Het tweede deel van de training werd geleid door Ilse, in wie Henk in ieder geval tijdens zijn vakantie een waardig vervangster heeft gevonden.

Akkoord, de training was op papier niet al te zwaar, maar juist omdat het te overzien was werden de tempo's van den weeromstuit in hoog tempo gelopen. Dat gold zeker voor de laatste vier minuten, waarin zo hard mogelijk werd gelopen door een paar mannen waaronder Dick, Wouter, Ton, Arne en... ik zei de gek. Nee, ik was niet de snelste van het stel maar het ging echt een stuk beter dan de afgelopen weken. Hopelijk zet deze trend zich even door.

Dat het na de training weer goed toeven was in het clubhuis in plezierig gezelschap en met de nodige sport(?!)drank, is een afsluiter die allang niet meer de originaliteitsprijs verdient...

Runners in the storm...

De titel van dit blogje past meer bij het verslag van een herfst-training, of van een hardloopwedstrijd op een slechte november-dag. Maar het was toch echt hoogzomer vandaag. Misschien ook wat overdreven om van een storm te spreken, maar het zat er tegenaan.

We liepen vandaag via een stukje duinen over het strand richting Terheijde. Op het programma stond een pittige duurloop van 70 minuten met daarbinnen 5 x versnellingen van 30 seconden, en dat weer driemaal. Tussen de tempo's 30 seconden rust en tussen de series 5 minuten rust. Op het strand hadden we de wind vol tegen. Er was bijna niet tegenop te tornen, maar daar had Henk iets op verzonnen: we liepen twee aan twee, iedere tien, vijftien seconden lieten de twee voorsten zich terugzakken en sloten achter in de rij aan. En dat ging zo 5 - 8 minuten door. Naar schatting tenminste.

Maar we waren er nog niet: de tempo's moesten nog beginnen. Gelukkig was dat pas in de duinen, met de wind in de rug en op verharde duinpaden. 30 seconden snel maar soepel, dan weer 30 seconden herstel, daarna weer 30 seconden enzovoorts. Aan het eind van de tweede serie, ter hoogte van Ockenburgh, misten we twee personen. Wouter bleek al eerder te zijn afgehaakt, maar Daphne was zoek! Henk voelde zich als trainer verantwoordelijk en keerde samen met Ellen op zijn schreden terug, de rest liep door. We zagen heel in de verte Daphne dichterbij komen, dus dat ging goedkomen. Alleen van de laatste serie versnellingen kwam niet veel meer terecht, al heb ik met Ellen - die weer terugkwam - goedgemaakt door de voorste groep in te halen in een snelle twee minuten.

Omdat ik ook naar de club was komen (hard)lopen, haakte ik even voorbij Meer en Bosch af - evenals Ank trouwens - en liep in mijn eentje terug naar huis. Ook nog een stukje lekker gewandeld. Al met al ben ik ruim twee uur in beweging geweest, waarvan zo'n 105 minuten hardlopend.

De foto is nog van Maastrichts Mooiste, Henk had er twee gezien en mailde die naar mij toe. Dank Henk!

Van Kadeloop tot Parade: warm maar veelbewogen

Zo kan de zaterdag wel worden aangeduid: warm en veelbewogen. Het begon 's ochtends rond tien uur, het tijdstip waarop een groepje Doornvogels had afgesproken bij de Pier in Scheveningen. Dat was ook precies het tijdstip waarop de Pier open ging. Het spits van de wandeling - die ik vanwege de Kadeloop die middag zeer gedeeltelijk zou meelopen - werd bij Van der Valk afgebeten met koffie en appelgebak. Wij gingen op het buitenterras zitten, waar de zon ongemeen krachtig scheen. Zó warm dat ik prompt mijn hemd uitdeed. Normaal doe ik dat nooit op een terras, of het zou een strandtent moeten zijn en deze omgeving van buitenlucht, zee en strand wekte deze associatie bij mij op. Echter verzocht de serveerster mij vriendelijk edoch dringend mijn hemd weer aan te doen, hetgeen ik zonder morren deed.

Het eerste deel van de wandeling ging door het Kurhaus naar het Gevers Deynootplein, die we overstaken. Even voorbij het Circustheater bezochten we de Lourdes-kerk. Typisch, daar ben ik nooit geweest maar Hugo had dit voor zijn wandeling uitgestippeld. We bezochten het Rooms-Katholieke kerkje binnen, en dat was wel bijzonder. De wand achter het altaar bleek een nagemaakte grotwand, waarboven Maria vanuit een nisje liefdevol op ons neerkeek. Een beetje kitscherig was het wel maar op een bepaalde manier ook mooi. Zoals Hugo mij herinnerde aan de woorden die ik ooit in ander verband bezigde: 'Mooi van lelijkheid'.

Verder liepen wij, via de Metz tennisbaan en de Kapelweg naar het Westbroekpark. Daar bezochten we het fraaie Rosarium waar nu alles in volle bloei staat. Niet alleen rozen, maar ook andere bloemen. Daarna liepen we langs de Parade - waar ik die avond ook weer zou zijn! - die op dit vroege tijdstip nog niet open was, en via de uitgang met het beeld van Plesman liepen we langs de waterpartij, staken over en vervolgden we onze weg door het Scheveningse Bos.

Aan het eind daarvan, bij het beeld van Constantijn Huijgens, staken we de Scheveningse Weg over en rechtdoor. Aan het eind van deze Jacob Catslaan scheidden onze wegen. Ik nam afscheid van het gezelschap en ging met de tram huiswaarts, na eerst nog een korte wandeling naar de halte via Groot Hertoginnelaan,  Sweelinckplein en Waldeck Pyrmontkade.

Spullen bij elkaar gepakt, hond eten gegeven en alweer met de benenwagen naar de Laan van Poot, waar degenen die naar Schipluiden gingen zouden verzamelen. Uiteindelijk bleken dat Arne, Katelijne, Dick, Henk en ondergetekende te zijn. Ik reed met Henk mee, de rest met Dick. Op naar de Kadeloop!

Op de plaats van bestemming de gebruikelijke rituelen van startnummer ophalen, nog wat drinken, omkleden in de kleedkamer, stukje inlopen gevolgd door enkele oefeningen, een laatste sanitair bezoek.

Wij zagen nog bekenden, ook van Haag Atletiek. Hierbij een groepje lopers van een van de recreatielopers. En ook een paar foto's van bezoekers, waarvan een aantal met kinderwagen plus inhoud. Onder andere Helmie - waarmee ik die avond naar de Parade zou gaan - , Mike (die weer een prima race zou lopen) en Michel en Fennie van O. met kinderen en kleinkind. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat enkele foto's pas na de wedstrijd zijn genomen...

Vanaf het sportcomplex was het toch nog een kleine kilometer lopen naar de start waar wij de uiterst krachtig schijnende zon op onze huid voelden branden.

Al snel nadat de meute van start ging werd duidelijk dat het niet makkelijk zou gaan. Niet dat de eerste kilometers zo traag gingen - sterker nog, het bleek sneller te gaan dan het 'aanvoelde', zo'n 4'22 de eerste kilometer en nog onder de 24 minuten op de 5 km. Wel passeerde na 3 km Hans V. mij, maar die ging zó snel dat van aanpikken geen sprake kon zijn. Daar had ik toen al geen kracht meer voor. Ook kwamen Henk, Arne en Katelijne mij voorbij, ook hen heb ik laten gaan. Het enige dat ik nog kon proberen was om mijn eigen - steeds belabberd wordende - tempo proberen vast te houden. Mijn benen voelden van meet af aan niet goed en de intense warmte deed daar nog flink wat scheppen bovenop. Constant op zuurstofschuld gelopen. Heel even overwoog ik uit te stappen. Maar ja, je moet toch weer dezelfde weg terug dus doorworstelen maar.

Uiteraard was ik niet de enige die het zwaar had. Naderhand zou Henk zeggen dat hij nog nooit aan een loop had deelgenomen waarbij het zó warm was, en ik kan die uitspraak alleen maar overnemen. Zelfs bij lopen met aanzienlijk hogere temperaturen was dat intense oververhitte gevoel nooit zo sterk geweest.

Henk liep gedurende de 12 km die, gelet op de omstandigheden, gevoelsmatig wel een zware halve marathon leek, wel steeds een flink stuk voor mij. Tot mijn verbazing kwamen Rob B. en Ton van W. mij pas in de laatste kilometers voorbij, dus zij zullen het ook niet gemakkelijk hebben gehad. Nadat ik uiteindelijk, met de nadruk op eindelijk, de finish was gepasseerd bleek Rob Henk nog te zijn voorbijgegaan. Hè, hoe kan dat nou? Henk liep toch een flink stuk voor ons? Niet dus, ook hij bleek flink te hebben ingeleverd en kwam nog net onder het uur binnen. Dat heb ik niet gered, ik kwam in 1 uur en 11 seconden over de finish. Drie minuten langzamer dan vorig jaar, maar de meesten hebben langzamer gelopen, dus ik was nog niet eens zó ontevreden, in aanmerking genomen hoe beroerd het ging met al die pap in de benen. Uiteindelijk bleek ik toch nog negende van de 23 zestig-plussers te zijn geworden!

Nadat we terug waren bij het clubhuis kwam de verrassing. Tenminste, niet voor mij (ik had het wel verwacht) maar voor Henk, die tweede in zijn categorie (65 +) bleek te zijn geworden. Achteraf vertelde hij dat hij nipt was geklopt door de nummer 1 van zijn categorie, Joop Raaphorst. Twee seconden(!) eerder dan Henk kwam hij over de meet. 'Als ik had geweten wie dat was en dat hij ook in mijn categorie zat was ik voor de eindsprint gegaan' zei Henk. Maar hij was wel blij met zijn trofee. De uitslagen staan hier.

Het duurde wel een tijdje voordat de prijzen waren uitgereikt, maar met het bier en zo en in de schaduw (of, voor wie er nog niet genoeg van had, de zon) was het best uit te houden. Henk bracht ons naar de Laan van Poot, vanwaar ik overstapte op de auto van Arne die mij thuis bracht. Eenmaal thuis was het haasten geblazen, want om 19.00 uur had ik met Helmie afgesproken aan het begin van het Westbroekpark, voor de Parade.

De Parade

Ik zou voor eten zorgen maar omdat ik zo laat thuiskwam kwam het daar niet van. Dus op naar de Parade, dan moesten we daar maar een hapje eten. Eerst nog even met Helmie wat telefoontjes en sms-jes gewisseld. Onder het beeld van Plesman mijn fiets gestald - Helmie was in aantocht - en even later op naar de Parade waar het druk maar erg gezellig was (want druk wil lang niet altijd zeggen: gezellig!).

Al meteen na het betreden van het terrein stonden twee heren voor een klein soort circustent publiek te lokken: "Er zijn nog maar een paar kaarten voor deze voorstelling over: haast u!!" We dachten er, gegeven de drukte, verstandig aan te doen om bij de kassa meteen kaartjes voor meerdere voorstellingen te scoren. De rij was daar vrij lang dus op de valreep toch maar voor de wervende capaciteiten gezwicht van de man die 'Soltar' (want zo heette die voorstelling van 2Move Dance Company) aanprees.

Het bleek een mix van mime en ballet, een dansvoorstelling met twee mannen (Miquel de Jong en Kevin Polak) waarbij de een een groot aantal flessen sterke drank overal uit zakken en andere plekken van zijn pak toverde, waarna een fysiek kat-en-muis spel tussen de mannen ontstond. Het was een korte voorstelling maar wel een mooi begin van de avond.

Na de voorstelling toch maar bij de kassa kaartjes gekocht. Dat was voor de voorstelling 'Los' in het Werktheater. Direct na die voorstelling zouden we naar 'Broekneus' met John Buijsman gaan. De kaartjes daarvoor konden we bij de kassa bij de tent kopen, direct na 'Los'.

Maar eerst wat eten! Even wat rondgekeken. Normaliter komt het snel op een gerecht met pasta, maar ditmaal viel de keus op een vleesgerecht met echte patat frites, en brood met aïoli vooraf. Het duurde wel even voordat onze maaltijd kwam omdat we allebei niet hadden verstaan dat Helmies naam werd omgeroepen. Het eten was dus niet meer zó warm. Maar ja, dat hoort een beetje bij de Parade.

'Los' bleek een doorslaand succes. Een erg geestige voorstelling met als thema: feestjes. Denk aan verjaardagsfeestjes, een sinterklaasfeestje bij iemand thuis of een housewarming-party. De ongemakkelijke situaties werden op het absurde af uitvergroot. Iedereen schuift wat heen en weer en doet alsof het gezellig is. De clichés, platitudes en beleefde oppervlakkigheden waaraan wij ons in het dagelijks leven allemaal min of meer schuldig maken, buitelen over elkaar heen. “Kopje koffie?” is de meest gestelde vraag. Een gekke voorstelling vol gespeelde gezelligheid compleet met een liedje en een polonaise.

Het grappige was ook dat Helmie uitgerekend een voorstelling van deze groep wilde zien - de vorige keer waren zij er ook als het gezelschap 'Teatro' en ook toen maakte de voorstelling vol verbaal-humoristisch vuurwerk indruk. Wij wisten niet dat leden van Teatro ook in deze voorstelling zouden meespelen.

En toen de voorstelling 'Broekneus' waarvoor we op de valreep kaarten konden kopen bij de kassa voor de grote tent van het Werktheater.

De voorstellingen van de Parade zijn vrijwel allemaal luchtig, om niet te zeggen kluchtig van sfeer. Wat niet wil zeggen dat het geen kwaliteitsvoorstellingen zijn, integendeel. Dat bleek ook weer bij ‘De Broekneus’. John Buijsman vertelt en zingt het tragikomische verhaal van de jongeman Piet Joris die ‘zijn gereedschap’ niet meer aan de praat krijgt. De tekst (geschreven door Peer Wittenbols) is doorspekt met schunnigheden die een vreemd contrast vormen met de fraaie muziek en goedgevonden metaforen. Dan weer als meester, kapelaan, oude hoer of het slachtoffer zelf (Jan Piet Joris van der Neuk) vertelt, of eigenlijk, zingt Buijsman de voorstelling. Hij wordt begeleid door vier uitstekende muzikanten die mooie melodieën spelen, zowel contrasterend als passend bij de sfeer van de voorstelling.

Na afloop nog even een ijsje gescoord en dan naar huis. We fietsten samen op, Helmie naar haar kersverse gezinnetje, ik naar mijn wederhelft. Het was al met al een geslaagde Parade-avond.

Aanloop op veelbewogen dag

Het zal ongetwijfeld een veelbewogen dag worden met 's ochtends een korte wandeling met de Doornvogels, vanmiddag de Kadeloop en 's avonds De Parade.
Dat is de reden dat ik het nu wel hèèl kort houd, temeer omdat er de afgelopen dagen geen opzienbarende dingen zijn gebeurd. Een hele dag prettig gewerkt, dat wel, en genoeg zaken waar in de media aandacht aan wordt besteed - zoals de ledentelling van de omroepen die zijn afgerond - maar in dit blog ga ik nooit zo in op werkinhoudelijke zaken. Daar zijn andere en (veel) betere weblogs voor, zoals deze.

Wel wat foto's van het vele dat in dit zomerseizoen bij ons in de buurt zoal groeit en bloeit en mij de afgelopen dagen is opgevallen.

Jonathan Livingstone Seagull

Een wonderlijke vrije dag. De hele ochtend ben ik met mijn pc aan het kl... geweest omdat ik maar niet online kwam. Alles deed het, de stekkertjes zaten er in, het modum was OK, maar internet? Ho maar. Dus ook geen mail. De helpdesk van Ziggo heb ik wel drie keer gebeld en iedere keer kreeg ik een andere persoon aan de lijn zodat ik het probleem steeds opnieuw moest uitleggen en ook steeds dezelfde stappen moest uitvoeren. Erg vriendelijk, geduldig en behulpzaam waren de helpdeskmedewerkers, dat wel, maar on line kwam ik niet. Het zou aan mijn netwerkkaart liggen, of aan de virusscanner die iets blokkeerde. Uiteindelijk, na voor de tweede keer systeemherstel te hebben toegepast, kwam ik online! Ik was inmiddels wel vijf uur verder.

Het was wel van belang dat de computer het deed, want afgezien van mijn weblog - die later dan normaal werd geplaatst - moest alle kopij van het clubblad vandaag naar vormgever Ton en fotoredacteur Marcel. Dat moest omdat ernaar gestreefd wordt de Haagse Bluf voor de grote uittocht (15 juli) te laten verschijnen. Alle stukken moesten (soms voor de tweede of derde keer) aangepast en gecorrigeerd worden, er moesten nog extra verhaaltjes worden geschreven en foto's verstuurd.

Pas na het middaguur ging ik naar het strand. Waar ik en vele strandgangers met mij een strakblauwe lucht verwachtten zoals was voorspeld, trok het helemaal dicht. De temperatuur was echter wel goed, warm zelfs, dus bleef ik nog even. Weer de discman mee en enkele cd's, een gesigneerde van Bebel Gilberto (maar die heb ik vandaag niet gedraaid) en 'Walking into Clarksdale' van Page and Plant die ik al een hele tijd niet meer heb beluisterd. Nu dus wel.

Even na twee uur had ik het wel gezien, ik ga naar het strand voor de zon. Op de fiets naar huis en maar weer wat achter de PC artikeltjes nagekeken, en de correcties die de andere (nieuwe) redacteur Lydia in de haar toegezonden stukjes had aangebracht weer in de definitieve concepten verwerkt.

Tegen vijven zag ik dat de wolken grotendeels verdwenen waren. Andermaal fietste ik naar het strand, waar ik ditmaal een uur verbleef. Nu wel in de zon! Daar zag ik ook dit gezelschap dat een buitengewone belangstelling voor een zak chips ten toon spreidde. Het bleek nog aardig gevuld maar enkele dominante zilvermeeuwen wisten er wel raad mee, de anderen hadden het na- of toekijken.

 

On the Beach!

Wat een heerlijk weer was het gisteravond! Henk had een verrassing voor ons in petto. Wij waren benieuwd! Hopelijk zou het geen pittige verrassing worden in de zin van een zware training, want bij het inlopen al gutste het zweet uit alle porieën. Via de duinen, waar we ook de oefeningen vooraf uitvoerden en ons laafden aan de pomp, zagen wij hoe Henk snel naar beneden het strand opliep en een aantal jonge dames die lagen te zonnebaden aansprak. Wat nu? Henk op de versiertoer? Nee, niets daarvan. Al snel werd duidelijk wat de bedoeling was.

Nadat de rest van de groep ook op het strand was, kwam Henks verrassings-aap uit de mouw: we zouden op het beste hardloopschoeisel lopen dat er bestaat, namelijk onze eigen blote voeten, een fikse pyramide-training gaan volbrengen. Zoals mensen ook in de oertijd achter bisons en herten aanjaagden. Henk had geregeld dat wij onze schoenen en sokken zolang achter het zonnescherm van die dames mochten zetten.

De pyramide was als volgt opgebouwd: 1-2-3-4-5-5-4-3-2-1 minuten, en dat in een flink maar niet overdreven hoog tempo. De tussenpauzes bedroegen telkens een minuut. De hele tijd liepen we langs de kustlijn, en zo nu en dan uiteraard door zee. Heerlijk met die warmte! Het water begint overigens nu lekker te worden! Het ging prima, het barrevoets lopen is mij goed bevallen en de tempo's gingen best snel, al werd het bij de terugweg met wind-tegen toch zwaarder en moest er (althans door mij) flink op de tanden worden gebeten om de anderen nog een beetje fatsoenlijk bij te kunnen houden.

Aan het eind van de training konden Lara en Ellen de verleiding van de golven niet weerstaan. In een laatste maar geenszins krachteloze sprint begaven ze zich richting zee waar ze even later kopje onder gingen. Even later kwamen zij er fris en fruitig weer uit.

Na afloop weer onze schoenen opgehaald en terug naar de club. Daar was het op het terras uiteraard goed toeven. Tot vrij laat in de avond gekeuveld en mineraalwater gedronken (ja-ja....;-).
Zaterdag gaan de meesten van onze groep de Kadeloop doen, 12 km in Schipluiden. Een leuke, mooie en goed bezette loop. Hopelijk wordt het niet te warm, maar we merken het wel...

Hugh Hopper

De hele wereld lijkt te rouwen om de dood van Michael Jackson. Zeker, een groot artiest - musicus, danser, zanger, componist - is heengegaan. Het mediacircus dat na zijn overlijden losbarstte staat in schril contrast tot de berichten over het verscheiden van Hugh Hopper. Hugh wie?! Ja, hij is alleen bij insiders bekend, bij degenen die de zogeheten Canterbury-scene van de jaren zestig hebben meegemaakt. De Canterbury-scene (een begrip waar veel musici uit diezelfde scene eigenlijk niets mee hebben) kende groepen als Wilde Flowers, Caravan en Soft Machine. Progressieve rock werd het wel genoemd, met sterke invloeden uit de Jazz en Avant Garde.

Hugh Hopper was een basgitarist pur sang, een van mijn favoriete muzikanten, niet in de laatste plaats door zijn bijdrage aan Soft Machine 3, wat mij betreft het beste album aller tijden. Je moet er van houden, die kakafonie van jazz-rock met dat hysterisch vervormd-klinkende orgeltje en die krijsende saxofoon, maar het is een kwestie van doorzetten, dan kom je ook bij stukken waarbij al dat a-tonale gedoe wordt opgenomen en overgaat in een dromerig muzikaal tapijt geweven door het onverstoorbaar repeterende basloopje van Hugh Hopper. Ik hou er niet alleen van, ik vind het prachtig en veertig jaar later kan ik nòg wegzweven op die muziek.

Begin juni is Hugh Hopper overleden aan de gevolgen van leukemie. Daar hoor of lees je niets over, sterker nog: ik moest actief op zoek gaan op zijn website om het nieuws te vernemen. Maar ja, dat was ook het geval met Elton Dean, saxofonist van de latere Soft Machine. Ook hij is anderhalf jaar geleden overleden en daar hoorde je ook niets van. Hopper heeft ook niets van een pop-idool of icoon. Integendeel, hij kwam op mij altijd over als een wat slungelige, serieuze en wat introverte intellectueel, wars van uiterlijk vertoon. Echt een kind van de jaren zestig, maar erg aardig, ik heb hem maar één keer gesproken, we hadden het nog over Robert Wyatt, de drummer-zanger van The Soft Machine die destijds door een ongelukkige val aan een rolstoel gekluisterd is maar nog steeds prachtplaten maakt en zeer gewaardeerd wordt door met name collega-musici.

Een klein privé eerbetoon dus aan de man die heeft bijgedragen aan prachtige muziek, ook al zal dit alleen voor de echte liefhebbers als zodanig worden gewaardeerd.